Novosadski dogovor 1954. godina
Dobrodošli, Gost. Molim vas prijavite se ili se registrujte.
Vuk i jezik « SRPSKI JEZIK I SRPSKI JEZICI « Lingvističke teme « Novosadski dogovor 1954. godina
Stranice: [1]   Idi dole
  Štampaj  
Autor Tema: Novosadski dogovor 1954. godina  (Pročitano 5896 puta)
0 članova i 1 gost pregledaju ovu temu.
Angelina
Administrator
Full Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 150



« poslato: Septembar 21, 2012, 02:59:33 am »

*

O NOVOSADSKOM DOGOVORU


Najznačajniju ulogu u podršci filološkim poduhvatima novog režima imao je Aleksandar Belić. Za vreme rata, sa mnogim srpskim istaknutim intelektualcima, on je potpisao Apel srpskom narodu protiv komunista (1942). Kao predsednik Srpske kraljevske akademije bio je godine 1945. naimenovan za jednog od namesnika kralja Petra, neposredno pre nego što je Jugoslavija i zvanično postala republika. Iako čovek sa "reakcionarnom" prošlošću, ostao je na mestu predsednika Srpske akademije nauka do kraja života (1960). Oni koji su ga ostavili na tome mestu imali su svoje račune. Belić je godine 1947. osnovao Institut za srpski jezik pri SANU i bio je na njegovom čelu. Jedan od zadataka ovog Instituta bio je i da radi na Akademijinom Srpskom rečniku. Institut je, međutim, godine 1953. izdao novu oglednu svesku rečnika, ali je njegovo ime bilo promenjeno. Ogledna sveska se zvala: Rečnik srpskohrvatskog jezika po građi Srpske akademije nauka. U njoj je jezik, koji se dotle zvao srpski, preimenovan u srpskohrvatski.

Od 1955. i institut će nositi novo ime: Institut za srpskohrvatski jezik. Pod tim imenom delovaće blizu 40 godina. Početkom devedesetih godina opet će dobiti ime Institut za srpski jezik. Prvi tom Srpskog rečnika, na kojem se radilo od kraja 19. veka, izaći će 1959. pod imenom Rečnik srpskohrvatskog književnog i narodnog jezika pod Belićevim uredništvom. Do 1996. izašlo je 14 tomova. Prilikom promocije 14. toma toga rečnika, akademik Pavle Ivić, Belićev naslednik, pozivao se na davnu inicijativu Stojana Novakovića da se pravi ovaj rečnik. Ali je prećutao da je rečnik sve do 1953. nazivan drugim imenom, da se zvao rečnik srpskog jezika. Akademik Ivić je obećao i da će Institut za srpski jezik raditi još tridesetak godina da bi pripremio još petnaestak tomova Rečnika srpskohrvatskog jezika (Politika, 15. II 1997). Na veliku nesreću, dvojica najznačajnijih srpskih lingvista 20. veka, Belić i Ivić, nisu imali jasnu predstavu o razlikama između izraza "srpski jezik" i "srpskohrvatski jezik". Nerazumevanje tih razlika imaće za srpski narod i njegovu nauku pogubne posledice.

Zvaničan naziv za jezik kojim su se služili Srbi, posle Drugog svetskog rata, bar u Republici Srbiji, bio je srpski jezik. U skladu sa ondašnjom praksom, nađen je način da inicijativa za promenu naziva jezika dođe sa srpske strane. Letopis Matice srpske, koji je uređivao Živan Milisavac, prvi posleratni sekretar Matice srpske, sproveo je anketu o potrebi ujednačavanja književnog jezika dva bratska naroda, Srba i Hrvata. Povoljni odjeci ove ankete stvorili su formalnu osnovu da se 8, 9. i 10. decembra 1954. održi u Novom Sadu skup filologa i književnika koji će doneti zaključke poznate pod imenom Novosadski dogovor. Zaključci Novosadskog dogovora saopšteni su u 10 tačaka. Najvažnija je prva tačka koja glasi:

1) Narodni jezik Srba, Hrvata i Crnogoraca jedan je jezik. Stoga je i književni jezik koji se razvio na njegovoj osnovi oko dva središta, Beograda i Zagreba, jedinstven, sa dva izgovora, ijekavskim i ekavskim.

Nakon prethodnih izlaganja u ovoj knjizi nije teško zaključiti čiji su stavovi sadržani u tom prvom članu Novosadskog dogovora. Vuk je smatrao Crnogorce delom srpskog naroda, a narodne jezike Srba (koji svi govore štokavski) i Hrvata (koji govore čakavski, odnosno kajkavski) jasno je razlikovao. Prema tome ni Vuk, niti iko ko je sledio njegove stavove, ne bi nikako mogao da kaže da je narodni jezik Srba i Hrvata jedan jezik. Tako nešto ne stoji ni u bečkom Književnom dogovoru. Otuda za pozivanje na Vuka i na Bečki dogovor, u dokumentima Novosadskog dogovora, nema nikakvog pokrića. Nasuprot tome, stav da Srbi i Hrvati imaju isti narodni jezik sastavljen od tri narečja: štokavskog, kajkavskog i čakavskog, ima uporište u stavovima Vatroslava Jagića čije se ime u dokumentima Novosadskog dogovora i ne spominje. Prva tačka Novosadskog dogovora u drugoj rečenici projektuje podelu srpskohrvatskog (za Vuka, ali i za Belića do Prvog svetskog rata samo srpskog) jezika na dve varijante: ekavsku i ijekavsku koje su vezane za Beograd i za Zagreb. Da je takva deoba bila planirana, vidi se po radu Pravopisne komisije ustanovljene na Novosadskom dogovoru. Glavni zaključak Komisije bio je da se istovetan pravopis pojavi u dve varijante. Tako se u izdanju Matice srpske pojavio Pravopis srpskohrvatskog književnog jezika, pisan ekavicom i ćirilicom, a u Zagrebu Pravopis hrvatskosrpskog književnog jezika pisan ijekavicom i latinicom (1960). Iz ovako definisanih varijanti jezika nije teško zaključiti kuda je stremila ta podela. Ona je stremila ka tome da se ijekavska polovina jezika označi kao hrvatska a istočna kao srpska i da se latinica ustanovi kao hrvatsko, a ćirilica kao srpsko pismo. Mada je Novosadski dogovor, na rečima, stajao na stanovištu da je srpskohrvatski, odnosno hrvatskosrpski jezik jedan i jedinstven, on ga je praktično delio. To deljenje jezika, najpre na dve varijante, vremenom će se sve više naglašavati, dok se ne bude reklo: da su hrvatska i srpska varijanta, u stvari, dva jezika: hrvatski i srpski.

Stavovi Novosadskog dogovora dobili su punu kodifikaciju u dvotomnoj knjizi jednog od najznačajnijih Belićevih naslednika Mihaila Stevanovića Savremeni srpskohrvatski jezik, I, II, (1964, 1969). Stevanovićeva knjiga se bavila savremenim književnim jezikom, a to praktično znači ekavskom i ijekavskom varijantom književnog jezika. U uvodnom delu knjige, međutim, Stevanović je ovako odredio prirodu jezika kojim se bavi:

Srpskohrvatski jezik, koji sa slovenačkim, makedonskim i bugarskim jezikom čini grupu južnoslovenskih jezika, kada se on uzme kao zajednica svih narodnih govora u svim oblastima u kojima je on maternji jezik, kao obično i po pravilu, ni bilo koji drugi jezik, nije jedinstven, već se u njemu prema nejednakosti većeg ili manjeg broja jezičkih crta razlikuje nekoliko dijalekata. A obično se uzima da srpskohrvatski ima tri osnovna dijalekta i to štokavski, čakavski i kajkavski... (I, 7)

I Stevanović je, dakle, prihvatio jagićevsku konstrukciju o tri narečja ili dijalekta srpskohrvatskog jezika, kao što je pre toga učinio i Belić. Ni on se nije usuđivao da svoja i opšta jezička saznanja dovede do kraja. Otuda je mogao i da napiše sledeće rečenice: "Kajkavski dijalekat srpskohrvatskog jezika bio je vezan sa slovenačkim jezikom od davnina. I to se oseća po mnogim jezičkim osobinama koje su ovome hrvatskom dijalektu zajedničke sa slovenačkim jezikom" (19). Čuveni jezički stručnjak izricao je u tim rečenicama nešto nesporno: da hrvatski kajkavski i slovenački hrvatski čine jednu celinu, ali je izricao i nešto sasvim sporno: da kajkavski čini celinu sa srpskim jezikom. Ovaj stručnjak nije hteo da vidi u sistemu južnoslovenskih jezika poseban jezik Hrvata. Jer kad bi to video, ispalo bi da Hrvatima pripada "po pravdi" samo čakavski, a takvu istinu teško je u ono vreme bilo prosloviti. Zato je on prihvatao konstrukciju, potvrđenu na poslednjoj stranici Uvoda, koja glasi: "Potpuno izjednačenje osnova književnog jezika, kako smo rekli, Srbi i Hrvati su dobili u Maretićevoj Gramatici i Broz-Ivekovićevom Rječniku" (64). Po takvoj formulaciji ispada da su pomenuti hrvatski lingvisti izjednačavanje književnog jezika Srba i Hrvata pravili na osnovama tekstova srpskog i hrvatskog jezika. A da to nije tačno, to nisu krili ni oni sami. Po samom Maretiću njegova Gramatika pravljena je na korpusu Vukovih i Daničićevih dela, a Hrvatski rječnik Broza i Ivekovića na osnovu dela Vuka, Daničića, Njegoša i Milana Đ. Milićevića, što drugim rečima znači na osnovama srpskog jezika. I Stevanović je morao da plaća danak svom vremenu, tj. da i on, poput Belića, služi aktuelnoj politici.

Stavovi sadržani u Novosadskom dogovoru nikako nisu bili u saglasnosti sa srpskom filološkom tradicijom, onom koju simbolizuje Vuk Karadžić, niti su bili u aktuelnom interesu Srba da se njihov jezik sa bilo kime deli. Odgovor na pitanje: kako se desilo da baš najstarija srpska institucija organizuje nešto što je protiv srpskih nacionalnih interesa, spada u sferu znanja koja se tiču političkih strategija i taktike, a ne u oblast filologije.

Najviđeniji srpski lingvisti u drugoj polovini 20. veka, Milka i Pavle Ivić, sledili su Belića. Oni su se, počev od šezdesetih godina, zalagali za stavove po kojima srpskohrvatski književni jezik ima dve varijante: beogradsku i zagrebačku, istočnu i zapadnu, tj. srpsku i hrvatsku. Ti stavovi su poslednji put branjeni u jednoj publikaciji namenjenoj i domaćoj i stranoj publici koja se zove Srpski jezik na kraju veka (1997). U toj publikaciji su stvari dovedene do kraja: lingvisti su prethodne varijante književnog jezika Srba i Hrvata proglašavali za posebne jezike: srpski i hrvatski.

Srpski lingvisti, koji su zastupali ideju o dvema varijantama srpskohrvatskog jezika, nisu delovali izolovano. Njihovi stavovi su bili saglasni sa stavovima hrvatskih lingvista. I jedni i drugi lingvisti su dve varijante srpskohrvatskog književnog jezika tumačili prvo kao varijante, pa kao jezične izraze, pa kao nacionalne jezike. Takva podela na varijante-jezike dobila je grafički prikaz u Karti hrvatskog jezika sa dodatkom srpskog Tome Matasića iz knjige Dobar dan! (Minhen 1981). Na toj karti srpskohrvatski jezik je podeljen po liniji ekavica — ijekavica, a linija deobe ide od Loznice, preko Kraljeva do Dečana. Strateški cilj, koji je još Jagić uspostavio, time je bio ostvaren. Trebalo je da njega ozvaniči Drugi kongres srpskih intelektualaca koji je održan u aprilu 1994. godine u Beogradu. Ali to se na tom skupu ipak nije desilo.


Petar Milosavljević
(Iz Uvoda u srbistiku, Beograd 2003: 453—458) / Kovčeg tripod
Sačuvana
Angelina
Administrator
Full Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 150



« Odgovor #1 poslato: Septembar 21, 2012, 02:59:41 am »

*

ZAKLJUČCI NOVOSADSKOG NAUČNOG SKUPA
"SRPSKO PITANJE I SRBISTIKA"



U Novom Sadu je 23. i 24. novembra 2007. godine održan međunarodni naučni skup "Srpsko pitanje i srbistika". Učesnici Skupa izražavaju nezadovoljstvo što Vlada Republike Srbije finansijski i moralno podržava postojanje serbokroatistike, kvazidiscipline koja je u XX viku nanila ogromne štete srpskom narodu.


SRPSKO PITANJE I SRBISTIKA

Polazeći od stava da se u rišavanju srpskog pitanja moraju poštovati stavovi i norme koji važe za sve evropske narode, učesnici Skupa zaključili su slideće.

1. U srpskim zemljama institucionalno se mora obnoviti srbistika kao disciplina koja se bavi srpskim temama. Srbistika triba da ima isti status kao i druge nacionalne filologije.

2. Prihvata se i osnovno polazište koje je važilo u predjugoslovinskom periodu: srpski narod je multikonfesionalan, kao što su multikonfesionalni i drugi narodi.

3. U skladu s principom, koji važi za evropske nacionalne filologije, po kome se narodi razlikuju po jezicima koje su stvorili i kojim govore, Srbi su objektivno (Srbi po sebi) oni koji govore srpskim jezikom kao maternjim, i čiji su prici govorili tim jezikom. Subjektivno se kao Srbi ne moraju izjašnjavati i svi koji su po poriklu i jeziku objektivno Srbi. I o jednom i o drugom aspektu mora se voditi računa pri rišavanju srpskog pitanja.


SRPSKI JEZIK

1. Jugoslovinski period i duga privlast serbokroatistike u filologiji nisu prominili prirodu i karakter srpskog jezika. Oni su samo doveli do pogrišnog tretiranja i do priimenovanja toga jezika. Učesnici Skupa još jednom potvrđuju da je srpski jezik isti onaj jezik koji se, u drugoj terminologiji, karakterisao kao štokavsko naričje.

Učesnici Skupa zato odbacuju svako rasparčavanje i negiranje srpskog jezika koje se obavljalo pod imenima srpskohrvatski jezik, hrvatskosrpski jezik, hrvatski ili srpski jezik, bošnjački/bosanski jezik, crnogorski jezik, bunjevački jezik. Triba poštovati stav, prihvaćen u svitu, da jedan jezik triba da ima jedno nacionalno ime.

2. Učesnici Skupa odbacuju stav — nametnut u periodu jugoslovinstva i vladavine serbokroatistike a potvrđen na Novosadskom dogovoru (1954) — da Srbi i Hrvati imaju jedan narodni jezik. U srpski narodni jezik nikada nije spadalo čakavsko i kajkavsko naričje.

3. Na sva tri izgovora srpskog narodnog jezika — ekavskom, ijekavskom i ikavskom — izgrađivan je, i u principu se može izgrađivati, srpski književni jezik.

Istorijski se srpski književni jezik izgradio na dvi njegove izgovorne varijante, ijekavskoj i ekavskoj. Obe ove varijante temelje se na srpskom narodnom jeziku.

4. Hrvati su u XIX viku napustili svoj narodni jezik i za svoj književni jezik prihvatili su ijekavsku varijantu srpskog jezika. To nije izuzetan nego čest slučaj u svitskim razmirama. Mnogi se narodi, na primir, služe engleskim, španskim, francuskim. Ali tim jezicima nisu dali svoja nacionalna imena. Samo su Hrvati nametnuli stav da je strani jezik, srpski jezik, koji su priuzeli, takođe hrvatski. Takav stav je naučno neodrživ. Niko ne triba da zabranjuje Hrvatima da se služe srpskim jezikom, ali se pri tom ne smi zaboraviti činjenica da je taj jezik izvorno srpski, pa mora biti i po imenu srpski.

5. I jezičke standardizacije su izgrađivane na osnovama srpskog narodnog i književnog jezika. Najpoznatija je ona koju je stvorio Vuk Karadžić pod naslovom Glavna pravila za južno narječje. Krajem XIX vika hrvatski filolog Ivan Broz, kajkavac, napravio je, po odluci Hrvatskog sabora, Hrvatski pravopis (1891) na korpusu dilâ Vuka Karadžića i Đure Daničića, uz poštovanje Vukovih Glavnih pravila.

Ovaj pravopis je kodifikovao samo jednu od varijanti srpskog književnog jezika, ijekavsku varijantu, i proglasio ju je hrvatskim jezikom. U jednotomnom ričniku Ivana Broza i Franje Ivekovića, koji je rađen na korpusu dilâ Vuka Karadžića, Đura Daničića, Njegoša i Milana Đ. Milićevića, srpski jezik je pridstavljen pod neautentičnim nazivom Rječnik hrvatskog jezika. Ali i pored toga jezik u ovoj knjizi, objavljenoj 1901, je srpski (i, naravno, samo srpski).

Na ovakvoj praksi priimenovanja srpskog jezika vršene su i kasnije standardizacije srpskog jezika u Hrvatskoj. Ali one ne daju osnova da se srpski jezik priimenuje u "hrvatski jezik". To mogu da budu samo hrvatske standardizacije srpskog narodnog i književnog jezika.


SRPSKA JEZIČKO-ETNIČKA ZAJEDNICA

Slično praksi koju su u periodu serbokroatistike nametnuli Hrvati, javila su se nastojanja u Bosni i Hercegovini i u Crnoj Gori da se standardizuju "bošnjački jezik", kao jezik bosanskih muslimana, ali da se standardizuju i "bosanski jezik" i "crnogorski jezik" kao državni jezici. Tako nešto se ne čini nigdi u svitu. Ova nastojanja su ne samo lingvistički neutemeljena nego i štetna jer vode ka razbijanju srpske jezičko-etničke zajednice.

Prirodna srpska jezičko-etnička zajednica je opstala i posli razbijanja Jugoslavije. Ona bi danas tribalo da ima sličan status kakav imaju i druge jezičko-etničke zajednice u Evropi i svitu. Postojanje ovih jezičko-etničkih zajednica može se ilustrovati nikolikim primirima. Nimačka jezičko-etnička zajednica ne poklapa se sa nimačkom državom, kao što se ni francuska jezičko-etnička zajednica ne poklapa sa francuskom, mađarska sa mađarskom državom. Tako se ni srpska jezičko-etnička zajednica ne poklapa sa Srbijom. Srpska jezičko-etnička zajednica se proteže svuda gdi se srpski govori.

Sa obnavljanjem srbistike mora se obnavljati i svist o stvarnom postojanju srpske jezičko-etničke zajednice. Ova zajednica triba da funkcioniše onako kako funkcionišu druge jezičko-etničke zajednice u Evropi i svitu.


SRPSKA KNJIŽEVNOST

Književnoistorijska nauka u pridjugoslovinskom periodu utvrdila je postojanje slideća četiri sastavna dila u korpusu srpske književnosti: narodnu književnost, staru književnost, književnost sridnjeg perioda i novu književnost.

U jugoslovinskom i postjugoslovinskom periodu narušena je ova cilina i niki dilovi srpske književnosti izuzeti su iz njenog korpusa. Obnova srbistike podrazumiva i obnovu ciline srpske književnosti kakva je postojala u predjugoslovinskom periodu.


SRPSKO PISMO

Srpski narod je baštinik staroslovinske pismenosti na svojim starim pismima, glagoljici i ćirilici, koje su prihvatili i drugi slovinski narodi.

Savrimena Vukova (i vukovska) ćirilica je nacionalno pismo srpskog naroda i garant njegovog kulturnog kontinuiteta.

Srpskoj kulturi pripada i sve što je na srpskom jeziku napisano srpskom latinicom.

Srpsku latinicu, u savremenoj verziji, za srpski književni jezik je kodifikovao Vuk Karadžić. Đuro Daničić je zaminio latiničke digrame posebnim grafemama, od kojih je u upotrebi ostalo đ (umesto dj).

Neprihvatljiv je, otuda, stav da je sadašnja latinica kojom se služi srpski jezik hrvatsko pismo, "gajica". Ljudevit Gaj je stvarno stvorio jednu verziju latinice za hrvatski jezik (kajkavsko narečje). Ali, on sam je odbacio ovu svoju latinicu, i danas je niko više ne upotrebljava.


OCINA SKUPA I OBAVEZE NJEGOVIH ORGANIZATORA

Učesnici Skupa su visoko i povoljno ocinili njegove rezultate kao i sve što je učinjeno u njegovoj pripremi. Organizatori se obavezuju da sa tim rezultatima upoznaju javnost, ali i institucije i istaknute pojedince, kako bi se naučne istine Skupa što potpunije provele u dilo.
Kovčeg tripod
Sačuvana
Angelina
Administrator
Full Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 150



« Odgovor #2 poslato: Septembar 21, 2012, 03:34:27 am »

*

NOVOSADSKI DOGOVOR — ZAKLJUČCI


POTPISANI UČESNICI SASTANKA koji je sazvala Redakcija Letopisa Matice srpske na završetku ankete o srpskohrvatskom jeziku i pravopisu posle svestrane diskusije održane 8, 9. i 10. decembra 1954. godine u Novom Sadu doneli su ove
 

Z A K LJ U Č K E
 
01) Narodni jezik Srba, Hrvata i Crnogoraca jedan je jezik. Stoga je i književni jezik koji se razvio na njegovoj osnovi oko dva središta, Beograda i Zagreba, jedinstven, sa dva izgovora, ijekavskim i ekavskim.
 
02) U nazivu jezika nužno je uvek u službenoj upotrebi istaći oba njegova sastavna dela.
 
03) Oba pisma, latinica i ćirilica, ravnopravna su; zato treba nastojati da i Srbi i Hrvati podjednako nauče oba pisma, što će se postići u prvom redu školskom nastavom.
 
04) Oba izgovora, ekavski i ijekavski, takođe su u svemu ravnopravna.
 
05) Radi iskorišćavanja celokupnog rečničkog blaga našeg jezika i njegovog pravilnog i punog razvitka neophodno je potrebna izrada priručnog rečnika savremnenog srpskohrvatskog književnog jezika. Stoga treba pozdraviti inicijativu Matice srpske koja je u zajednici sa Maticom hrvatskom pristupila njegovoj izradi.
 
06) Pitanje izrade zajedničke terminologije takođe je problem koji zahteva neodložno rešenje. Potrebno je izraditi terminologiju za sve oblasti ekonomskog, naučnog i uopšte kulturnog života.
 
07) Zajednički jezik treba da ima i zajednički pravopis. Izrada toga pravopisa danas je najhitnija kulturna i društvena potreba. Nacrt pravopisa izradiće sporazumno komisije srpskih i hrvatskih stručnjaka. Pre konačnog prihvatanja nacrt će biti podnet udruženjima književnika, novinara, prosvetnih i drugih javnih radnika.
 
08) Treba odlučno stati na put postavljanju veštačkih prepreka prirodnom i normalnom razvitku srpskohrvatskog književnog jezika. Treba sprečiti pojavu samovoljnog "prevođenja" tekstova i poštovati originalne tekstove pisaca.
 
09) Komisije za izradu pravopisa i terminologije odrediće naša tri univerziteta (u Beogradu, Zagrebu i Sarajevu), dve akademije (u Zagrebu i 164
 
Beogradu) i Matica srpska u Novom Sadu i Matica hrvatska u Zagrebu. Za izradu terminologije potrebno je stupiti u saradnju sa saveznim ustanovama za zakonodavstvo i standardizaciju, kao i sa stručnim ustanovama i društvima.
 
10) Ove zaključke Matica srpska će dostaviti Saveznom izvršnom veću i izvršnim većima: NR Srbije, NR Hrvatske, NR Bosne i Hercegovine i NR Crne Gore, univerzitetima u Beogradu, Zagrebu i Sarajevu, akademijama u Zagrebu i Beogradu i Matici hrvatskoj u Zagrebu, te će ih objaviti u dnevnim listovima i časopisima.
 
                                                                                                                                           U Novom Sadu, 10. decembra 1954.
 

Ivo ANDRIĆ, književnik i akademik iz Beograda; dr Aleksandar BELIĆ, profesor univerziteta i predsednik Srpske akademije nauka iz Beograda; Živojin BOŠKOV, književnik i urednik Letopisa Matice srpske iz Novog Sada; Mirko BOŽIĆ, književnik i predsednik Društva književnika Hrvatske iz Zagreba; dr Miloš ĐURIĆ, profesor univerziteta iz Beograda; Marin FRANIČEVIĆ, književnik iz Zagreba; dr Krešimir GEORGIJEVIĆ, profesor univerziteta iz Beograda; Miloš HADŽIĆ, sekretar Matice srpske iz Novog Sada; dr Josip HAM, sveučilišni profesor iz Zagreba; dr Mate HRASTE, sveučilišni profesor iz Zagreba; dr Ljudevit JONKE, sveučilišni docent iz Zagreba; Marijan JURKOVIĆ, književnik iz Beograda; Jure KAŠTELAN, književnik iz Zagreba; Radovan LALIĆ, profesor univerziteta iz Beograda; Mladen LESKOVAC, književnik, profesor univerziteta iz Novog Sada; Svetislav MARIĆ, profesor i potpredsednik Matice srpske iz Novog Sada; Marko MARKOVIĆ, književnik iz Sarajeva; Živan MILISAVAC, književnik i urednik Letopisa Matice srpske iz Novog Sada; dr Miloš MOSKOVLJEVIĆ, profesor i naučni savetnik Srpske akademije nauka iz Beograda; Boško PETROVIĆ, književnik i urednik Letopisa Matice srpske iz Novog Sada; Veljko PETROVIĆ, književnik i akademik, predsednik Matice srpske iz Beograda; Đuza Radović, književnik iz Beograda; dr Mihailo STEVANOVIĆ, profesor univerziteta iz Beograda; dr Jovan VUKOVIĆ, profesor univerziteta iz Sarajeva.
Svevlad
Sačuvana
Stranice: [1]   Idi gore
  Štampaj  
 
Prebaci se na: