Manastiri kao mjesta prosvjete i kulture
Dobrodošli, Gost. Molim vas prijavite se ili se registrujte.
RIZNICA SRPSKA « SRBIJA: NASLEĐE • KULTURA « Kulturna baština Srbije « Manastiri kao mjesta prosvjete i kulture
Stranice: [1]   Idi dole
  Štampaj  
Autor Tema: Manastiri kao mjesta prosvjete i kulture  (Pročitano 4545 puta)
0 članova i 1 gost pregledaju ovu temu.
Angelina
Administrator
Sr. Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 417



Pogledaj profil
« poslato: Mart 09, 2011, 11:57:30 pm »

*

MANASTIRI KAO MJESTA PROSVJETE I KULTURE


Crkve i Manastiri imali su veliku ulogu u očuvanju vjere i morala u srpskom narodu.

Prvi srpski vladari, a oni, pouzdano se zna, potiču od Vlastimira (prvi srpski knez), iz oko 850. godine, znali su da se zemaljsko bez nebeskog brzo gubi i lako propada. Primivši hrišćanstvo od Svete braće Ćirila i Metodija, odmah su gradili crkve i manastire. Manastiri su bili ne samo bogomolje, sjedišta episkopa, već veoma često bolnice, škole, knjižnice i drugo.
 
Nemanjina Studenica je bila jedna od prvih bolnica; Gradac, zadužbina Jelene (Anzujske), žene kralja Uroša, bio je prva škola u kojoj se učilo lijepom posluživanju gostiju po principu najuglednijih vladarskih kuća; Manastir Prečište, kod Toplice (u njemu se zamonasila majka Sv. Save) bio je prva ženska škola u kojoj su se učili razni kućni — ženski poslovi: pletenje, vezenje i sl. Pećka Patrijaršija, Mileševa, Sopoćani, pored ikonopisnih škola, imali su i prepisivačke škole a kasnije i štamparije.

U manastirima i crkvama se učilo pismenosti, umjetnosti, humanosti, čojstvu i junaštvu.

Znajući dobro ulogu i značaj manastira i crkve svi srpski vladari, počev od Nemanjića, bez izuzetka, podizali su brojne crkve i manastire.

Manastire su gradili i pojedinci, da se u njima sami podvizavaju, ili da se u njima drugi Bogu mole za njih. Gradili su ih vladari, velmože, bogataši, a kada je ovih ponestalo, onda i sam siromašni narod.

Iz dela Episkopa Georgije | Istočnik

*

"Lepa su, baš su lepa ta zvona sa podgorja metohijskog. A kakav im je zvuk bio — radosno visok i kliktav, od onih što tišinu lako probija ali se u njoj brzo gasi, ili stamen i dubok, od onih koji se još dugo kožom čuju, kad zvuci zamuknu — to nikad nećemo saznati. Neće nikad zazvoniti Rodopova zvona. Možda to nije samo zato što nema zvona bez zvonika? Možda zemlja uzme sahranjenom zvonu zvuk, na neki tajni način, možda ga upije, možda zvuci pod zemljom trule? A možda su sa one druge strane svega, tamo gde je večnost i trajanje, sve vreme, vekovima zvonila Rodopova zvona. Možda i danas zvone, nekim Srbima, od nas dostojnijim?

Sluh smo za ta metohijska zvona izgubili."

Zoran Bogavac
Sačuvana
Stranice: [1]   Idi gore
  Štampaj  
 
Prebaci se na: