Filip Đ. Višnjić (1767—1834)
Dobrodošli, Gost. Molim vas prijavite se ili se registrujte.
Stranice: 1   Idi dole
  Štampaj  
Autor Tema: Filip Đ. Višnjić (1767—1834)  (Pročitano 60674 puta)
0 članova i 2 gostiju pregledaju ovu temu.
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« poslato: Februar 14, 2011, 12:08:11 am »

**





FILIP VIŠNJIĆ
Trnova, 1767. — Grk, 1834.


Istinu je rekao prota Matija Nenadović kad je u svojim Memoarima napisao: "u kom se narodu pojave junaci i ljudi zaslužni za otačastvo, taj će narod roditi i one ljude koji će njihova dela opisati". Jedan od onih ljudi koji su "opisivali" viteška dela srpske borbe u početku devetnaestoga veka, koji su im bili suvremenici a ponikli su u krilu samoga naroda - jeste i Filip Višnjić, guslar, pevač i pesnik. Višnjić se, po zabelešci vladike-pesnika Lukijana Mušickoga, rodio 1767. u selu Trnovi, nahije zvorničkeu Bosni. Mesto rođenja njegova bejaše naročito čuveno s odlična vina, kojega Trnova davaše obilato za četiri nahnje.

Roditelji Filipovi bejahu Đorđe, koga su u selu zvali Stojan Vilić, i Marija, poznatija pod imenom Višnja, po čemu se i Filip nazivao Višnjić. Porodica iz koje je poeta Višnjić bejaše na glasu od starine. Pored ostaloga o njoj se pričalo da su preci njeni zasadili u tom kraju prvi vinograd; a kao velika i razgranata rodbina imala je i naročite povlastice, zajemčene carskim pismima.

Još za malena Filipu umre otac, a majka mu se, docnije, preuda u selo Međaše blizu Bijeljine, gde je Filip proveo svoje detinjstvo i mladost. Ali ta mladost bejaše očajna: u osmoj godini svojoj Filip oslepi od boginja. Malo docnije, u naknadu za to, progleda Filip duševnim vidom, propevavši iz duše i srca; on za rana oseti dar za pesmu, pa kad, naskoro za tim, nauči gudeti poče pevati pesme kojeje čuo i od drugih naučio.

Filip bejaše već momak od dvadesetinu godina kad Turci umoriše teškim mukama tri strica njegova i jednog mu brata od strica. Oni bejahu krivi što su branili čast svoga doma. Zatu krivicu oni ne dobiše odobrenje da se mogu, odrešeni od veza, pričestiti, i ako njihovim pratiocima nuđaše iguman manastira Sv. Trojice četiri kese blaga! Ipak, ma i vezani, primiše pričešće. Posle toga ne bejaše mira ni za sve, bliže i dalje, rođake njihove. Život Filipov u pojedinostima iz toga doba nije nam poznat, ali možemo misliti šta je bilo u duši njegovoj. Znamo tek toliko da se oko godine 1798. oženio devojkom Nastom, zvanom Bela, iz bogate kuće Ćukovića. Od šestoro dece njihove samo su dvoje, Ranko i Milica, bili živi god. 1817.

Do ustanka za oslobođenje Srbije, kome je Višnjić bio suvremenik, on pevaše obično pesme o minuloj slavi i starim junacima: poslednji događaj i o ratu austro-turskom istina proliše mnogo dragocene krvi srpske ali se na poetsku visinu, za srce Srbina pevača, neistakoše. Među tim ustanak u Šumadiji i neočekivani uspesi njegovi potresoše drukčije dušu srpsku. Oni ponoviše dela nekadašnjih junaka: trebaše samo još duša negdašnjih pevača-guslara. Za to se javi Višnjić. On pređe u Srbiju u leto 1809. i obiđe celu zapadnu polovinu njenu. Bejaše u ratničkim stanovima srpskim zajednom, 1810. i sam izdrža gursku opsadu u Loznici. Osim toga on rado iđaše na noge čuvenijim junacima da se kod njih obavesti o pojedinostima znatnijih bojeva i događaja. Najzad nalazimo tragova da je Višnjić slušao i učio i ono malo kniževne poezije naše onoga doba, u koliko je ona pevala o suvremenim ratnim događajima. Od svega toga duša Višnjićeva znade stvoriti prekrasne pesme koje se izjednačiše s najlepšim dotadašnjim narodnim pesmama našim. I ne samo to: one pređoše u narod i stekoše među pesmama njegovim jedno od najuglednijih mesta. Samo još ljudi književni znaju šta je dao Višnjić: narod njegovu tvorevinu primi kao svoju. To nam je najbolje svedočanstvo za poetsku veličinu njihovu.

S pravom je rečeno za pesme njegove: "sve su smilje i bosilje za grobove paših vitezova"; ali sam početak klasične pesme njegove "Pocetak bune protiv dahija" dovoljan je da obesmrti svoga pevača:

Kad se ćaše po zemlji Srbiji,
Po Srbiji zemlji da prevrne,
I da druga nastans sudija ---
Nebom sveci staše vojevati,
I prilike različne metati
Viš' Srbije po nebu vedrome.
'Vaku prvu priliku vrgoše:
Od Tripuna do Svstoga Đurđa
Svaku noćcu mjesec se hvataše -
Drugu sveci vrgoše priliku:
Od Đurđeva do Dmitrova dana
Sve barjaci krvavi idoše
Viš' Srbije po nsb/vedrome ---
Treću sveci vrgoše priliku:
Grom zagrmi na svetoga Savu
Usred zime kad mu vreme nije,
Sinu munja na časne verige,
Potrese se zemlja od istoka ---
A četvrtu vrgoše priliku
Viš' Srbije na nebu vedrome
Uhvati se sunce u proljeće,
U proljeće na svetog Tripuna,
Jedan danak tri puta se hvata,
A tri puta igra na istoku.---

Prešavši godine 1813. s porodicom, u Srem, i nastanivši se u selu Grku, Višnjić je putovao po Sremu, Slavoniji i Bačkoj, svuda lepo dočekivan. Godine 1815. pevao je Vuku Karadžiću u manastiru Šišatovcu svoje divne pesme, a iduće se godine poznao i sa znamenitim mitropolitom Stratimirovićem u Kulpinu.

Nekolike anegdote iz života njegova u Srbiji i Sremu karakterišu lepo njegovu poetsku dušu i srpsko osećanje. A pesme njegove rado slušahu čak i Turci.

Višnjić je umro u Grku 1834.

Često predmet zahvalnoga sećanja i pisanja, Višnjićev je spomen jednom prilikom naročito zagrejao dušu Srbinovu. To je bilo 15. avgusta 1887, kad se na grob njegov sleže mlada Srbadija i postavi tanku granitnu piramidu kao vidni beleg opštega priznanja. Reči, urezane na taj spomenik, najbolje karakterišu značaj Višnjićev:

Blago grobu i u tami što se sjaji,
Gde kandilo pripaljuju naraštaji!
Kandilo je žar, što srpske grudi krasi;
Višnjić ga je čuv'o da se ne ugasi.
Mi ti grobu kamen dasmo. To možemo.
Venac pravi tvojoj slavi jošte dugujemo.


Andra Gavrilović Znameniti Srbi XIX veka | Drugo dopunjeno izdanje | Naučna KMD | Beograd, 2008.

[postavljeno 22.11.2008]
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« Odgovor #1 poslato: Februar 14, 2011, 12:09:33 am »

**

FILIP VIŠNJIĆ


Tamo na međi, što je Drina čini — u lijepom vinorodnu selu Trnavi, u zvorničkoj nahiji u Bosni rodiio se 1767. god. Filip Višnjić. Rano ostade sirota po ocu Đorđu — zvanom Stojanu Viliću, i majka njegova Višnja, po kojoj je i prozvan Višnjić, proudav se u Međaše blizu Bijeljine, sobom odvede i nejaka Filipa, koga u osmoj godini zadesi ljuta boljetica od ospica i uzme mu očinji vid.
 
Tako je uz majčino krilo odrastao sin vilićev, ne gledajući sunca ni mjeseca, ne gledajućn fizičkog svijeta ovog. Ali u njegovoj duši osvitao je drugi svijet, sa umnim očima gledao je Filip Višnjić nešto: s l a v n o, v e l i č a j n o, s t r a h o v i t o, t u ž n o  i  o č a j n o — g l e d a o  j e  p r o š l o s t  i  s a d a š nj o s t  s v o g a  p a t n i č k o g  r o d a  s r p s k o g. Razabirao je mlađani slijepac uz tužan i mukao glas gusala o staroj slavi srpskoj i o ljutoj sili i nevolji, koja je tada njegov narod s mora na more tlačila. A i živio je Filip Višnjić baš kraj puta centralnog kroz carstvo srpske narodne pojezije; a to je i onaj geografski znameniti drum, što od bosansko posavskih zemalja, srpskom krvlju natopljenih, od jadranskog primorja, stražbenice, na kojoj potomci uskočkih junaka srpskijeh: Janković Stojana i Senjanin Ive čuvaše kulturu zapada od azijske poplave, kraj Sarajeva preko Romanije, mile kuće srpskih osvetnika posestrime Novak-Radivoja, između Srbije i crnogorskog svijetlog stijenja preko Kosova, pa sve kraj ovog đavoljeg mjesta, gdje izdanu  v e l i č i n a  s r p s k a  c a r  D u š a n  s i l n i, što vodi tamo Egeju, Omirovoj postojbini. Divan je to drum krajem doma slijepog Filipa, pa nije ni čudo što se on vata suva drva javorova, tvorca veličanstvena svijeta u duši njegovoj, — utjehe paćena roda svog — gusala, istorije srbinove. Pravi duši poslasticu, priča sa svijeta stvorena u duši njegovoj, na kom vidi Dušana gdje prijeti Vizantu, a strava ga vata, gdje tamnjeti počinje sjaj carske krune srpske pošlje smrti dušanove, — gdje zablještuje taj malaksali sjaj, očiju srpskijeh vlasnika, pa se za njeg taru i krvave; tuži i jadikuje nad grobnicom srpske slave i slobode — pa crnom Kosovu; očajava jer varvarski lanci strašno su stegli narod njegov; svetinje srpske razorene; knjige carostavne u ruševinama zatrpane; a i ponosno lice njegove otadžbine Bosne nagrđeno i suzama srpskim prekvašeno; u domovini sv. Save manastiri travom proniknuli; moći srpskijeh svetaca rasturene, ropskom tamom prekriljeno rastrgano Srpstvo; ali gleda i varnice srpskijeh osvetnika, koje sijevaše na Romaniji i Avali, te ulijevaše nadu očajanom Srpstvu i

razgoniše oblake sa brižna čela lovćenskoga — i to pričanje Filipa Višnjića je eto istorija, koja je od usta do usta išla širom cijelog Srpstva, koju je i Filip naučio od svojijeh starijeh. — T o  m u  j e  b i l o  o b r a z o v a nj e. Pjesme o narodnoj prošlosti bile su njegova nauka, koju je slušao u svojoj dragoj otadžbini Bosni, za koju sa njenom posestrimom Hercegovinom veli jedan srpski dalmatiiski pisac, da su vrelo pjesama i ognjište najživljeg jezika srpskog.


Milan J. Penać, pravnik.

Objavljeno u "Bosanskoj vili" u Sarajevu 1. avgusta 1888. | godina III | broj 15

Milorad Panić Surep: "Filip Višnjić — život i delo" monografija
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« Odgovor #2 poslato: Februar 14, 2011, 12:09:40 am »

*

FILIP VIŠNJIĆ


Prvi srpski ustanak (1804—1813), koji je Leopold Ranke nazvao "srpskom revolucijom", dao je, pored junaka i vojskovođa, ličnosti nesumnjive snage i veličine u sferama duhovnosti: filologa i preporoditelja nove srpske književnosti, Vuka Karadžića, državnika i memoaristu protu Matiju Nenadovića, pesnika Filipa Višnjića: od svih pevača od kojih je Vuk zapisivao pesme (Tešan Podrugović, slepa Stepanija, starac Milija, slepica iz Grgurevaca, starac Raško i drugi), najveću slavu u potomstvu s pravom je izborio Višnjić: on je pesnik ustanka. "Njegova pesma nastaje i deluje tokom same revolucije, njom biva proverena i potvrđena, i poznijim pokolenjima zaveštana kao autentičan dokumenat epohe", zapisuje Milorad Panić Surep. I mnogo više od dokumenta epohe — ona je stvaralaštvo nastalo u okviru bogate tradicije srpske junačke pesme, i ravna po umetničkoj snazi ostvarenjima najvećih naših pesnika XIX veka.

Filip Višnjić rodio se u imućnoj i mnogočlanoj porodici Vilića, u bosanskom selu Trnavi, koje je pripadalo nekadašnjoj Zvorničkoj nahiji. U vreme neustaljenih prezimena, malog Filipa su po majci prozvali Višnjićem. Otac Filipov, Đorđe, rano je umro: udovica, mati Filipova, udala se u selo Međaše, blizu Bijeljine. Sa sobom je povela i sina. U Međašima, Filip je proveo detinjstvo. U osmoj godini života, posle preležanih velikih boginja, ostao je izrovašenog lica i slep. Dete koje nije moglo ništa od kućnih poslova da radi vezalo se za gusle i guslarsku pesmu: Filip je počeo da peva rano. "Pesme je s početka pevao razne, kakve je gde čuo, a pamtio je sve što bi jednom čuo", kazuje o njemu hroničar.

U vreme austrijsko-turskog rata, avgusta 1787, Viliće je zadesila nesreća tako tipična za poslednje decenije turske vladavine. Dva zvornička bega, koja su došla u Vilića kuću, nasrnu na Đurđiku, ženu Luke Vilića. Muškarci iz kuće, da operu sramotu, uhvate obojicu, pa jednog bega ubiju a drugog obese ularom njegovog konja o šljivu u dvorištu. Ubrzo, međutim, stigne odmazda: Turci pohvataju sve odrasle muškarce iz ove kuće, tri Filipova strica i jednog brata od strica, pa dvojicu poseku, a drugu dvojicu obese u Travniku. Slepi mladić više nije imao kome iz Međaša da ide u rodnu kuću u Trnavi: u novoj kući svoje majke, onaj ko ni hranu sebi ne ume da zgotovi, i ko je svakome samo na teretu, nije mogao da bude voljen. Otada pa do godine 1809, Filip Višnjić putuje od sela do sela u bosanskom vilajetu i po Crnoj Gori, proseći i pevajući: on peva "samo stare pesme i stare junake". Na tim putovanjima stiže čak do Skadra. Tokom puta, on peva najčešće Srbima, ali i muslimanskoj gospodi, koju dobrano upoznaje. I kada, posle prelaska u Srbiju, sa zbegom iz Semberije 1809. godine, opeva muslimanske prvake koji vode bosanske odrede na Srbe — on peva o ljudima o kojima je mnogo slušao, ili ih čak i lično poznavao: Meho Orugdžić, Mula Ahmed, Kulin-kapetan, Ali-beg Vidajić, Dervent-kapetan i Derviš-beg, živi su likovi kao i srpski junaci kojima u odmoru između bitaka peva uz gusle. (Jednom prilikom pevao je i samome Crnome Đorđu).

Od 1809. godine pa do propasti srpskog ustanka, Višnjić putuje po celoj Šumadiji: prolazi Šabac, Loznicu, Beograd, Karanovac, Boleč, Kragujevac, Lešnicu, Užice, Krupanj: u nepismenoj sredini on je pesnik-agitator i pesnik-hroničar, koga slušaju junaci i vojvode, kao i obični borci, sve sami učesnici upravo opevanih događaja. Stojan Čupić mu poklanja dva konja kako bi lakše putovao. Višnjić boravi najduže kod Čupića i kod Luke Lazarevića. Posle svake bitke, pre nego što sastavi pesmu, Višnjić prilazi borcima i pita o detaljima: ko je koju jedinicu predvodio, kakvog je konj ajahao, odakle je došao, kako je bio odeven i naoružan, ko je sve poginuo. Višnjić boravi najduže kod Čupića i kod Luke Lazarevića. Posle svake bitke, pre nego što sastavi pesmu, Višnjić prilazi borcima i pita o detaljima: ko je koju jedinicu predvodio, kakvog je konja jahao, odakle je došao, kako je bio odeven i naoružan, ko je sve poginuo. "Višnjićev realizam je realizam dokumentariste ... njegove pesme mogu da posluže i kao pouzdani istorijski izvori ... Pokreti trupa, koje on opisuje, mogu da se prate na geografskoj karti" (Ljubomir Simović).

Slepi pesnik se zadesio u Loznici kada je Ali-paša Vidajić iz Zvornika iznenada prešao Drinu, i opkolio ovu varoš: dvanaest dana su opsednuti Srbi pod komandom Ante Bogićevića, Miloša Pocerca i Bakala Milosava odbijali napade deset puta jačeg neprijatelja. Pesnik je hrabrio branioce svojom pesmom: na smrt umorni i žedni Srbi (Turci su bili zatrovali sve bunare u okolini, čak i rečicu Štiru do koje su ustanici iskupali podzemni hodnik), s krajnjim su naporima odbijali napade, sve dok se s vojskom hitno podignutom s moravskog bojišta pred Loznicom nije obreo Karađorđe, i dok je jezičak na vagi nije pretegnuo u korist Srba. Poslednjeg dana bitke, šestog oktobra, dva puna sata Srbi i Turci su se sekli golim sabljama. U pesmi "Boj na Loznici" slepi pevač, kroz lik junaka Luke Lazarevića, spaja prošla vremena s ovim sadašnjim:

ako bog da i bogorodica
te se sjutra s Turcim udarimo,
dete, braćo, da se ne izdamo!
Ko izdao, izdalo ga ljeto,
bijelo mu žito ne rodilo,
stara njega majka ne vidjela...

Junaci Prvog srpskog ustanka, u pesmama Filipa Višnjića, ponavljaju kosovsku kletvu kneza Lazara, svesni istorijskog značenja aktuelnog trenutka: herojska prošlost u pesmama o drevnim junacima, i hajducima, vaskrsava u dimu i halabuci aktuelnih bojeva koji se upravo vode. A pesnika slušaju oni čiju hrabrost opeva i čije se rane još nisu zacelile.

Slom ustanka 1813. godine doveo ga je u Srem, gde se nastanio u selu Grku. Godine 1815, u manastiru Šišatovcu čuo ga je Vuk Karadžić i zapisao njegove pesme. S još jednim odlomkom, i jednom pesmom zapisanom 1825. godine, to je celi Višnjićev opus: ukupno sedamnaest pesama, 5.001 stih.

Stvarnost je uvek haotična i konvulzivna: samo je retkim pojedincima data istinska istorijska svest da mogu da prozru dublje zakone sveta i života, i sagledaju bar nešto od suština događaja u kojima se odvijaju pojedinačne ljudske sudbine. Za sve austrijske izvore Voždova buna je samo jedna od mnogobrojnih pobuna potlačenog srpskog naroda, kojih je bilo toliko u godinama koje prethode 1804, i koja će se pre ili kasnije završiti krvavom odmazdom. U najboljoj svojoj pesmi "Početak bune na dahije" Višnjić vidi silu koja pokreće ustanak — to je sirotinja raja, "koja globa davati ne može". Fizičkoj bedi valja priključiti metafiziku osvete ("jer je krvca iz zemlje provrela: zeman došo valja vojevati, za krst časni krvcu proljevati, svaki svoje da pokaje stare"). Buna na dahije nije obična buna.

Zemaljske događaje, ustanak malog naroda protiv neljudske okupatorske vlasti, najavljuju kosmički događaji. Višnjić daje velelepan uvod temi o kojoj peva. Hroničari su zabeležili između 1801. i 1805. godine niz neobičnih astronomskih pojava: pomračenje Sunca i Meseca, gromove u zimu, zvezdu repaticu. Slepi pesnik u vreme opšteg sujeverja, neobične astronomske pojave pretvara u uzbudljive poetske slike, koje govore o sudbinskom karakteru bune koja će uslediti: po nebu ratuju sveci, po nebu idu krvavi barjaci, a grom zagrmi na Svetoga Savu, "usred zime kad mu vreme nije". Sve te događaje pesnik smešta u godinu koja prethodi ustanku. Krvavi nebeski barjaci najavljuju krvave zemaljske bojeve. Uznemireni ovim prizorima, sedam beogradskih dahija traži odgovor na pitanje o vlastitoj sudbini: voda zahvaćena u staklenu tepsiju, koja treba da im prorokuje budućnost, pokazuje svu sedmoricu bez glava. I, konačno, hodže i vaizi, podsećaju na povest osvojenja Srbije, prorokuju sumoran kraj turskog gospodstva nad srpskim narodom:

iz ognjišta pronić će vam trava
a munare popast paučina
(...)
drumovi će poželjet Turaka, —
a Turaka nigde biti neće!

Ovim sumornim slikama budućnosti suprotstavlja se jedan od dahija, Memed-aga Fočić. On veruje u teror i u zastrašivanje kao metod vladanja podjarmljenim srpskim narodom. Plan o seči knezova i višenijih ljudi istorijski je relevantna činjenica. Austrijska obaveštajna služba ustanovila je u zimu 1804. godine da su dahije planirale prvo ubistva svih srpskih vođa i uglednih ljudi, zatim postavljanje novih knezova, koji bi bili namamljeni u tvrđave i držani kao taoci sve dok pobunjena raja ne preda oružje: tada bi Turci poubijali sve muškarce starije od deset godina, "i najzad bi ostatak mačem prisilili na primanje muslimanstva".
Svirepom nasilju kao metodu suprotstavlja se Memed-agin otac, starac Fočo "od stotine leta". On savetuje drugačije postupanje sa srpskim narodom: povlačenje preteških po Srbe poreza i dažbina, prijateljevanje sa srpskim predvodnicima. Lik ovog starca prožet je istočnjačkom mudrošću i političkim pragmatizmom.

Dahije i Turci, međutim, kreću za planom osionog i samouverenog Memed-age Fočića. Od devedeset i devet posečenih Srba, čija imena poznaju danas istoričari, pesnik u svojoj pesmi navodi prvu jedanaestoricu. Crni Đorđe uspeva da se u odsudnom trenutku skloni ispred turske potere, i uskoro, pošto poubija svoje gonioce, pred svojom kućom, i u sibničkom hanu, u svih sedamnaest nahija seoskim kmetovima šalje poziv na ustanak, koji će odjeknuti po svoj Srbiji: "Svaki svoga ubijte subašu/žene, djecu u zbjegove krijte". Završnica pesme govori o razrastanju ustanka, njegovom pobedonosnom širenju: "usta raja ko iz zemlje trava". Turci su suzbijeni svuda, po svim srpskim gradovima. U poslednjoj sceni ustanički vožd, Đorđe, dolazi na vodu Drinu i kazuje kako će uskoro preći i nju, i osloboditi Bosnu.

U deset pesama, dakle najvećem delu svog opusa, "Boja na Čokešini", "Boj na Salašu", "Knez Ivan Knežević", "Boj na Mišaru", "Miloš Stoićević i Meho Orugdžić", "Boj na Loznici", "Luka Lazarević i Pejzo", "Bjelić Ignjatije", "Hvala Čupićeva" i "Stanić Stanojlo" — Višnjić se bavi podrinskim bojištem i temom srpskog junaštva. On opeva velike bojeve, dvoboje junaka, ratna lukavstva Srba, osvete ustanika. Česti dijalozi stalno sukobljenih aktera daju Višnjićevoj epici dramski i agonalni karakter. Njegovi likovi, i srpski i turski, realistički su iverljivi. Čak i kada pojedinim junacima posvećuje svega stih ili dva - ti likovi dobijaju pred nama dimenzije realnih, silovitih, gordih, nabusitih ili hvalisavih ljudi, koje kao da smo i sami videli u našem narodu. Kada hoće da naruži harambašu Ćurčiju, Jakov Nenadović ga naziva "pržibabom" ("Lasno ti je, more, babe pržit/ u ponoći kad niko ne vidi". Ustanik Stjepan Gadžuljić je neko ko "bez kavge ručati ne može". Cincar Janko od Orida grada je onaj "koji kavge po svijetu traži /đe je kavga da se onđe nađe". Ništa manje po svijetu traži / đe je kavga da se onđe nađe". Ništa maanje upečatljiv nije portret Gluvca Mijaila "koji sječe mačem bez razloga". Sinan-paša je onaj "koji znade Bosnu sjetovati". A muslimanski junak, Meho Orugdžić, nosi sablju u zubima, jašući na konju đogatu, koji "preko sebe bjelu pjenu baca".

Naoružani neviđeni junaštvom, koje kao da akumuliralo energiju stotina godina uzdržavanja, gutanja uvreda, poniženja i ropske tpeljivosti, ustanici pobeđuju u bojevima desetostruko jače Turke Bišnjake, koji sasvim sigurno nisu ništa manje hrabri od Srba. Istoričari potvrđuju odnose snaga kako ih Višnjić prikazuje u svojim pesmama. Neustrašivost i hrabrost ustanika imaju karakter elementarne, pa stoga neukrotive i nezaustavljive siline:

A kad tanke puške izlomiše,
svaki Srbin vata po Turčina:
kako koji dokopa turčina,
svaki pade po Turčinu svome,
svaki Srbin mori po Turčina.
A Srbina po dvadeset Turaka.
              ("Boja na Čokešini")

Ali junaštvo za Višnjića nije samo pobediti neprijatelja na bojnom polju, nego i spasti čoveka, sačuvati obraz: "svoju dušu vrći u čistotu". Knez Ivan Knežević se pobratimljuje s Kulin-kapetanom, ali će i svoj život, čast i imanje založiti da izbavi srpsko roblje.
Sledeći bogatu tradiciju epske pesme, Višnjić i njegovi junaci obraćaju se personifikovanom Pocerju, Savi, Drini: sa zemlje progovara upravo odsečena ljudska glava. Ljudskim glasom i rečima govore i dva vrana gavrana. U pesmi "Boj na Mišaru", pesnik ne opeva napredovanje trupa, ratne okršaje, tok bitke. Dva vrana gavrana doleću pred suprugu Kulin-kapetana, i odgovaraju na niz njenih pitanja. Bitka je završena, poginulo je trideset hiljada Turaka i najveći broj turskih poglavica. U završnom monologu Kulinove kade, koja proklinje srpske junake koji su pogubili predvodnike bosanske vojske, vidimo samilost pesnika prema pobeđenom neprijatelju. A dva vrana gavrana koji donose Kulinovoj kadi zle glase - to kao da su one dve iste crne ptice koje su, nekoliko vekova ranije, iz Kosovske bitke, pred majku Jugovića, donele ruku njenog poginulog sina Damnjana. Epski krug je tako zatvoren. Filip Višnjić je poslednji naš epski pesnik. U evropskim okvirima, epski pesnik, onaj ko peva o bojevima i dvobojima, nesumnjivo je potpuno anahrona pojava.

Savremenici su Višnjića opisivali kao krupnog čoveka i "pravog junaka": bio je širokih prsiju i pleća: ćelav do pola temenjače: vrlo guste obrve "dosta puta makazama je sasecati morao". Brkove je imao guste, prosede, koji bi padali na ramena, kao što mu je riđa i proseda kosa padala na pleća. Preko lica po levom obrazu imao je brazgotinu, pola levog uva mu je bilo odsečeno, i na desnoj šaci mali prst i zglavak domalgo: takav je prešao 1809. godine u Srbiju. Ovi ožiljci potiču svakako sa njegovih brojnih putovanja po Bosni. "Ili je pesmom nekog Turčina uvredio, ili se besnom agi na vreme nije sklonio" (M.Panić Surep). Hroničari su zabeležili da je hodao uspravno i dostojanstveno, i uvek bez vodiča.

Kada je, pak, prešao u Srbiju, u uzavrelu stvarnost svakodnevnog krvavog ratovanja, hrabrost i spremnost da se omraženi zavojevač zauvek istera iz srpskih zemalja — ono o čemu je pevao borcima nisu za njega bile tek puko sredstvo poetske retorike. Jednom prilikom, pred popom Lukom Lazarevićem je kazao: "Gospodaru! Ne staraj se kako ćeš nadbiti bosanske Turke, nego daj meni da skupim stotinu slepaca, pa nam daj svakom po neuka ždrepca, a u ruke sablje, i naputite nas na tursku vojsku: vi ipak okati, hajdete za nama, da vidite šta će od nas biti. Neka od nas bude što Bog da, samo da i mi neko junaštvo učinimo, pa makar propali svi do jednog. Dosta pevamo čudesa i viteštva, te dražimo braću na pogibiju, nego da dokažemo da je i nama slatko mreti tako slavnom smrću!"

Višnjić je pesnik srpskog junaštva. U Sremu, gde se nastanio posle propasti ustanka, pevao je seljacima, na slavama i na vašarima, s uramljenom dozvolom austrijskih vlasti na grudima. Kada bi završio pesmu, on bi "iz dna duše uzdahnuo" Hej, Miloše, hej, Đorđe, hej Stojane, braćo moja mila, sokolovi srpski!" A onda tiće, opet samome sebi: "O, Filipe, Filipe"!


100 najznamenitijih Srba, PRINCIP, Beograd | Internet Novine Serbske
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« Odgovor #3 poslato: Februar 14, 2011, 12:10:02 am »

**

FILIP VIŠNJIĆ


Čovek homerovske snage, slepi guslar, pevac i pesnik, rodjen je u semberijskom selu Trnovi, 1767. godine u porodici koja "bejase na glasu od starine". Preci Filipovi zapamceni su po tome sto su zasadili prvi vinograd u ovome kraju koji ce, zahvaljujuci tome, docnije postati cuven po dobrom vinu. Sama Trnova je vinom snabdevala cetiri nahije.

Roditelji Filipovi bili su Djordje koga su u selu zvali Stojan Vilic, i Marija, poznatija po imenu Visnja. Po majcinom drugom imenu Filip je dobio prezime Visnjic.

Filipovo detinjstvo bilo je nesrecno i tesko. Otac mu umre dok je bio jos sasvim mali, a on sam, u osmoj ili devetoj godini, oslepi od boginja. Potom se majka preudala u selo Medjase kod Bijeljine, i sa sobom povela i slepog Filipa.

Bio je vec momak od dvadesetak godina kad ga je zadesila nova teska tragedija. Obesni Turci umorise teskim mukama njegove najrodjenije — tri strica i jednog brata od strica, i zatrse rodno ognjiste. Bili su krivi sto su branili cast svog doma.

Slepi mladic se tada prihvati gusala i guslarske pesme. Nevidjenom energijom, krece na duga i teska putovanja po Bosanskom pasaluku. Preko vrleti i gudura, stazama i bogazama, prelazi na hiljade kilometara i stize sve do Skadra i drugih udaljenih krajeva i mesta. U borbi za zivot, najcesce na drumu, bez stalnog boravista, protekose mu najbolji dani.

Ipak, i u ovim surovim uslovima, glas o dobrom guslaru ucinice mu zivot nesto snosljivijim. Bio je rado priman na dvor cuvenog dobrotvora Ivana Knezevica — Kneza Ive od Semberije. U to vreme, oko 1798. godine, Filip je zasnovao svoju porodicu ozenivsi se devojkom Nastom zvanom Bela, iz bogate kuce Cukovica. Izrodili su sestoro dece, od kojih je vecina rano umrla.

I pored svetlih trenutaka, dotadasnji zivot Filipov bio je tezak i mukotrpan, nedostojan coveka. Samo Drina ga je razdvajala od ustanicke Srbije. Junacka borba srpkog naroda protiv turskih zulumcara, koje je i sam samo po zlu pamtio, protrese pesnicku dusu njegovu. I zato, 1809. godine, on ostavi zavicaj iza "valovite Drine" i grobove najmilijih i predje u pobunjenu Srbiju.

Ostavlja porodicu najpre u Loznici, pa u Badovincima, i potom u Salasu Nocajskom, kod cuvenog vojvode Stojana Cupica, a sam, sa guslama u rukama i bogatim znanjem junackih pesama, krece Podrinjem. Da pesmom hrabri i sokoli. Peva neumorno – u zbegovima, logorima, sarampovima; narodu, ustanicima, vojskovodjama i vojvodama. Oseca da je junacka pesma, uz gusle pevana, potrebnija sada nego ikada ranije.

Susret sa Stojanom Cupicem — Zmajem od Nocaja, prerasta u cvrsto i trajno prijateljstvo. Slepi guslar, sa porodicom, boravi u njegovoj kuci u Salasi Nocajskom. Posto je dobro upoznao cuvenog vojvodu, cesto ce o njemu pevati.

Boj na Loznici, 1810. godine, zatice Filipa opkoljenom u sancu. Malobrojni ustanici, predvodjenim vojvodama Milosem Stojanovicem Pocercom i Antom Bogicevicem, junacki se suprostavljaju Turcima. Izlecu iz sarampova jurisajuci na neprijatelja i ponovo se vracaju. Slepi pesnik ce te junacke dane ovako opevati:

Naglo Turci na grad udaraju,
rukama se za bedem hvataju.
Loznica se iz temelja krece,
ko ce sili turskoj odoleti!

Njegovim pevanjem i novospevanim pesmama, zadivljene su mnoge vojvode, pa i sam Karadjordje, koji, mu odaje duzno priznanje.

Od prelaska u Srbiju 1809. godine pa do zadnjeg boja 1813. godine, Visnjic je stalno u srpskim logorina u Podrinju. Sto bi rekao njegov biograf Milorad Panic Surep, jos uz plejade znamenitih Podrinaca — "slepi guslar je mnogo puta kupio oko sebe vrela zrna i slusao tursko alahanje na palisadima opkopa". I sam veoma hrabar i pun energije, hrabrio je, sokolio i podsticao ustanike; nekad pesmom, nekad pristalom salom i dosetkom koja mu je bila svojstvena, doprinosio je njegovom borbenom raspolozenju. Realno okruzenje za njega je bilo inspitarivno i rezultiralo je stihovanom istorijom narodnog ustanka. Dozivljena stvarnost se sjedinila sa pesnickim talentom i iz napacene duse su nezadrzivo pokuljali stihovi, da se zauvek ovencaju slavom junake i slavne bitke i bojevi.

Poslednji boj u Prvom srpskom ustanku zatice ga, 1813. godine u sancu u Zasavici. Posle poraza srpske vojske, jedva uspeva da prepliva Savu i prebegne u Srem, u Austriju, poput vecine ustanika. Nikad se vise u Srbiju nece vratiti.

Posle boravka u izbeglickom karantinu, stalno se nastanjuje u selu Grku (danas Visnjicevu) i tu zasniva svoj dom. Odatle ga je, 1815. godine, Vuk Karadzic odvodio u Manastir Sisatovac i od njega zapisivao junacke pesme, koje ce uskoro stampati u Becu.

Visnjic je, i na ovim prostorima, dosta putovao. Isao je po Sremu, Banatu, Backoj i Slavoniji, pevao je i svoje i druge narodne pesme i pronosio slavu srpskon naroda i njegovog ustanka. Svuda je rado priman i docekivan. U Kulpinu se, 1816. godine, sreo i upoznao sa znamenitim srpskim mitropolitom Stratimirovicem.

Ipak, sem mestimicnog doterivanja vec spevanih pesama, nove vise nije stvarao. Njegovo pesnicko vrelo zauvek je presahlo.

Sva nastojanja Vuka Karadzica i drugih istaknutih licnosti da ga vrate u Srbiju, ne bi li jos koju pesmu stvorio, ostala su bezuspesna. Milosev ustanak i zivotna filozofija, nikako se nisu uklapali u Visnjicevo poimanje cojstva i junastva. "Oni, u kojima je gledao olicenje svog sna — Karadjordje i Cupic — pali su kao zrtve od bratoubilacke ruke; Pop Luka je camio sve do 1832. u Stajerskoj i Rusiji. Ne, pesnik bune i hvalospevac junaka nije imao sta da trazi u Srbiji" — konstatovao je Milorad Panic Surep.


VIŠNJIĆEVO PESNIČKO DELO ostalo je na onome sto je stvorio u Srbiji za vreme Prvog srpskog ustanka. Po obimu, ono nije veliko. Cine ga cetiri stare, preradjene pesme (Sveti Savo, Sveti Savo i Hasan-pasa, Smrt Marka Kraljevica i Bajo Pivljanin i Beg Ljubovic), i trinaest novospevanih originalnih pesama, sa temama iz prvog ustanka (Pocetak bune protiv dahija, Boj na Cokesini, Boj na Salasu, Boj na Misaru, Boj na Loznici, Uzimanje Uzica, Knez Ivo Knezevic, Luka Lazarevic i Pejzo, Milos Stojicevic i Meho Orugdzic, Hvala Cupiceva, Stanic Stanojlo, Bjelic Ignjatije i Lazar Mutap i Arapin). Sve u svemu — 5001 stih. Knjizevno nasledje ne mnogo obimno, ali po svojoj stvarnoj vrednosti i znacaju — ogromno i dragoceno. Onim sto je stvorio, Visnjic je dao vise nego bilo koji stvaralac toga doba i iskazao se kao pesnik velikog formata. Samom cinjenicom da su njegove pesme tako siroke i prihvacene u narodu, trajno je sebi obezbedio mesto u istoriji nase knjizevnosti. Narod mozda i ne zna ko je autor, ali ove stihove svaki Srbin zna:

Kulin kapetane,
niti ide, niti ce ti doci;
nit' se nadaj, niti ga pogledaj,
hrani sina, pak salji u vojsku,
Srbija se umirit ne moze.

Visnjiceve pesme zasnovane su na stvarnim dogadjajima. Sve njegove licnosti su postojale, sve epizode su autenticne, prethodno proverene istoricarskom doslednoscu. Sve je dato istinito, zivotno i realno.

On je pesnik junacke ustanicke Srbije, i posebno, Podrinja. Tu se nastanio i ziveo, tu je doziveo i preziveo burne i sudbonosne dogadjaje i tu, konacno — propevao. Od 13 novospevanih pesama, 10 opevaju dogadjaje u Podrinju — bojeve, vojskovodje i vojvode. Slaveci Srbiju, Visnjic je proslavio i Podrinje — njegove predele, borbe i junake, sve do podrinske rakije. Podrinje je personifikacija i olicenje tih junackih i epopejskih vremena, sto se posebno ogleda u stihovima:

Veseli se pod Cerom Pocerje!
Kojeno su gn'jezdo sokolovo.

Stihovi su hvala ne samo Pocerju i Podrinju, nego i svakom kraju srpske zemlje, koji tada bese "gn'ezdo sokolovo".

Podrinju i Podrincima, Visnjic se oduzio pesmom istine. Hvalio je one koji to zasluzuju, ali nije prastao ni pocinjene grehove. Sve sto je rekao o podrinskom ratistu, zasnovano je na stvarnosti.

Visnjic je pevao o savremenicima, a njegovi slusaoci takodje su bili savremenici po sarampovima i ustanickim logorima. Zato su eventualne korekcije i ocene tih slusalaca predstavljale za pesnika glas istine kome se mora povinovati. Kad pesma prodje ovakvo "javno mnjenje", onda ona zaista predstavlja ogledalo vremena u kome je nastala i verodostojnu sliku ustanickog Podrinja u Prvom srpskom ustanku.

Filip je umro u selu Grk 1834. godine.


Branko Šašić ZNAMENITI ŠAPČANI I PODRINCI | Štampa "Dragan Srnić" | Šabac, 1998.

[postavljeno 05.09.2007]
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« Odgovor #4 poslato: Mart 27, 2011, 03:37:10 pm »

*

FILIP VIŠNJIĆ


STVARALAŠTVO

Pored toga što je bio redaktor starih pesama, Filip Višnjić je bio i tvorac novih pesama. Između ostalih njegovih pesama, ističu se sledeće:

  • Smrt Marka Kraljevića; jedna od najboljih pesama o najpopularnijem junaku Srpskog eposa
  • Dve pesme hagiografskog karaktera, o Svetom Savi
  • Hajdučka pesma o megdanu Baje Pivljanina i bega Ljubovića
  • Trinaest pesama o prvom srpskom ustanku

Trinaest pesama "iz Karađorđina vremena", zajedno s još nekoliko manje značajnih pesama od drugih pevača, čine poslednji, ustanički ciklus srpskog narodnog eposa. Nove pesme o novim događajima stvarali su i drugi pevači u to vreme, među njima i jedan od najvećih, Starac Raško, ali one sve zaostaju za pesmama koje su pevali o starim vremenima. Filip Višnjić se, međutim, uzdigao među prve upravo novim pesmama.


TEMATIKA

Kakve je pesme pevao turskoj publici nije poznato, no morale su to svakako biti muslimanske pesme, o podvizima čuvenih bosanskih junaka. Izvesne pojedinosti u pesmama s hrišćanskom tematikom posredno upućuju na njegovo poznavanje muslimanske epike kao i života i shvatanja islamskog sveta. Na primer, u pesmi Smrt Marka Kraljevića postoji poseban odnos između junaka i njegovog konja. Šarac plače predosećajući da će mu gospodar umreti, a Marko ga, pre smrti, ubija i sahranjuje ("bolje Šarca, neg brata Andriju"). Obe pojedinosti, kao što je pokazao Vladan Nedić (1981, 27), potiču od Turaka, jer samo u našim muslimanskim pesmama konji plaču zbog rastanka s gospodarima i samo su islamski ratnici negovali običaj "zahvalnog sahranjivanja konja". I mnogi drugi detalji u Višnjićevim pesmama mogu se shvatiti samo ako se ima u vidu to njegovo poznavanje muslimanskog sveta izbliza, poznavanje koje je u pojedinim trenucima prelazilo u svojevrsnu pesničku identifikaciju s tim svetom. Višnjić nije samo dao likove turskih nasilnika, Fočić Mehmed-age, Kulin kapetana i dr., već je slikao i likove dobrih Turaka, kakvi su car Murat ili starac Fočo koji se očinski brinu o raji ("nego paz'te raju ko sinove" — taj neobični politički savet daje car Murat svojim vezirima, na Kosovu, na samrti).

Neki momenti govore da je naš pevač imao sluha i za duhovnu kulturu islamskog sveta. U pesmama Starca Raška tajne minulih i budućih vremena čitaju se iz "knjiga starostavnih". Kod Filipa Višnjića istu ulogu imaju muslimanske svete knjige, "knjige indžijele", kako ih pesnik naziva. Ponekad ta sklonost prema tuđem svetu dobija elegični prizvuk, kao npr. u distihu "drumovi će poželjet Turaka, a Turaka niđe biti neće," u kojima je u viziju budućeg oslobođenja unesena nostalgična perspektiva poraženog neprijatelja.


DOBA STVARALAŠTVA

Najvažniji momenat u životu Filipa Višnjića bio je njegov prelazak u Srbiju 1809. godine. Do tog momenta on nije bio sastavio nijedne nove pesme. Neposredni dodir s ustaničkim zbivanjima bio je trenutak njegovog rađanja kao pesnika. Nekada je lutao po zemlji, pevajući pesme od starine, a sada se nalazio na mestu gde se stvarala istorija. Družio se s ustaničkim vojvodama, dobijao nagrade i priznanja.

Živeo je najviše u blizini drinskog bojišta. Ponekad se nalazio u samoj vatri okršaja. Tako se našao u opsednutoj Loznici, među njenim braniocima, o čemu peva Sima Milutinović u svojoj "Serbijanki" (pesma "Dika slijepaca").


PERIOD POSLE I SRPSKOG USTANKA

Posle propasti Prvog srpskog ustanka, Filip Višnjić je prešao u Srem i nastanio se u selu Grku, današnjem Višnjićevu. U ovom selu je živeo na sličan način kao i pre ustanka, ali u sasvim drugačijim prilikama; išao je po selima i gradovima širom Srema, Slavonije, Bačke, Banata, pevajući pesme. Ali sada je njegov repertoar bio sasvim različit. U njemu su glavno mesto zauzimale pesme o srpskoj buni koje je sam ispevao.

U manastiru Šišatovcu, 1815. godine, se našao sa Vukom Karadžiće koji je zapisao njegovih sedamnaest pesama, četiri stare i trinaest novih, ustaničkih. U Šišatovcu je i kasnije Filip Višnjić često bivao gost kod tadašnjeg vodećeg srpskog pesnika Lukijana Mušickog. Tim susretima "srpskog Homera" i "srpskog Horacija" dugujemo nekoliko podataka o Višnjićevom životu i načinu rada. Mušickom je ispričao kako je stvarao pesme: pitao je ratnike, kada su se vraćali s bojišta, ko je predvodio, gde su se tukli, ko je poginuo, protiv koga su išli itd. (v. Nedić, str. 29).


KLASIFIKACIJA

Višnjićeve pesme delimo u dve grupe:

  • Pesme o događajima kojima nije lično prisustovovao, nego su se priče o ovim događajima prenosile sa kolena na koleno
  • Pesme o događajima čiji je svedok bio lično

Prvoj grupi, između ostalih, pripadaju i sledeće pesme:

  • Početak bune protiv dahija
  • Boj na Čokešini
  • Boj na Salašu
  • Boj na Mišaru

Iz druge grupe pesama se izdvajaju sledeće:

  • Boj na Loznici
  • Knez Ivan Knežević
  • Miloš Stoićević i Meho Orugdžić
  • Hvala Čupićeva

Pesme iz prve skupine su umetnički više dograđene, pre svega "Početak bune protiv dahija" i prvi deo pesme "Boj na Mišaru", dok se u drugoj skupini ističe pesma osobene vrednosti i značaja o knezu Ivi Kneževiću.

Svojim oslobodilačkim poletom Višnjić je najsličniji Petru Petroviću Njegošu, sa kojim ga i inače vezuje niz zajedničkih crta. Iako je stvarao u tradicionalnim okvirima narodne epike i služio se standardnim formulama i klišeima, Višnjić je umnogome prerastao te okvire i u najboljim svojim trenucima dao epiku novog tipa, ustaničku, oslobodilačku, revolucionarnu pesmu, sa snažnim individualnim obeležjima. On stoji na prelazu između usmenog i književnog stvaralaštva, između narodne pesme i Njegoša.


________________

Literatura

Jovan Deretić: Srpska narodna epika, Beograd 2000.


Deo teksta preuzet sa: Wikipedia


* * *

"...Višnjićeve ustaničke pesme pružaju celovitu sliku epohe, s jasno uošenim osnovnim pravcima kretanja, snažno izdvojenim pokretacima i nosiocima događaja i mnoštvom pojedinosti iz svakodnevnog života. Tim pesmama često smeta hroničarska razvučenost, gomilanje činjeničke građe, jednoličnost naracije, ali za uzvrat u njima se oseća pesnikova neposredna prisutnost, njegov lični odnos prema događajima i ličnostima, kao i neka gotovo žurnalistička aktuelnost i živost u njegovom izlaganju. 

Najveći domet Višnjić je postigao u velikoj pesmi Početak bune protiv dahija, koja predstavlja osnovicu njegove ustaničke epopeje. U ovoj pesmi, kao i u ostalima, oseća se neodoljivost narodne snage, neizdrživost prevratničkog, revolucionarnog zamaha koji kao vihor ruši sve prepreke ispred sebe. Tim snažnim revolucionarnim poletom Višnjić je najbliži Njegošu, s kojim ga inače vezuje niz zajedničkih crta. Iako je stvarao u tradicionalnim okvirima narodne epike i služio se često standardnim klišeima i formulama, Višnjić je u mnogome prerastao te okvire i u najboljim svojim trenucima dao epiku novog tipa, ustaničku, revolucionarnu pesmu. On stoji na prelazu između kolektivnog i individualnog stvaralaštva, između narodne pesme i Njegoša..."


Iz Istorije književnosti za I razred srednje škole
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« Odgovor #5 poslato: Mart 27, 2011, 03:37:26 pm »

*

FILIP VIŠNJIĆ — PEVAČ I PESNIK


Počev od zapisa Vuka Karadžića i Lukijana Mušickog, literatura o Filipu Višnjiću narasla je do više stotina jedinica, među kojima su i posebne knjige i studije. Već 1816. godine Jernej Kopitar, kome je Vuk posvetio Pjesnaricu iz 1815, u prikazu ove zbirke u listu "Viner algemajne Literaturcajtung" izdvaja Vukovog pevača Filipa Višnjića. On je prvi ukazao svetu na veliku srodnost srpskih epskih pesama sa Homerovim delom, na srodnost srpskog "slepog rapsoda" sa Homerom.

U mnogobrojnim proučavanjima usmenog epa i u nizu objavljenih antologija, nedvosmisleno su u prvi plan izdvojene pesme Starca Milije, Tešana Podrugovića, Filipa Višnjića, Starca Raška i slepe Živane, pevača i kazivača čije su pesme okosnice Vukovih antologijskih zbirki epskih narodnih pesama. Samo od njih Vuk je zabeležio sedamdesetak pesama — celu jednu knjigu. Odavno smo svesni da narodna epika nastaje zahvaljujući darovitim pojedincima i da je ne smemo tumačiti i čitati isključivo kao plod anonimnog narodnog stvaralaštva.

Za pesme o srpskom ustanku Vuk napominje da ih je sam Višnjić i spevao. Tako, suočeni smo ne samo sa velikim pevačem već i sa pesnikom koji u okvirnma tradicije usmene epike, koristeći se utvrđenim formulama, opštim mestima i stajaćim stihovima, podložan epskom ponavljanju, ipak improvizuje kao individualni pesnik sa sopstvenim vizijama događaja koje opeva, kao stvaralac književnog jezika koji nastavlja, ali i gradi epski pevački izraz u trenutku najvećeg cvetanja usmene epske poezije.

Suočen sa ustankom, begovski pevač, prenosilac i redaktor narodnih pesama, slepi putnik sa guslama koji je bez vođe "samo sa dva štapa išao", potisnuo je u sebi svoj raniji repertoar i zapevao autohtonim slobodarskim glasom o "borbi neprestanoj". Upravo pesme koje je ispevao u Sremu, kada su borbe nastavljene bile su razlog da se njegovo delo izdvoji od pesama ostalih Vukovih pevača, pre svega zato što je nudilo odgovor na homersko pitanje.

Obrazlažući svoj stav "nemogućnošću pamćenja", nemački klasični filolog Fridrih Volf osporio je krajem 18. veka postojanje Homera. Zahvaljujući njemu, u folkloristici je izoštreno postavljeno pitanje u kojoj meri je Homerov udeo u stvaranju Ilijade i Odiseje bio odlučujući. Takozvani unitarci ili unitaristi zastupali su tezu o jedinstvu epova i istorijskoj autentičnosti Homerove pesničke egzistencije. Analitici, pak, tragali su za nepodudarnostima i neusklađenostima u epovima, dokazivali da se epovi mogu podeliti na manje posebne organizovane celine, na manje ili veće celovite pesme (Ilijida se, po njima, sastoji od 18 tzv. Prapesama), zbog čega njihovu teoriju nazivaju i teorijom pesama. Tokom dve stotine godina homerologije, ova dva ekstremna gledišta su se u priličnoj meri približila. Unitaristi su prihvatili da je Homer živeo u vremenu kada je postojala snažno razvijena epska tradicija i da je on iz nje i proizašao, da se koristio njenom versifikacijom, motivima, izgradnjom i utvrđenom tematikom, stihom i izražajnim sredstvima, a analitici su priznali postojanje jednog velikog pesnika, mada su se kolebali između mogućnosti da je Homer dao osnovno jezgro epovima koje su kasniji redaktori dopunjavali i proširivali i mogućnosti da je Homer stvorio epove od postojećih pesama, kao genijalni redaktor. Tražeći odgovore na homersko pitanje u velikim epovima svetske književnosti, naučnici 19. veka, upoznati sa Vukovim delom, okrenuli su se živoj epskoj usmenoj tradiciji naših naroda. Slede pokušaji da se od kosovskih pesama načine epske celine (lazarice), da se od pesama o Marku Kraljeviću sačini celovit ep. Zahvaljujući terenskim beleženjima po Bosni i Hercegovini, pre svega Periju i Lordu, između dva rata postavljena je i do danas traje teza da su duge krajinske pesme „predstadij jednog malog epa“, mada se uviđa da dužina pesama i broj stihova nisu bitni, jer se pesme krajinske epike proišruju ponavljanjem i variranjem sličnih situacija, unošenjem motiva iz drugih pesama i razvijanjem epizodnih scena, a da je u procesu prerastanja epske pesme ili više pesama u ep odlučujuća kvalitativna komponenta.

Zbog svega toga, između dva rata posebno, Višnjić i njegovo delo našli su se u središtu interesovanja naučne javnosti. O Višnjiću se piše kao o proroku i geniju, a sazreva i misao da je, za razliku od drugih Vukovih pevača i kazivača, bio i pesnik, pevač i pesnik u homerovskom smislu. U Zborniku u slavu Filipa Višnjića, u tematskim sveskama časopisa i člancima i studijama objavljenim posebno prilikom obeležavanja stogodišnjice njegove smrti, jasno su razlikovane pesme u kojima je ostao na nivou redaktora, od pesama koje su bile individualna dela "od početka do kraja", pre svega pesme Početik bune protiv dahija i Knez Ivan Knežević, u kojoj gotovo i nema šablona epske stilizacije i opštih fraza. Višnjićeve pesme o ustanku sagledavaju se, već tada, kao jedinstvena celina, u kojoj nema protivurečnosti između pesama, a pesme istavljaju utisak epizoda. U redakciji i s predgovorom Božidara Tomića posebno su objavljene Pjesme Filipa Višnjića, tako da je nedostajao mali korak pa da Višnjić bude "određen, oživljen i uveden odlučno u red stvaralaca u istoriji literature kao pisac, iz dosad nejasnog lebdenja između guslara pevača i pesnika", kako priželjkuje anonimni prikazivač Zbornika u slavu Filipa Višnjića, u Srpskom književnom glasniku za 1935. godinu. I pored svega toga, prevladao je romantičarski pristup spskom narodnom pevanju, koji je doslovno podrazumevao kolektivno stvaralaštvo. Bez odjeka su ostali tvrdnja Miloša Savkovića da je Višnjić "jedini koji je sastavio pravi narodni ep u desetercu", izvanredne analize Radosava Medenice i Alojza Šmausa u kojima je utvrđen Višnjićev doprinos uobličavanju epskih mesta i stvaranju svojevrsnih tipova pesničkih okvira (gavran glasonoša i sl.). Vinaverova studija o ritmici epskog deseterca, u kojoj je praćen osobit način nastajanja Višnjićevih improvizacija i u kojoj je pokazano u kojoj je meri Višnjićeva veličina rezultat upravo takvih improvizacija nastalih na osnovu "gradiva starijega". Ipak, zahvaljujući izdvajanju Višnjićevog dela, proučavaoci narodne poezije sve su se više okretali pesničkim individualnostima, specifičnostima pesničkog jezika pojedinih pevača i trudili se da izdvojeno izučavaju njihove repertoare, ustanove njihove poetske rečnike i ukažu na njihov doprinos izgradnji likova epskih junaka i opštih mesta.

Ono što je izdvojeno Višnjićevo delo nesumnjivo zauvek narušilo, jeste uverenje o velikoj i širokoj raspevanosti u ustanku, o velikom broju pevača koji stvaraju pesme u šančevima bune. U Vukovim zbirkama možemo izdvojiti trideset i dve epske i šest lirskih pesama o srpskoj revoluciji. Osim dvanaest narodnih pesama zabeleženih od Filipa Višnjića, kao narodne se mogu sa većom spgurnošću pomenuti četiri pesme zabeležeie od anonimiog seljaka iz rudničke nahije (Boj ni Čačku; Rastanak Karađorđija sa Srbijom; Uzimanje Užica; Čavić Mustaj-beg i Karađorđije) i pesma Boj na Deligradu zabeležena od starca Raška. Ako izdvojimo desetak pesama koje su nesumnjivo pisanog porekla kao i pesme koje su u Crnoj Gori i Srbiji nastale kasnije, zahvaljujući knjiškom povratnom uticaju, veoma je malo autentičnih narodnih pesama o prvom i drugom srpskom ustanku. Još nešto, trinaest pesama u međusobnom su odnosu varijanti, odnosno, ugledanja, tako da se lako mogu međusobno sravnjivati. Poređenje pesama anonimnog pevača nz rudničke nahije sa Višnjićevim pesmama pokazalo je veoma čudne veze i uticaje, čak i u slučajevima kada su se specifičii detalji neke Višnjićeve pesme, iako ju je Vuk objavio tek 1862, našli u pesmama ovog anonimnog pevača. Pesme iz repertoara Rudničanina većma su u odlomcima, u njima se veliča Karađorđe na način koji Miloš Obrenović nije mogao lako da prihvati, o čemu ima traga i u prepisci Miloša sa Vukom. Pesmu Uzimanje Užica Milorad Panić, Dušan Nedeljković i mnogi drugi smatraju Višnjićevom. Čak i oni koji polaze od toga da je Vuk od Višnjića zabeležio samo dvanaest pesama o ustanku, podrazumevaju da je ova pesma sastavni deo Višnjićevog repertoara. U Panićevoj knjizi Filip Višnjić, život i delo, objavljena je i pesma Uzimanje Užica.

Višnjić je po svemu sudeći, sam ispevao pesme o ustanku. Te pesme su zabeležene neposredno po svom nastanku, nisu doživele proces prenošenja, "ponarodnjavanja", čak se veoma teško može pretpostaviti da su bile prihvatane od strane drugih pevača, odnosno da su pevane. Zahvaljujući ponajviše knjiškom, povratnom dejstvu, ostavile su snažan trag u pesmama drugih pevača o ustanku i bojevima za slobodu. Vpšnjićev presudan uticaj na ustaničku epiku ne ogleda se samo u tome što je najviše pesama u Vukovoj zbirci on sam spevao već i u tome što je svojim pesmama, u trenutku dok je ustanak trajao, i on sastavljao nove ustaničke hronike, uticao i na ostale pevače. Gradeći svoj pevački izraz, Višnjić je gradio i opšti izraz narodnih pevača, hroničara, te su Vukove pesme o ustanku u Srbiji, na ovaj ili onaj način — Višnjićeve.

Ustaljeni stihovi i opšta mesta u Višnjićevim pesmama posebnim značenjima vezuju pesme u celovitu epopeju. Svaki višnjićevski stih ima i svoj osobit razlog zbog kojeg se našao u pesmi i zbog kojeg odjekuje u potonjim pesmama. Primera radi treba izdvojiti odjek nebeskih prilika u uvodnoj pesmi Početik bune protiv dahija. Kada dahije istovremeno pogube poslednje knezove koje su uspeli da uhvate na prevaru, kneza Aleksu Nenadovića i Iliju Birčanina na Kolubari i Hadži-Ruvima nasred Beograda, "viš' njih jarko pomrčalo sunce". "Pomrčalo sunce" u ovoj pesmi ima ulogu petog i presudnog znamenja, presudnog za Turke i početak ustanka. Stih "viš’ njih jarko pomrčalo sunce" našao se u pesmi posle dva veoma duga kataloška nabrajanja knezova koje treba pogubiti i pogubljenih knezova. Nastavak pesme jeste posebna celina u kojoj je opevan neuspešan pokušaj Turaka da uhvate i ubiju Karađorđa. Tako je jedan jedini stih, kao peto znamenje ili peta nebeska prilika, povezao uvodni deo pesme sa posebnom završnom celinom, čime je odigrao veoma značajnu ulogu u komponovanju jedne od najdužih Višnjićevih pesama (629 stihova). Treća prilika, treće znamenje kojim sveci upozoravaju Srbe da je došlo vreme za ustanak, jeste "munja na časne verige". U više pesama, ustanička vatra je toliko snažna da pevač poseže za neponovljivom metaforom crvenog plamena kojim se ustanici vezuju za nebo: "Crven plamen za nebo svezali". To nije samo metaforično opisivanje siline pušaka, već i simbolično iskazivanje požara ustanka munje koja sa zemlje stiže do neba kao odgovor bogovima i trećoj nebeskoj prilici.

Pored veza proisteklih iz postupka građenja pevačkog izraza isti junaci koji se javljaju u Vpšnjićevim pesmama o ustanku, na istim konjima i sa istim oružjem, takođe doprinose utisku da je Višnjićev ustanički ep celovit. Višnjić češće izdvaja ličnosti Stojana Čupića, Luke Lazarevića, Miloša Pocerca, Lazara Mutapa, Cincar-Janka i drugih srpskih poglavica. Sem u uvodnoj pesmi, Karađorđe nije neposredno prisutan, već ga Višnjić pominje sa pijetetom i dubokom svešću o njegovom značaju za ustanak. Karađorđe je predstavljen kao oličenje zapaljene vatre bune, kao plamen koji prožima ustanak, ili kao munja koja se dogodi odjednom, te se o njoj ne može kazivati uzgred, prilikom opisa nekog boja. U simboličnom snu iz pesme Uzimanje Užica, Karađorđe i njegovi Šumadinci označeni su kao munje "uz Đetinju". Stojan Čupić je po mnogo čemu centralna ličnost Višnjićeve epopeje. Uz njega se u više pesama vezuje epitet "zmaje od Noćaja", epitet koji su u pesmama poneli samo još ustanici, kao celina. Čupić je spreman i sam da udari na Turke ("Ja ću jedan udarit’ na Turke") i ne boji se "cara silenoga", ni cara, ni vezira, on je vojvoda "srca slobodnoga", jedino u njega Karađorđe ima puno poverenje, njemu nazdravlja kosovskom zdravicom i ostavlja mu u amanet Srbiju (Hvala Čupićeva).

Višnjićeve pesme snažno povezuju motivi kosovskog predanja (kosovska kletva, kosovska zdravica, opisi vojske, junak na konju velikome) i motivi krvne osvete (pojedinačne i kolektivne, kada nema umira). Na osnovu nekih stihova može se jasno utvrditi sled pesama. Tako, u pesmi Knez Ivan Knežević, pohod Kulin-kapetana prati kletva naroda:

Tamo išo, Kulin-kapetane,
Tamo išao, amo ne došao!


dok u pesmi o boju na Mišaru kletva Kulina i sustiže. U prvoj varijanti pesme Boj ni Mišaru, koju je Vuk objavio 1814, Višnjić je posebno izdvojio detalj otimanja Kulinove sablje. Kulinovoj sablji je posvećeno centralno mesto u opisu boja na Mišaru. U kasnijoj varijanti, kojaj je najviše i preštampavana, sablja se i ne pominje, kao ni podatak da je sablju oteo Miloš Stojićević, vojvoda pocerski. Detalj o Kulinovoj sablji nastavio je da živi u drugim Višnjićevim pesmama. Poslužio je kao veza između pesama Boj ni Mišaru i Miloš Stojićević i Meho Orugdžić. U pesmi o dvoboju Miloša Pocerca i Mehe Orugdžića, Meho želi da osveti Kulin-kapetana i povrati otetu mu sablju:

Da pokajem Kulin-kapetana
I povratim sablju Kulinovu.


Slične veze možemo naći i između pesama Boj na Loznici i Luko Lazarević i Pejzo.

Ono što odlikuje Višnjićev ep i izdvaja ga od drugih junačkih pesama, jeste dosledno sprovedeno čojstvo, ono što junaštvo osmišljava i uzdiže opevani događaj na nivo legende. Vatri bez prestanka, reci krvi i kotrljajućih glava, osvetama koje jedna drugu sustižu, Višnjić suprotstavlja čojstvo. Pesnik koji je domašio pesničke sintagme: borba neprestana, junačka sloboda, junak srca slobodnoga (junačkoga), iste one koje nalazimo i kao težišna mesta Njegoševog Gorskog vijenca, duboko je pronikao u suštinu čojstva i upravo tu se uzdigao do nivoa pesnika. Bakal Milosav će u pesmi zameniti Luku Lazarevića na dvoboju sa Pejzom, jer je star i njega će Luka lakše da osveti. Osvetivši brata, Stanić Stanojlo nariče na bratovljevom grobu i u toj muškoj tužbalici pominje majku Turčina koga je pogubio:

Ao, Stano, Stanojlova majko,
Gojka tije Stanko pokajao,
Za Gojka sam dvojicu ubio,
Ev' Osmana i Ismić-Omera,
Veće, Stano, idi Bijeljini,
Te s' sastani s Omerovom majkom,
Jedna drugoj jade izjadajte,
Kako kojoj jeste bez srdašca.


U pesmi Knez Ivan Knežević ne sevaju mačevi, ne lome se koplja, ne bije se boj. Ako je pod Ivanom dorin pomaman, to je samo izraz oluje u Ivanovoj duši. U ovoj pesmi sve se događa u junacima, a opevano je podizanje jedinstvene zadužbine. Podvig Ivana Kneževića nije u junaštvu, već u čojstvu; Ivan je junak ne "srca slobodnoga", već "srca milostiva". Njegov poziv za otkup i oslobađanje roblja i prihvatanje onih koji nemaju kuda, spada u sam vrh našeg rodoljubivog pesništva:

Ko ne ima od srca poroda
Ev' sad može srce otvoriti.


Rastko
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« Odgovor #6 poslato: Mart 27, 2011, 03:37:40 pm »

**
Filip Višnjić




Filip Višnjić
slika je vlasništvo sela
Višnjićeva



POČETAK BUNE PROTIV DAHIJA

Boze mili cuda velikoga!
Kad se case po zemlji Srbiji,
po Srbiji zemlji da prevrne
i da druga postane sudija,
tu knezovi nisu radi kavzi,
nit' su radi Turci izjelice,
al' je rada sirotinja raja,
koja globa davati ne moze
ni trpiti turskoga zuluma,
i radi su bozji ugodnici,
jer je krvca iz zemlje provrela,
zeman doso, valja vojevati,
za krst casni krvcu proljevati,
svaki svoje da pokaje stare.
Nebom sveci stase vojevati
i prilike razlicite metati
vis' Srbije po nebu vedrome.
'Vaku prvu priliku vrgose:
od Tripuna do Svetoga Djurdja
svaku noccu mjesec se vatase
da se Srblji na oruzije dizu,
al' se Srblji dignut ne smjedose.
Drugu sveci vrgose priliku:
od Djurdjeva do Dmitrova dana
sve barjaci krvavi idose
vis' Srbije po nebu vedrome
da se Srblji na oruzije dizu,
al' se Srblji dignut ne smjedose.
Trecu sveci vrgose priliku:
grom zagrmi na Svetoga Savu
usred zime, kad mu vreme nije,
sinu munja na Casne verige,
potrese se zemlja od istoka
da se Srblji na oruzje dizu,
al se Srblji dignut ne smjedose.
A cetvrtu vrgose priliku:
vis Srbije na nebu vedrome
uvati se sunce u prolece,
u prolece na Svetoga Tripuna,
jedan danak tri puta se vata
a tri puta se igra na istoku.
To gledaju Turci Biograci
i iz grada svih sedam dahija:
Aganlija i Kucuk Alija,
i dva brata, dva Focica mlada,
Memed-aga i s njime Mus-aga,
Mula Jusuf, veliki dahija,
Dervis-aga, gradski taindzija,
starac Foco od stotine ljeta.
Sve sedam se sastalo dahija
Biogradu na Stambol-kapiji,
ogrnuli skerletne binjise,
suze rone a prilike glede:
"Ala, kardas, cudnijeh prilika!
Ono, joldas, po nas dobro nije."
Pa od jada svih sedam dahija
nacinise od stakla tepsiju,
zagrabise vode iz Dunava,
na Nebojsu kulu iznesose,
navrh kule vrgose tepsiju,
u tepsiju zv'jezde povatase
da gledaju nebeske prilike,
sto ce njima biti do posljetka.
Oko nje se sastase dahije,
nad tepsijom lice ogledase,
sve dahije ocima vidjese:
ni na jednom glave ne bijase.
Kad to vidje svih sedam dahija,
potegose nadzak od celika,
te razbise od stakla tepsiju,
bacise je niz bijelu kulu,
niz bijelu kulu u Dunavo,
od tepsije nek potroska nema.
Pa od jada svih sedam dahija
prosetase brizni neveseli
niz Nebojsu, kulu Jaksicevu,
odsetase u kavu veliku,
pak sjedose po kavi velikoj,
sve sjedose jedan do drugoga,
starca Focu vrgli u zacelje,
bijela mu brada do pojasa;
pak povika svih sedam dahija:
"K nama, brze, hodze i 'vaizi,
ponesite knjige indzijele;
te gledajte sta nam knjige kazu,
sto ce nama biti do posljetka!"
Potekose hodze i 'vaizi,
donesose knjige indzijele;
knjige glede, grozne suze rone,
dahijama ovako govore:
"Turci braco, sve sedam dahija,
'vako nama indzijeli kazu:
kad su 'nake bivale prilike
vis' Srbije, po nebu vedrome,
ev' odonda pet stotin' godina,
tad je srpsko poginulo carstvo.
Mi smo onda carstvo zadobili
i dva vlaska cara pogubili:
Kostantina nasred Carigrada,
ukraj Sarca, ukraj vode ladne,
i Lazara na Polju Kosovu.
Milos ubi za Lazu Murata,
al' ga dobro Milos ne dotuce,
vec sve Murat u zivotu bjese
dok mi srpsko carstvo osvojismo,
onda sebi vezire doziva:
"Turci braco, lale i veziri,
ja umrijeh, vama dobih carstvo;
nego ovo mene poslusajte,
da vam carstvo dugovjecno bude:
vi nemojte raji gorki biti,
vece raji vrlo dobri budte;
nek je harac petnaest dinari,
nek je harac i tridest dinari,
ne iznos'te globa ni poreza,
ne iznos'te na raju bijeda;
ne dirajte u njihove crkve,
ni u zakon, niti u postenje;
ne cerajte osvete na raji
sto je mene Milos rasporio,
to je sreca vojnicka don'jela:
ne moze se carstvo zadobiti
na duseku sve duvan puseci;
vi nemojte raju razgoniti
po sumama da od vas zazire,
nego paz'te raju ko sinove;
tako ce vam dugo biti carstvo.
Ako l' mene to ne poslusate,
vec pocnete zulum cinit raji,
vi cet' onda izgubiti carstvo."
Car umrije, a mi ostadosmo,
i mi naseg cara ne slusasmo,
vec veliki zulum podigosmo:
pogazismo njihovo postenje,
svakojake b'jede iznosismo,
i na raju globe navalismo,
i grijotu bogu ucinismo.
Sad su 'nake postale prilike,
sad ce netko izgubiti carstvo.
Ne bojte se kralja ni jednoga
kralj na cara udariti nece,
niti moze kraljestvo na carstvo,
jer je tako od boga postalo.
Cuvajte se raje sirotinje:
kad ustane kuka i motika,
bice Turkom po Mediji muka,
u Samu ce kade proplakati,
jera ce ih raja ucv'jeliti.
Turci braco, svih sedam dahija,
tako nasi indzijeli kazu
da ce vase kuce pogoreti,
vi dahije glave pogubiti;
iz ognjista pronic ce vam trava
a munare popast paucina,
nece imat ko jezan uciti;
kud su nasi drumi i kaldrme,
i kuda su Turci prolazili
i s konjskijem plocam' zadirali,
iz klina ce proniknuti trava,
drumovi ce pozeljet Turaka,
a Turaka nigde biti nece!
Tako knjige indzijeli kazu."
Kad to cuse svih sedam dahija,
sve dahije nikom ponikose
i preda se u zemlju poglase,
s knjigom ne zna niko besjediti,
ni kako ce knjizi otkazati;
starac Foco podavio bradu
pa je b'jelu sa zubima grize,
ni on ne zna s knjigom besjediti,
vec se i on tome poslu cudi:
ne ponice Focic Memed-aga,
ne ponice, vec junak poklice:
"Diser, more, hodze i 'vaizi!
Mol'te boga i jezan ucite
svaki danak, a sve po pet puta!
Ne brin'te se nama dahijama:
dok je nama zdravlja i pameti,
i dok nam je biogradskog grada,
mi smo kadri upraviti gradom,
oko grada sirotinjom rajom.
Kad kraljevi na nas vojstit nece,
kako ce nam raja dosaditi,
kad nas ima u sedam dahija,
u svakoga po magaza blaga?
Kakva blaga! sve meka dukata,
a sve pusta blaga lezecega.
U nas, braco, cetiri dahije,
Aganlije i Kucuk-Alije,
i u mene Mula-Jusufa,
i u svakoga ima pustog blaga,
nebrojena, po dvije magaze.
Nas cetiri kad ustanemo,
ustanemo na noge lagane,
a magaze s blagom otvorimo,
prosucemo ruspe po kaldrmi,
na dukate pokupiti vojsku;
nas cetiri velike dahije
nacetvero razd'jeliti vojsku,
nacetvero ko cetiri brata;
proci cemo iz nasega grada
kroz nasije sedamn'est nahija,
isjec cemo sve srpske knezove,
sve knezove srpske poglavice,
i kmetove sto su za potrebe,
i popove srpske ucitelje,
samo ludu djecu ostaviti,
ludu djecu od sedam godina,
pak ce ono prava biti raja
i dobro ce Turke posluziti.
Dok pogubim kneza Palaliju
iz lijepa sela Begaljice, —
on je pasa, a ja sam subasa.
Dok pogubim i Jovana kneza
iz Landova, sela malenoga, —
on je pasa, a ja sam subasa.
I Stanoja kneza iz Zeoka, —
on je pasa, a ja sam subasa.
Dok pogubim Stevu Jakovljeva
iz Lijevca, gn'jzda hajduckoga, —
on je pasa, a ja sam subasa;
i Jovana kneza iz Krsnice.
Dok pogubim do dva Carapica
iz Potoka B'jelog od Avale,
koj su kadri na Vracar izici,
u Biograd Turke zatvoriti, —
oni s' pase, a ja sam subasa.
Dok pogubim Crnoga Djordjija
iz Topole, sela ponosita,
koji s beckim trguje cesarom;
on je kadar svu dzebanu kupit
od bijela grada Varadina,
i oruzje sto je za potrebe,
on je kadar na nas zavojstiti, —
on caruje, a ja subasujem.
Dok pogubim protopop-Nikolu
iz lijepa sela Ritopeka, —
on pasuje, a ja subasujem.
Dok pogubim Djordjija Guzonju
i njegova brata Arsenija
iz lijepa sela Zeljeznika,
koj je kadar Topcider zatvorit.
Dok pogubim protopopa Marka
iz lijepa sela Ostruznice, —
on je pasa, a ja sam subasa.
Dok pogubim do dva igumana,
Adzi-Djeru i Adzi-Ruvima,
koji znadu zlato rastapati
i sa njime sitne knjige pisat,
nas dahije caru opadati,
oko sebe raju sjetovati, —
oni pase, a mi smo subase.
Dok pogubim Bircanin-Iliju,
oborkneza ispod Medjednika;
evo ima tri godine dana
otkako se vrlo posilio:
kud god idje, sve kr'ata jase,
a drugoga u povodu vodi;
on buzdovan o unkasu nosi,
a brkove pod kalpakom drzi,
on Turcinu ne da u knezinu:
kad Turcina u knezini nadje,
topuzom mu rebra isprebija,
a kad Turcin stane umirati,
a on vice na svoje hajduke:
"More,sluge, tamo pasce bac'te
dje mu gavran naci kosti nece!"
A kad nama porezu donese,
pod oruzjem na divan izidje,
desnu ruku na jatagan metne
a lijevom porezu dodaje:
"Memed-aga, eto ti poreze,
sirotinja te je pozdravila:
vise tebi davati ne moze!"
Ja porezu zapocnem brojiti,
a on na me ocima strijelja:
"Memed-aga, zar ces je brojati?
Ta ja sam je jednom izbrojio!"
A ja vise brojiti ne smijem,
vec porezu ukraj sebe bacim, —
jedva cekam da se skine b'jeda,
jer ne mogu da gledam u njega;
on je pasa, a ja sam subasa.
Dok pogubim kneza Grbovica
iz lijepa sela Mratisica, —
on je pasa, a ja sam subasa.
Dok pogubim i Aleksu kneza
iz lijepa sela Brankovine,
i Jakova, brata Aleksina:
car i cesar kad se zavadise,
kod cesara obrsteri bise
i nosise od zlata kaskete,
popl'jenise sve turske palanke,
porobise, vatrom popalise;
car i cesar kad mir ucinise,
a oni se caru predadose
i kod cara knezovi postase,
mloge Turke caru opadase,
sedam pasa sto su opadnuli,
opadnuli, pa ih pomorili;
oni pase, a mi smo subase.
Dok pogubim kneza tavnavskoga,
iz Ljutica Stanka oborkneza;
dok pogubim kneza macvanskoga,
s Bogatica Martinovic-Lazu, —
on je pasa, a ja sam subasa.
Dok pogubim kneza pocerskoga,
s Metkovica Ruzicic-Mijajla,
on je pasa, a ja sam subasa.
Dok zapalim Racu ukraj Drine
i pogubim Adzi-Milentija, —
koj je iso preko mora sinjeg,
te je vlasku cabu polazio,
pa se uzgred u Stambol svratio
i od cara ferman izlagao
                                                                                         .
za stotinu zutijeh dukata,
da vlasima bogomolju gradi,
da je gradi za sedam godina;
nacini je za godinu dana;
evo ima sest godina dana
kako zida pokraj crkve kule,
a u kule nabavlja dzebanu
i po mraku topove privlaci;
vidis joldas, da se necem nada!
Pak cem' onda zaci kroz nahije
te isjeci sve srpske kmetove.
Kako bi nam raja dodijala?"
Sve dahije na noge skocise,
Memed-agi svi se priklonise:
"Fala, joldas, Focic- Memed-aga,
tvoja pamet pasovati moze!
Mi cemo te pasom uciniti,
tebe cemo svagdje poslusati."

Starac Foco poce govoriti:
"Nuto momka, i nuto pameti!
S kojom r'jeci na pasaluk sjede!
Uzmi, sinko, Focic-Memed-aga,
uzmi slame u bijelu ruku,
mani slamom preko vatre zive:
il' ces vatru sa tim ugasiti,
ili ces je vecma raspaliti?
Vi mozete, i bog vam je dao,
tako silnu pokupiti vojsku,
i poc cete, sinko, kroz nahije;
jednog kneza prevarit mozete
i na vjeru njega domamiti —
svoju cete vjeru izgubiti,
jednog posjec', a dva ce uteci,
dva pos'jeci, cetiri odose;
oni ce vam kuce popaliti,
vi dahije od njih izginuti.
Al' vi tako nemojte raditi,
nego mene starca poslusajte!
Ja sam gledo u nasem indzilu:
ovo nase dugo biti nece,
nego ce se promjeniti carstvo;
vec se, sinko, podobrite raji:
od haraca raji otpustite,
nek je harac ko sto Murat rece;
prodjite se globa i poreza;
s knezovima vi se pobratite,
knezovima ate poklanjajte,
kmetovima osrednje paripe,
s popovima u dosluhu bud'te,
ne bi l' i mi uz njih prezivjeli,
jera nase dugo biti nece.
A sto ce vam vise pusto blago?
Da meljete, izjest ne mozete."
Al' govori Focic-Memed-aga:
"Moj babajko, ne slusam te stari!"
To izrece, a na noge skoci,
a za njime ostale dahije,
pak na gradu bacise topove,
na dukate pokupise vojsku.
Nji cetiri velike dahije,
Aganlija i Kucuk-Alija,
Mula-Jusuf, Focic-Memed-aga,
nacetvero razd'jelise vojsku,
nji cetiri, ko cetiri brata,
pak na gradu otvorise vrata
i odose s vojskom na teftisu
kroz njihovih sedamn'est nahija.
Prvog srpskog kneza prevarise:
domamise kneza Palaliju
i u Grockoj njega pogubise;
i Stanoja kneza iz Zeoka
prevarise, pa ga pogubise
u njegovu dvoru bijelome.
Prevarise Marka Carapica,
prevarise, te ga pogubise;
i Gagica Janka, buljubasu
iz Boleca, sela malenoga;
pogubise kneza Teofana
iz Orasja, Smederevske na'je;
ta i kneza Petra iz Resave;
prevarise Mata buljubasu
iz Lipovca blizu Kragujevca,
te i njega mlada pogubise.
Moravcima crkvi dopadose
i tu Adzi-Djera pogubise,
a Ruvima grad opremise
i u gradu njega pogubise.
Memed-aga u Valjevo dodje:
Grbovic se bjese osjetio,
na Grbovic na stranu pobjeze,
a dodje mu oborknez Aleksa,
i dodje mu Bircanin Ilija;
obojicu vata Memed-aga,
bijele im savezao ruke,
pa ih vodi na most Kolubari.
A kad vidje oborknez Aleksa
da ce Turci oba pogubiti,
tad on rece Focic-Memed-agi:
"Gospodaru, Focic-Memed-aga,
pokloni mi zivot na mejdanu,
evo tebi sest kesa blaga!"
Memed- aga govori Aleksi:
"Ne mogu, te Aleksa, pustiti,
da mi dades i sto kesa blaga."
Al' besjedi Bircanin Ilija:
"Gospodaru, Focic-Memed-aga,
evo tebi i sto kesa blaga,
pokloni mi zivot na mejdanu!"
Veli njemu Focic-Memed-aga:
"Ne budali, Bircanin-Ilija!
Tko bi gorskog upustio vuka?"
Memed- aga viknu na dzelata,
dzelat trze sablju ispod skuta,
te Iliji odsjece glavu;
a Aleksa sjede na cupriju,
pa ovako poce govoriti:
"Bog ubio svakog riscanina
koji drzi vjeru u Turcinu!
Ah, Jakove, moj rodjeni brate,
ti ne drzi vjere u Turcima:
dje s' udesis, udri se s Turcima!"
Jos Aleksa govoriti scase,
ali dzelat govoriti ne dade,
trze sablju, ods'jece mu glavu.
Kada do dva kneza pogibose
na cupriji nasred Kolubare,
knez Aleksa, Bircanin Ilija,
Adzi-Ruvim nasred Biograda,
jednog dana, a jednoga casa,
vis' njih jako pomrcalo sunce.
Memed-aga konaku pohiti
ne bi l' jos kog Srba zastanuo,
da jos bira djekog da posjece.
Al' kad Srbi zalost opazise,
iz carsije namah pobjegose,
Memed-agi ni jedan ne dodje.
Kad to vidje Focic-Memed-aga,
odmah pozna da gore uradi,
i odmah se bjese pokajao,
al' se vece dockan pokajati,
vec povika dvanaest delija
i Uzuna, svoga kavedziju:
"Cujete li, moji sokolovi:
brzo dobre konje posjednite
pak trcite u selo Topolu,
ne bi l' Crnog pogubili Djordja:
ako li nam sad utece Djordje,
neka znate dobra biti nece."
Kad to cuse dvanaest delija,
odmah dobre konje posjedose,
i pred njima Uzun kavedzija.
Otidose u selo Topolu
u subotu, uoci nedjelje;
na osvitak nedjelji dodjose
prije zore i bijela dana
i Djordjine opkolise dvore,
udarise s obadvije strane,
a sa dvije strane povikase:
"Izidj' amo, Petrovicu Djordje!"
Tko ce ljuta zmaja prevariti,
tko li njega spavaciva naci?
Djordje se je junak naucio
prije zore svagda uraniti,
umiti se i bogu moliti
i popiti po casu rakije-
bjese Djordje prije uranio
i otiso u donje podrume.
Kad vidje oko kuce Turke,
on se njima javiti ne djede;
javi im se mlada Djordjinica:
"Da bog s vama, Turci, nocas bio!
Sta trazite ovdje u to doba?
Djordje sada pred kucom bijase,
tu sad bjese, pa nekud otide,
a ja ne znam kud je otisao."
A to Djordje i gleda i slusa.
Kad je Djordje izbrojio Turke,
casu popi, a pusku potprasi,
uze dosta praha i olova,
pa izidje svojemu oboru
medju svoji dvanaest cobana;
a kad dodje, cobane izbudi
i ovako cobanima rece:
"Braco moja, dvanaest cobana,
ustanite, obor otvorite,
iz obora iscerajte svinje
neka idu kuda kome drago;
a vi, braco, mene poslusajte,
i sarene puske potprasite;
ako bog da te se ono stece
sto sam danas radit naumio,
cestite cu vas sve uciniti,
okovati u srebro i zlato
s u svilu obuc i kadivu.'
Svi cobani jedva docekase,
iscerase svinje iz obora,
pak sarene puske potprasise,
namah oni za Djordjem podjose.
Ode Djordje pravo svome dvoru;
a kad Turke s cobanima vidje,
onda Djordje ovako govori:
"Cujete li, dvanaest cobana!
Svaki jako glajte po Turcina,
al' nemojte pusaka metati
dokle moja najprije ne pukne,
ja cu gledat Uzuna Memeda,
vidjecete sto c' od njega biti."
To izrece Petrovicu Djordje,
zemlji pade, pusci oganja dade,
puce puska, ostat pusta nece;
dje je gledo, Djordje pogodio,
mrtav pade Uzun sa kulasa.
Kad to vidje dvanaest cobana,
namah puce dvanaset pusaka,
mrtvi pade ondje sest Turaka,
sestorica na konjma pobjeze.
Namah Djordje viknu po Topoli,
te sakupi joste vise drustva;
sve po tragu Turke pocerase,
do Sibnice sela docerase,
i tu Turci u han pobjegose, —
kami majci da ostati mogu!
Tu ih Djordje opkoli sa drustvom,
pa on viknu u seli Sibnicu,
Sibnicani svi mu dolecese:
tu se sasta stotina junaka.
Namah Srblji hana zapalise,
i trojica Turak izgorjese,
a trojica pred njih istrcase
i Srbini sva tri pogubise.
Na sve strane Djordje knjige posla,
u svih gradskih sedamnaest nahija,
na kmetove, selske poglavare:
"Svaki svoga ubite subasu;
zene, djecu u zbijegove krijte!"
Kad to cule srpske poglavice,
namah oni poslusase Djordja:
svi skocise na noge lagane,
pripasase svijetlo oruzje,
svaki svoga ubise subasu,
zene, djecu u zbijeg odvedose.
Kad je Djordje Srblje uzbunio
i s Turcima vece zavadio,
onda Djordje prodje kroz nahije,
pa popali turske karaule,
i obori turske teferice,
i udari na turske palanke,
sve palanke on turske popali,
zensko, musko, sve pod mac udari,
tesko Srblje s Turcima zavadi.
Turci misle da je raja sala,
al' je raja gradovima glava;
usta raja ko iz zemlje trava,
u gradove sacerase Turke.
Trci Djordje od grada do grada
i gradjane svagdje dovikuje:
"Cujete li, vi Turci, gradjani,
na gradovma otvarajte vrata,
izmedj sebe dajte zulumcare,
ak hocete mirni da budete,
da gradova caru ne kvarimo:
jer ako ih vi dati necete,
izmedj sebe Turke zulumcare-
te gradove raja nacinila,
gradila ih po devet godina,
kadra ih je za dan oboriti
i sa carem kavgu zametnuti;
a kada se s carem zavadimo,
da ustane svih sedam kraljeva
da nas mire, pomirit nas nece:
bicemo se, more, do jednoga!"
Tad gradjani suze proljevahu
i Djordjiji 'vako govorahu:
"Beg-Djordjije, od Srbije glavo,
davacemo sto god raja iste;
ne kvarite carevih gradova,
ni sa carem zamecite kavge,
mi dacemo Turke zulumcare."
Pa gradjani ustadose Turci,
na gradov'ma otvorise vrata,
izmedj' sebe daju zulumcare,
zulumcare izjelica Turke,
predaju ih u srbinjske ruke.
Boze mili i Bogorodice!
Kada Srblji dokopase Turke
zulumcare u bijele ruke,
pa ih stase Srblji razvoditi
preko kolja bez svijeh haljina,
bez curaka i bez anterija,
bez saruka u malim kapama,
bez cizama i bez jemenija,
gole, bose topuzima tuku:
"More, basa, kam' poreza nasa?"
U po polja Djordje sablju vadi,
zulumcarske odsijeca glave.
A kad Djordje isjece Turke,
isjece Turke zulumcare,
onda Djordje u gradove udje.
Sto bi Turak' po gradov'ma b'jelim,
sto bi Turak' za sjece, is'jece,
za predaje sto bi, to predade,
za krstenja sto bi, to iskrsti.
Kad je Djordje Srbijom zavlado,
i Srbiju krstom prekrstio,
i svojijem krilom zakrilio
od Vidina pak do vode Drine,
od Kosova te do Biograda,
'vako Djordje Drini govorio:
"Drino vodo, plemenita medjo
izmedj' Bosne i izmedj' Srbije!
Naskoro ce i to vreme doci
kad cu ja u tebeka doci
i cestitu Bosnu polaziti!".

Vojislav Đurić Antologija narodnih junačkih pesama | osmo izdanje | Beograd, 1977.

"...Godine 1809. priključio se ustanku i postao 'pesnik bune'. Do tada, pevao je samo naučene pesme... Za razliku od ostalih guslara, Višnjić je sam stvarao nove pesme. Sačuvale su se samo četiri"...
Muzička enciklopedija I
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« Odgovor #7 poslato: Mart 27, 2011, 03:37:53 pm »

**
Filip Višnjić


BOJ NA MIŠARU

Polećela dva vrana gavrana,
Sa Mišara polja širokoga
A od Šapca grada bijeloga,
Krvavijeh kljuna do očiju,
I krvavih nogu do koljena.
Prelećeše svu bogatu Mačvu,
Valovitu Drinu prebrodiše,
I čestitu Bosnu prejezdiše,
Te padoše na krajinu ljutu,
Baš u Vakup prokletu palanku,
A na kulu Kulin-kapetana;
Kako pa’še, oba zagraktaše.
Tu izlazi kada Kulinova,
Izlazila, te je govorila:
"Ja dva vrana, dva po Bogu brata!
"Jeste l’ skoro od donje krajine,
"Od Mišara polja širokoga
"A od Šapca grada bijeloga?
"Jeste l’ vid’li mlogu Tursku vojsku
"Oko Šapca grada bijeloga
"I u vojsci Turske poglavice?
"Jeste l’ vid’li moga gospodara,
"Gospodara Kulin-kapetana,
"Koj’ je glava nad sto hiljad’ vojske,
"I koji se caru zatekao,
"Da ć’ Srbiju zemlju umiriti
"I od raje pokupit’ harače;
"Da će Crnog Đorđa uvatiti
"I živa ga caru opremiti;
"I da ć’ isjeć’ Srpske poglavice,
"Koj’ su kavgu najpre zametnuli?
"Je li Đorđa caru opravio?
"Je l’ Jakova na kolac nabio?
"Je li Luku živa ogulio?
"Je l’ Cincara na vatri ispek’o?
"Je l’ Čupića sabljom posjekao?
"Je l’ Miloša s konjma istrgao?
"Je l’ Srbiju zemlju umirio?
"Ide li mi Kulin-kapetane?
"Vodi l’ vojsku od Bosne ponosne?
"Ide li mi, hoće l' skoro doći?
"Ne goni li Mačvanskijeh krava?
"Ne vodi li Srpskijeh robinja,
"Koje bi me vjerno poslužile?
"Kaž’te mene, kad će Kulin doći?
"Kad će doći, da se njemu nadam?"
Al’ besjede dvije tice vrane:
"Oj gospođo, Kulinova ljubo!
"Radi bismo dobre kazat’ glase,
"Ne možemo, već kakono jeste:
"Mi smo skoro od donje krajine
"A od Šapca grada bijeloga
"Sa Mišara polja širokoga,
"Viđeli smo mlogu Tursku vojsku
"Oko Šapca grada bijeloga,
"I u vojsci Turske poglavice,
"I vid'li smo tvoga gospodara,
"Gospodara Kulin-kapetana,
"I vid'li smo Crnoga Đorđija
"U Mišaru polju širokome;
"U Đorđija petn'est hiljad' Srba,
"A u tvoga Kulin-kapetana,
"U njeg' bješe sto hiljad' Turaka.
"Tu smo bili, očima gledali,
"Kad se dvije udariše vojske
"U Mišaru polju širokome,
"Jedno Srpska, a drugo je Turska;
"Pred Turskom je Kulin-kapetane,
"A pred Srpskom Petroviću Đorđe;
"Srpska vojska Tursku nadvladala.
"Pogibe ti Kulin-kapetane,
"Pogubi ga Petroviću Đorđe;
"S njim pogibe trideset hiljad' Turak';
"Izgiboše Turske poglavice,
"Po izboru bolji od boljega,
"Od čestite Bosne kamenite.
"Niti ide Kulin-kapetane,
"Niti ide, niti će ti doći,
"Nit’ se nadaj, niti ga pogledaj,
"Rani sina, pak šalji na vojsku;
"Srbija se umirit' ne može."
Kad to začu Kulinova kada,
Ona ciknu kako ljuta guja,
Pa kaduna 'vako govorila:
"Jao vrani, da zla toga glasa!
"Još mi kaž’te, dva po Bogu brata!
"Kad ste bili, očima gledali,
"Znate li još kog po imenu
"Poglavara, koj’ je poginuo,
"Od čestite Bosne kamenite?"
Govore joj dvije tice vrane:
"Znamo svakog, gospo Kulinova,
"Svakog znamo, i kazat' hoćemo
"Poglavara svakog po imenu,
"I ko ih je, kado, pogubio:

                                                                                        .
"Pogibe ti Memed-kapetane
"Od Zvornika grada bijeloga,
"Pogubi ga Miloš od Pocerja:
"Pak pogibe paša Sinan-paša
"Iz Goražda sa Hercegovine,
"Pogubi ga Lazarević Luko;
"Pogibe ti Mula Sarajlija,
"Pogubi ga Čupić kod Drenovca;
"Pogibe ti Asan Beširević
"U Kitogu lugu zelenome,
"Pogubi ga pope Smiljaniću;
"Pogibe ti Derventski kapetan,
"Pogubi ga Valjevac Jakove,
"Na Dobravi ods’ječe mu glavu.
"Nešto Turak na Savu udari,
"Na dobrijem konjma preploviše,
"Utekoše u zemlju Njemačku,
"Kami majci da uteći mogu!
"Začuo ih vitez Cincar Janko,
"I začuo Lazare Mutape,
"Pripasaše svijetlo oružje,
"Prijeđoše u zemlju Njemačku,
"Pak po tragu poćeraše Turke;
"Stigoše ih na prvom konaku,
"Baš na ušću kid vode Bosuta.
"Istom Turci na konak odjali,
"U Bosutu pred bijelom krčmom,
"Ali Cincar iz kraja povika:
" "Stani, Ture! nijesi uteklo." "
"S druge strane Mutap povikao.
"Kad to začu Ostroč-kapetane,
"Ludo d'jete, odmah se prepade,
"Adži-Mosto na mah obumrije;
"Tu doleće Cincar sa Mutapom,
"Mutap Mostu odsiječe glavu,
"Cincar Janko Ostroč-kapetanu;
"Uteče im od Gradačca Dedo:
„A ni on im ne bi utekao,
"Al' u Deda mlogo prijatelja,
"Pa ga sakri Njemačka gospoda.
"Kad zgubiše Ostroč-kapetana,
"Tu Srbini kako mrki vuci
"Od njih pusto oduzeše blago,
"I dobre im konje povataše,
"A njih jadne u Savu baciše,
"I ovako Savi govoriše:
" "Savo vodo valovita, ladna!
"Žderi, Savo, naše dušmanine." "
"Posjekoše Ostroč-kapetana
"U Njemačkoj pred bijelom krčmom,
"Ne stide se cara ni ćesara."
Kad to začu Kulinova kada,
Ljuto cvili, do Boga se čuje,
Jadikuje kano kukavica,
A prevrće kako lastavica;
Pa ovako proklinjati stade:
"Bjeo Šapcu, ne bijelio se,
"Već u živoj vatri izgorjeo!
"Jer kod tebe Turci izgiboše.
"Crni Đorđe, da te Bog ubije!
"Od kako si ti zakrajinio,
"Mlogo ti si majku ucv'jelio,
"A ljubovcu u rod opremio,
"I sestricu u crno zavio:
"I mene si jadnu ucv'jelio,
"Jer mi zgubi moga gospodara,
"Gospodara Kulin kapetana.
"Pope Luko, rana dopadnuo!
"Jer pogubi pašu Sinan-pašu,
"Koji znade Bosnu sjetovati?
"O Milošu, puška te ubila;
"Jer pogubi Memed-kapetana,
"Kojino je bio desno krilo
"C'jele Bosne i njene krajine?
"O jakove, da te Bog ubije!
"Tvoji dvori pusti ostanuli!
"Jer pogubi Dervent-kapetana?
"O Čupiću, žalosti doček'o!
"Jer pogubi mulu Sarajevskog,
"Koji znade i caru suditi?
"O Kitože, ne zelenio se!
"Smiljaniću, ne veselio se!
"Jer pogubi Bešireva Asu,
"Koga ljepšeg u svoj Bosni nema?
"Ostade mu zlato isprošeno;
"O Cincare, da te Bog ubije!
"Malo jada po Turćiji radiš?
"Ja šta tražiš po zemlji Njemačkoj?
"Jer pogubi Ostroč-kapetana,
"Ludo d'jete, jedinca u majke?"
To govori Kulinova kada,
To govori, a s dušom se bori;
Dolje pade, gore ne ustade,
Već i ona crče od žalosti.
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« Odgovor #8 poslato: Mart 27, 2011, 03:38:07 pm »

*

VIŠNJIĆEVA VIZIJA PRVOG SRPSKOG USTANKA


Rodjen u porodici gdje je pjevanje uz gusle bila tradicija, Filip Visnjic svakako je predstavnik ne samo ove poznate srpske porodice, vec i istovremeno je i predstavnik naseg naroda. Zahvaljujuci Visnjicu, postali smo poznati po svojim umjetnickim sposobnostima i stvorili jednu tradiciju koja se odrzala do danas. Posto je rano izgubio vid, za Filipa sigurno mozemo da tvrdimo da je on u pjesmi nasao utjehu, njegov sopstveni mir i nadoknadio je bar djelimicno ono sto mu je bilo uzeto od Boga. Pjevanje je zapoceo veoma mlad. Kako nije bio u stanju da obavlja neki drugi posao, ostalo mu je samo da zivi pomocu pjesme, a sto mu je vjerovatno i bilo zadovoljstvo. Medjutim, Filipov zivot biva ometen Prvim srpskim ustankom. Kako nije mogao da pomogne njegovom narodu puskom, Filip je pjevao uz gusle i dizao moral narodu pjesmom, guslama, dakle lijepo izpjevanom rijecju, zauzimajuci tako vrlo znacajno mjesto u Prvom srpskom ustanku, koje je vrijedno pomena svaki put kada govorimo o nasoj nacionalnoj istoriji. Svakako je veoma vazno pomenuti Visnjicev boravak na drinskom ratistu. Za njegov boravak tamo, mnogi istoricari nase knjizevnosti kazu da ima veliki znacaj za pjesnikovo stvaralastvo. Medju njima Milorad Panic Surep, veoma znacajan proucavalac stvaralastva ovog velikog guslara. Pazljivim proucavanjem Visnjicevih pjesama iz drugog perioda (koji obuhvata pjesme ispjevane o ustanku), moze se uociti da je Filip veoma dobar hroncar. Istorijske dogadjaje koje on opisuje daje vjerno, uz mali prilog preuvelicavanja, bez kojih naravno ni jedna epska pjesma ne moze opstati. U vezi s ovim, profesor Cvijetin Ristanovic kaze da su najsire i najkompleksnije opisani dogadjaji u pjesmi "Pocetak bune protiv dahija", dok za ostale pjesme profesor Ristanovic veli da je Visnjic obradio pojedine likove i dogadjaje zasebno u njima. Pomenutu pjesmu Vuk Stefanovic Karadzic je zapisao od pjesnika 1815. godine u manastuiru Risatovcu, docnije je objavio u "Narodnoj srpskoj pjesnarici" u Becu 1815. godine. Pjesnik pocetak ovog istorijskog djela pjeva na jedan, njemu karakteristican nacin:

"Boze mili cuda velikoga,
kad se scase po zemlji Srbiji!"

Treba napomenuti, a u cilju boljeg shvatanja pjesme da su se dogadjaji u ovoj pjesmi zbili 1804. godine, kada se nasa raja digla na ustanak. Veoma je bitno uociti da Visnjic posebnu paznju obraca na narod gdje se kaze:

"Tu knezovi nisu radi kavzi,
Nit su radi Turci izjelice,
Al' je rada sirotinja raja,
koja globa davati ne moze,
ni trpiti Turskoga zuluma."

Dakle, pjesnik nam govori o polozaju naroda koji se nasao u to vrijeme: dug period pod Turcima, razne nepovoljnosti, nemogucnost propovjedanja i njegovanja vjere, dizali su mrznju naroda prema Turcima. Visnjic vidi da je doslo vrijeme za ustanak. I sam Bog, u koji narod i dalje cvrsto vjeruje, salje opomene da narod treba da se digne na ustanak. Prirodne pojave koje su opisane ovdje, za koje se i pouzdano zna da su se desile, pjesnik je na jedan veoma dobar pjevacki stil, njemu karakteristican, ukombinovao i time stvorio jos vecu napetost, a istovremeno majstorski stvarajuci interesovanje kod citaoca ( slusaoca ) za dalji tok dogadjaja. Kaze se:

"Nebom sveci stase vojevati
I prilike razlicite metati."

Sa jedne strane pjesnik opisuje raju i vremenske prilike, a sa druge strane on sagledava Turke, za koje kaze:

"To gledaju Turci Bijograci,
iz grada svi sedam dahija"

I dalje se navode njihova imena. Dakle, Visnjic zeli da prikaze psihicko stanje protivnika i njihovu viziju svih pojava na nebu. Slijedeci dalje fabulu, Visnjic govori kako su se Turci okipili "Na Nebojsu kulu", gdje gledaju svoju sudbinu. Prije ove cinjenice, uocava se da pjesnik vec pravi neku uvertiru u opis stanja protivnika, a kako stoji u pjesmi:

"Suze rone, a prilike glede."

Ako malo bolje pogledamo ovaj dio djela, sigurno je da ovde postoji jedna izvjesna doza ismijavanja, podrugivanja Turcima koji su se vec uspanicili i gledaju sta ce da rade. Prisjecaju se posljednjih rijeci cara Murata koji ih je savjetovao kako treba da se ponasaju prema raji. Murat je kao licnost istaknuta i na taj nacin se stice, po mom misljenju, pjesnikovo postovanje. Ono se ogleda u tome sto mudre savjete sam pjevac postuje. U okviru ove slovenske antiteze, dolazi odgovor kao neki nacin kontrasta gdje vezir sagledava njihove postupke. Ovdje se istice upozorenje hoxa da treba da se cuva raje, gdje jasno vidimo da Visnjic ponovo narod izdize iznad svih i koristi svaku povoljnu situaciju da to ucini. Nakon kazivanja hoxa i vaiga, monolog zapocinje Mehmed-aga gdje Filip za njega kaze:

"Ne ponice Focic Mehmed-aga,
ne ponice vec junak poklice!"

Mehmed-aga sada pokusava da obuzda svoje dahije i da ima dokaze da ima nade za njih. Zatim, slijedi detaljno nabrajanje srpskih velikana koje treba poubijati i mjesta gdje oni zive. Na ovakav nacin veoma detaljnog kazivanja, pjesnik se jos jednom dokazuje kao odlican istoricar i poznavalac situacije. Mozemo izdvojiti stalno ponavljanje konstatacije:

"On je pasa, a ja sam subasa."

Interesantan je, veoma lijep i na neki nacin sa veoma malom primjesom humora i opis Bircanin-Ilije. Taj mali prilog humora mozemo naci u cinjenici da se i sam aga boji Ilije. Aga stane brojati skupljeni harac, kad ga Ilija sa cu|enjem pita: "Mehmed- aga, zar ces je brojiti?". Na to agi ostane samo da spusti novce i saceka da ovaj ode. Poslije aginog govora, dahije mu se zahvaljuju na savjetima, cime je ovaj obezbjedio sebi titulu pase, jer oni kazu:

"Fala oldas, Focic Mehmed-aga!
Tvoja pamet postovati moze.
Mi cemo te pasom uciniti,
Tebe cemo svagdje poslusati."

Kao sto je poznato, mudrost pojednica, cest je primjer u nasim epskim pjesmama. Sa turske strane, njihova mudrost ogleda se u starcu Foci koji bi uvijek dao neku mudru repliku kao sto je sljedeca:

"Uzmi sinko Focic Mehmed-aga,
uzmi slame u bijelu ruku,
Mani slamom preko vatre zive,
Il' ces sa tim vatru ugasiti,
Ili ces je vecma raspaliti."

Ovaj njegov komentar upravo pokazuje tu mudrost, a moje je misljenje da Visnjic sigurno postuje ovakve misli i one se jasno isticu kao pojedine cjeline u ovoj pjesmi. Razvijajuci dalje fabulu pjesme, pjesnik opisuje pogubljenje svih knezova koje su Turci naumili pogubiti. Ova deskripcija, kako ja smatram, je toliko dobro ura|ena da ona pravi jasnu razliku izme|u pravoslavne i turske vjere. Dakle, pobudjuje osjecaj srpstva u nama, koji treba jasno da posvedoci o odnosu Turaka prema nasem rodu:

"Jos Aleksa govorit scase,
Ali dzelat govorit' ne dade,
Trze sablju, odsj'ece mu glavu."

Sto se tice Visnjicevog pristupa opisu raje, on je u nekoliko slucaja pominje. Mozemo za primjer da navedemo trenutak kada Karadjordje poziva svoje mjestane u potjeru za Turcima ili na nekoliko drugih mjesta. Filip daje jasni predstavu o raji i odnosu raje prema ustanku. Uvijek za, puna nacionalnog duha i za narodno oslobodjenje, nacin je na koji je raja predstavljena. Na pojedince je obracana paznja takodje, ali treba izdvojiti opise Karadjordja i njegovih postupaka. Moze se reci da je Visnjic proslavljao svaki njegov potez, mudro ga opisao i veoma lijepo ukomponovao. Interesantno je kako pjesnik opisuje vozda ustanka gdje kaze da bi sve ucinio za ustanak i da ce se boriti do posljednjeg, sto se jasno vidi u stihovima:

"A kada se sa carem zavadimo,
da ustane svi sedam kraljeva,
da nas mire, pomirit' nas ne ce;
Bicemo se, more, do jednoga."

Ova, istorijski veoma znacajna pjesma, zavrsava se stihovima:

"Drino vodo! Plemenita medjo
Izmedj' Bosne i izmedj' Srbije!
Naskoro ce i to vreme doci,
Kada cu ja i tebeka preci
I cestitu Bosnu polaziti!"

za koje profesor Cvijetin Ristanovic kaze da "autor vizionarski predvidja nastavak oslobodilacke borbe i njeno sirenje na druge krajeve gdje srpski narod zivi." Jasno se vidi iz analize ove pjesme i pjesnickog pristupa opisima raje i pojedinacva, da Filip Visnjic jos jednom potvr|uje da ga s pravom mozemo nazvati srpskim Homerom. "Pocetak bune protiv dahija" je jedna glavna karika, a ostale pjesme su samo nastavak ovih karika i na taj nacin vjerno prikazuju nasu nacionalnu istoriju, a istovremeno i pjesnikovo vidjenje ustanka. "Boj na Loznici" je jos jedna vrhusnki prepjevana pjesma o poznatom boju gdje je srpska strana izvojevala pobjedu, a pjesnik, kako ja to vidim, ismijao turske namjere koje su objasnjene na samom pocetku djela, a opisuje ih Ali-pasa. Za njega ce pjesnik malo kasnije opisati da zeli da krene protiv Srba, jer su mu |auri tesko dojadili. Jos jednom se istice rajin odnos prema Turcima. Narodu je dosta bilo robovanja, placanja poreza i raznih drugih nepovoljnosti... Pjesnik prenosi Ali-pasine rijeci:

"Djauri nam tesko dodijase,
Naseg cara ponovo ucvjelise,
Ucvjelise, za srce ujese,
Dvije njemu zemlje osvojise,
On|unliju i Macedoniju,
Isjekose Turke janjicare."

Posto su Turci krenuli na Loznicu, uspanicen narod pokusava da obuzda Anto Bogicevic duzuci im moral i upucujuci ih na pravi put:

"Punte puske, a tucite Turke,
Nek je Turak' sto hiljada vojske
Nas u gradu dvadeset stotina
Neka znate, razbicemo Turke."

Sta je u stvari narodni pjesnik htio ovim dijelom pjesme da objasni? On opisuje kako stoji cika Srpskijeh pusaka i kako "jauk stoji oko grad' Turaka". Dakle, mnogobrojnija turska vojska nije uspjela da nas pobijedi, a razlog se lako moze uociti ako se malo udubite u pjesmu. Kod Srba postoji motiv za otadzbinu, za slobodu, za buducnost, za vjeru i ocigledno je da su ovi motivi nadvladali Turke sa osvajackim pretenzijama. U dramaticnosti situacije, Bogicevic Anto stvara pismo koje salje svim poznatijim vojvodama da mu pomognu. Stvara se napetost situacije i dinamicnost radnje. Vojska se okuplja i samo sto nije doslo do glavne bitke. Na ovaj nacin kod citaoca se stvara zelja, interesovanje za dalji tok doga|aja. Poslije odlucujuce bitke pjesnik kaze:

"Bogo mili i Bogorodice!
Od kako je postala Loznica,
Nisu ljepse Srblji zadobili,
Nego tada, kad razbise Turke."

On proslavlja srpsku pobjedu i hrabrost, a svoj kvalitet u pjevanju. Treba pomenuti da dinamicnost radnje i vjernio opisani dogadjaji poticu od cinjenice da je sam pjesnik krajem septemra 1810. godine boraviio u Loznici kada su Turci zaista napali grad. Iz ovih analiza, vidi se da je narodni pjesnik imao jasnu predstavu o doga|ajima koji su se desavali u to vrijeme u Srbiji. Spajajuci zajedno nebeske prilike i stanje raje, Filip opisuje na jedan slikovit nacin Srbiju u to doba. Doslo je vrijeme da se krene protiv ropstva. Ljudi sve vise zele da se oslobode visevjekovnog otpora i kao kulminacija dolazi do ustanka kome pjesnik posjecuje nekoliko djela. Hronicki opisujuci ih, Visnjic se pokazao, ne samo kao veoma dobap pjesnik, nego i istoricar sto se ne govori cesto za pjesnike domena epskih djela. Zajedno sa Karadjordjem i Dositejem, Filip se istice kao pojedniac od velikog znacaja me|u Srbima, pomazuci im putem pjesme koja je nasem narodu pruzila moralnu podrsku, volju i snagu. "Nas Homer je u nasim narodnim pjesmama" rekao je Njegos. Filip je bio, ostao i bice nas Homer. Sve dokle god bude bilo Srba bice i Visnjica za koga cemo govoriti sve najbolje i sa ponosom isticati njegovo ime medju svim srpskim velikanima.
sim06
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« Odgovor #9 poslato: Mart 27, 2011, 03:38:23 pm »

*

VIŠNJIĆEVA SPOZNAJA


Narodni pesnik i pevač Filip Višnjić umeo je da gleda unutrašnjim okom i da sluša osobenim sluhom. Zato je, iako bez vida, sagledavao događaje iz Prvog srpskog ustanka potpunije i celovitije od mnogih svojih sadrugova koji su se mogli pouzdavati i u svoj vid i u svoj sluh.

Za ovi 166. godina, koliko nas deli od Višnjićeve smrti, mnogi su ispitivači pesničke moći njegovih pesama tumačili i rastumačili načine na koje je Višnjić pevao svoj ep o Prvom ustanku kao i oblike pesničke dejstvenosti tog epa. U ovoj prilici kada, kao i svake jeseni tokom poslednjih godina, počinje proslava u spomen Filipa Višnjića, Višnjićevi dani, dozvolite da se zadržimo na nekim od činilaca celovitosti Višnjićevog sagledavanja velikih istorijskih zbivanja o kojima peva.

Kad kažem celovitost, podrazumevam Višnjićevu spoznaju jedinstvene povezanosti pojava u ovom svetu, kako vidljivih tako i nevidljivih. Uverena sam da je, i kod Višnjića, to spoznaja od one vrste intuitivnih, stvaralačkih prodora u ono što je još nesaznano koju su imali mnogi veliki pesnici drevnog Istoka i Mediterana a koju je, od njih učeći, stekao i naš Miloš Crnjanski kad je upozoravao i ponavljao da je sve u vezi: rumenilo potoka na Sumatri, lahor nad Stražilovom i tmurna misao povratnika sa evropskog ili azijskog fronta.

Šta je to što sačinjava Višnjićevu spoznaju celovitosti sveta?

Jedan od vrsnih poznavalaca Višnjićevog pevanja, dr Miodrag Maticki je, u svom radu "Višnjićev ep", došao do ovog zaključka:

"Ono što odlikuje Višnjićev ep i izdvaja ga od drugih junačkih pesama, jeste dosledno sprovedeno čojstvo, ono što junaštvo osmišljava i uzdiže opevani događaj na nivo legende. Vatri bez prestanka, reci krvi i kotrljajućih glava, osvetama koje jedna drugu stižu, Višnjić suprotstavlja čojstvo. Pesnik koji je domašio pesničke sintagme: borba neprestana, junačka sloboda, junak srca slobodnoga, (junačkoga), iste one koje nalazimo i kao težišna mesta Njegoševog Gorskog vijenca, duboko je pronikao u suštinu čojstva i upravo tu se izdigao do nivoa pesnika."

Ovom opažanju dr Matickog dodala bih da je čojstvo, u čiju je suštinu ponikao Višnjić, neodvojivo, kod njega, od plemenitog postupka, od misli o drugome i na drugog, o sapatnji sa tim drugim. Ono što je pri tom najbitnije — to je da taj drugi, sa kojim se dele nesreća i patnja, može biti iz redova neprijatelja. U Višnjićevoj pesmi "Stanić Stanojlo" koju pominje i dr Maticki, ima i jedno naročito dramatično mesto: pošto ga je vila obavestila o pogibiji rođenog brata Gojka koga su ubili Turci, Stanić Stanojlo sveti bratovljevu smrt drugom smrti. Ubija neprijatelja, Turčina, "Bijeljinca Omera Ismića". Taj čin Višnjić ovako opeva:

"To izreče Staniću Stanojlo,
To izreče, crnoj zemlji kleče,
Svojoj junak šarci vatru dade,
Puče puška, k’o grom iz nebesa,
Svi se pusti luzi prolomiše.
Đe Stanojlo gled’o, udario,
Baš Omera pogodi u prsi
Među puca, đe mu srce kuca,
Sindžirili ga zrna udariše,
Razbiše mu srce na sedmero,
Mrtav Omer pade u travicu."

Pošto je, sa svojih sedam drugova, osvetio brata na način saglasan zahtevima tadašnjeg običajnog prava, Stanojlo polazi na čelu svoje družine. U stihovima koji slede počinje smisaoni vrhunac pesme: Višnjić, kao pevač i pesnik, u ovim stihovima jasno razdvaja svoj glas od iskaza svog junaka o kojem peva. To razdvajanje, koje nikako nije slučajno, on uspeva da postigne unoseći samo jednu jedinu reč, atribut čudnu, kojom obeležava i pesmu Stanić Stanojla i svoj odnos prema toj pesmi. Tu pesmu, čijoj se sadržini čudi i sam pevač da bi još jače istakao njenu neobičnost, Stanojlo Stanić je namenio, kao osobenu poruku, svojoj majci. Pošto je i ona izgubila jednog sina, drugi sin joj poručuje da valja svoju patnju da sjedini sa patnjom još jedne majke koja je istu sudbinu dočekala. Na taj način, majke dvaju neprijatelja a u istoj nesreći zatečene, mogu se zbližiti istim bolom. Stihovi pesme Stanić Stanojla glase:

"Pa Stanojlo pođe pred družinom,
Otlen pođe, pa pjesmu zapeva,
A čudnu je pjesmu zapjevao:
'Ao Stano, Stanojlova majko!
Gojka ti je Stako pokajao,
Za Gojka sam dvojicu ubio,
Ev' Osmana i Ismić’ Omera;
Veće, Stano, Idi Bijeljini,
Te s' sastani s Omerovom majkom,
Jedna drugoj jade izjadite,
Kako kojoj jeste bez srdašca."

Ova poruka Stanić Stanojla, koju ispeva Filip Višnjić, predstavlja izuzetan primer plemenitog saučestvovanja u patnji drugoga, razumevanja i prihvatanja bola sopstvenog neprijatelja, primer čoveštva, čovečnosti, čojstva. Majke dvaju ubica svojih sinova treba da sjedine svoje dve patnje i svoje dve sudbine kako bi pojmile kako kojoj jeste bez srdašaca. Verovatno da ne bi bilo lako naći sličan primer nadrastanja sopstvenog bola i pretapanja tog bola u pesnički iskaz same suštine materinske nesreće - ni u evropskoj ni u svetskoj poeziji, od antičkih vremena do danas. Samo ovaj jedan Višnjićev stih neophodno bi bilo tumačiti u posebnoj studiji.

Drugi ali ne i sasvim drukčiji oblik sapatnje pokazuje još jedan junak Višnjićevog epa, knez Ivan Knežević, "Semberija glava". Kad Kulin kapetan, sa svojom vojskom, počne da čini zulum po Semberiji i to na Vaskrs, najveći hrišćanski praznik a pred dan Svetog Đorđija, knez Ivan od Semberije nastoji da na svaki način otkupi od Kulina roblje, pohvatane Srbe. Nema cene koju knez neće platiti da bi to postigao: pretvara se pred neprijateljem koji ga je prevario, gazi svoj ponos, prihvata poniženje, nabavlja nebrojeno blago za otkup. Kada, najzad, posle grdnih muka postigne ono što je želeo i kad otkupljeni i oslobođeni Srbi svi odu "kud je kome drago", šta pevač, šta Filip Vićnjić kazuje na kraju pesme? Izgovara čuveni stih koji odjekuje, i kao savet i kao uteha, i u ovom našem vremenu, možda još nemilosrdnijem od Vićnjićevog:

"Blago Ivi i Ivinoj duši!"

Ali za ovim stihom odmah slede i drugi kojima Višnjić upozorava na ljudsku nezahvalnost, kao na večiti sastojak ljudske prirode:

"I to Ivi niko ne pripozna,
Ni Ivanu kogodi zahvali,
A kamo li da Ivanu plati.
Ivan neće ni od koga plate,
Ivanu će Ristos Gospod platit’
Kada Ivan bude na istini."

Proizilazeći da je, u Višnjićevoj poeziji, nezahvalnost kao čovekova osobina nešto toliko uobičajeno da postaje sporedno, gotovo i nevažno u odnosu na pobedu plemenitog nad surovim, dobrog nad zlim.

Prvi i osnovni činilac Višnjićeve spoznaje o celovitosti sveta u kojem traje neprekidna borba snaga dobra sa snagam zla, sadržan je u svim njegovim stihovima koji kazuju o potrebi da nadmoć snaga što je dobro nadjača, u čoveku, ono što je zlo. Jesu zlo i dobro izmešani toliko da ih je ponekad teško razlikovati ali jesu i deljivi i stoga ih valja neprekidno dvojiti i težiti pobedi dobra. To je ono što poručuje Višnjić, ponesen svojom spoznajom: poručuje suzdržano ali nedvosmisleno kako svojim ondašnjim slušaocima tako i nama, njegovim današnjim čitaocima. Ma koliko vremena bila teška i zla, nužno je, radi spasenja svoga i svoga potomstva, radi spasenja duše, nastojati ka dobru koje je drukčiji naziv za čovečnost.

Ta poruka je drugi činilac Višnjićeve spoznaje.

U iskonskoj borbi dobra sa satanskim u sebi, u Višnjićevoj poeziji čovek nije prepušten sam sebi, jer pevač sagledava zbivanja svojim unutarnjim okom. Kad, u poraženima i i unesrećenima, opadnu životne snage ili kad, u pobednicima, presahnu samilost i saosećanja sa drugim, kad se nesreća svali na čoveka, između sveta nevidljivih i sveta vidljivih pojava. Iz tradicije naše starije usmene književnosti koja mu je morala biti dobro poznata, Višnjić je preuzeo vilu, koja dolazi od strane dobra. I uvek se stavlja na stranu ugroženih i potučenih. Onaj koji ume da čuje vilin glas i da primi njenu poruku, odmah stiče perednost nad svojim neprijateljem: ne samo što dobija "glase", što znači važna obaveštenja, nego i pouzdanje da je na pravom životnom putu i da će mu, stoga, višnje sile biti naklonjene. Ako posluša vilu, junak se upućuje ka onom što je dobro. Vila je, i kod Višnjića, kao i u našoj folklornoj književnosti, koliko deo vidljive prirode toliko i deo nevidljivog i stoga ima veliki uticaj na čovekovu sudbinu.

Nisu svi, kao vila, zaduženi da donose glasove od strane dobra. U Višnjićevoj poeziji javljaju se kao glasonoše, i dva vrana gavrana, takođe poznati koliko iz naše toliko i iz drugih starijih folklornih predanja. Oni jesu vrani, crni, ali su i istinoljubivi, realistični. Oni su glasonoše istine, uvek spremni da kazuju „sve kako je bilo“. Istina koju oni saopštavaju obično je nepovoljna ali se i dva vrana gavrana mogu smatrati saveznicima u čovekovoj borbi protiv zla, baš zato što i svojim izgledom i svojim saopštenjima deluju kao opomena čoveku spremnom da učini neku sudbonosnu životnu grešku. Dva vrana gavrana doleću najčešće onima koje će takva greška obeležiti. Priroda, kod Višnjića, uvek nastoji da pomogne čoveku ali je uvek pogubno ako se čovek ogreši o znak-opomenu koju mu ona šalje: priroda je u tajanstvenim vezama sa višim silama i stoga je starija od čoveka koji je samo njen deo. On je mora slušati, ako želi da dobro u njemu nadjača zlo.

Svi pamtimo, kao najlepša pesnička mesta, opomene koje više sile, u obliku "nebeskih prilika", šalju i Srbima i Turcima na početku pesme "Početak bune protiv dahija". Višnjić ostvaruje svoje pesničko čudo opisujući čudo nebeskih prilika koje četiri puta opominju "da se Srblji na oružje dižu". Na žalost pevača opomena se ne prihvata, "al se Srblji dignut ne smjedoše". Opominju nebeske prilike i Turke i to još neposrednije, proročanskim prikazom njihove sudbine u vodi staklene tepsije. Ali ni Turcima opomena nije od pomoći. Ni oni ne žele da je prime i da ne čine zulum nad rajom, kako se ne bi podigla kuka i motika. Gluvi su, kazuje pevač, u odnosu na opomene, kako Srbi tako i Turci. Tek onda kada Turci načine kobnu grešku ne obazirući se na opomene - kad sprovedu neviđen zulum nad rajom, kad im na prevaru pobiju najviđenije ljude, kad padnu velike žrtve - tek se onda i Srbi dignu na ustanak, tek se onda podigne i kuka i motika i obistini proročanski prikaz iz tepsije. Tek tada moćne dahije spoznaju svoju nemoć i svoju propast. Svaka je moć, ako je ljudska, prolazna, i to je ono na šta Višnjić takođe upozorava. O toj prolaznosti, prikriveno, i peva. Intuitivno spoznavši jedinstvo Višnjih sila sa prirodom ali i prirode sa čovekom koji joj pripada, Višnjić je pojmio Smisao ljudskog trajanja, spoznao je jedinstvenu povezanost nevidljivog i vidljivog, večitog i prolaznog. Zato je i umeo da sagleda zbivanja pre i za vreme Prvog ustanka, pre i za vreme Bune, kao sudbinski huk istorijskih događaja u kojima je Srblju, Srbinu bitno i da se osveti, i da se odbrani i da pobedi ali mu ipak mora biti najbitnije da sačuva u sebi snagu za čovečnost, sluh za bol i patnju drugoga. Oni koji taj sluh ne uspeju da sačuvaju, u kojima pretegnu surovost i nemilosrđe, oni koji postanu — kako bi smo rekli mi iz današnjeg vremenai savremenim jezikom — "psi rata", ma kako veliki junaci bili, moraće osetiti da im je sudbina sve manje naklonjena. Junaštvo je pravo samo ako ide uz čojstvo. Neka bude borba neprestana, ako se to ne može izbeći, kazuje Višnjić kao i Njegoš, ali neka to bude borba za ono što je dobro i plemenito u ljudskom ustrojstvu, unutarnjem. U toj neizvesnoj borbi ostaće neporažen samo onaj koji ostane u saglasju sa porukom prirode koje su i poruke viših, kosmičkih sila. I Višnjih sila. Samo onaj koji ne izgubi veru i dušu moći će da u sebi prepozna sposobnost da i sam posreduje, dok je u zemaljskom životu, između sila dobra i sila zla, a na strani dobra.

Ovo saznanje o čoveku kao posredniku, treći je bitni činilac Višnjićeve spoznaje o celovitosti i jedinstvenosti sveta. Na nama je da primimo i, ako možemo, sledimo toj moćnoj pesničkoj spoznaji koja je danas, izgleda, potrebnija nego ikada.


Svetlana Velmar-Janković | Rastko
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« Odgovor #10 poslato: Mart 27, 2011, 03:38:35 pm »

*

VJEČNA ZNAMENJA FILIPA VIŠNJIĆA


Kada mu se u raznim prilikama, povremeno ili češće vraćamo, nikada ne može da prestane naše čuđenje kakve je sve apokaliptične slike po zemlji i na nebesima vidio slijepi Filip Višnjić. Poput Svetog Jovana Bogoslova, koji je, kao izabranik Sina Božijeg, imao izuzetnu povlasticu da lično čuje njegove riječi, da vidi Hristovu svijetlu nebesku pojavu i doživi otkrivanje velikih tajni, zagonetna i stvarna nebeska znamenja javljala su se i Filipu Višnjiću. U vrlo osjetljivom duhovnom spoznavanju, Višnjić je i naslućivao i vidio strašna iskušenja, koja je proživljavao čitav njegov narod. Po volji Gospodnjoj, sveci su usmjeravali nebeske prilike i sudbinu čitave Srbije, tražeći od njenog naroda da se na oružje diže. Tome glasu i pozivu Srbi su se morali odazvati.

Svojim krupnim rastom, Višnjić je bio pravi ljudina. Lišen prerano očinjeg vida, on je već od mladosti primio na svoja pleća goleme terete, kao lični usud ili Božiji dar i iskušenje. Proviđenje mu se javljalo i preko lakokrilog lepeta ptica, koje su bile znakovi golemih nesreća, manje Srbima a više njihovim osionim neprijateljima. Višnjić je čuo i proročke glasove trpnje, nadanja i spasenja. Oni su pomagali da opšti vapaj ne nadjača odjeke bodrih i budilačkih narodnih pjesama.

Osim proviđenja Gospodnjeg i drvenog sljepačkog štapa, za Filipa Višnjića nije bilo drugog vodiča na dugim drumovima zemaljskim. Tako je stigao da čuje lelek ucvijeljene srpske sirotinje, zveket sablji, jeku kubura i pušaka, rzanje pomamnih atova, gruvanje topova, junačke kliktaje, fijuke bičeva, molitve u crkvama, tužbalice na grobljima i kletve ojađenih žena i ljudi u zbjegovima i logorišta po zemlji Srbiji.

Nalazeći se sa svojom vojskom i narodom, sa vojvodama i knezovima, sveštenicima i ratarima, sa gazdama i sirotinjom, Višnjić je postao jedan od najpouzdanijih i najrealnijih svjedoka velike Karađorđeve bune, njenih pobjeda i zanosa, a i njenih slabosti i poraza u jesen 1813. godine. I kada je, pred silom turskom, a uz pasivno i olako posmatranje nekoliko moćnih i susjednih hrišćanskih država, nakon devetogodišnje epopeje, po - kleknula ustanička i pobunjenička Srbija, Filip Višnjić nije svoju sudbinu odvojio od nje, niti se uklonio iz one strašne izbjegličke bujice koja se preko Podrinja, Posavlja i Podunavlja, sručila u Panoniju. Život je završio kao izbjeglica, nedaleko od svoga semberskog zavičaja, iz kojega su mogli da dopiru samo krici i vapaji porobljenog srpskog naroda.

Prema svjedočenju onih koji su se sa njim susretali u izbjeglištvu, u smiraj svoga života, Filip Višnjić nije sklanjao nove stihove, ali je mogao da, uz gusle, ponavlja one koje je spjevao na širokom srpskom bojištu. A njegova sjećanja su se morala da miješaju sa tugovanjem.

Bijeljina je grad u kome se neprekidno oživljavaju sjećanja na Filipa Višnjića, kao na jednog od najznamenitijih ljudi naše nacije. Uz trajno pamćenje, na njega upozoravaju i nazivi ulica i ustanova koje nose njegovo ime. I domaći čovjek i došljak sa poštovanjem treba da se zaustavi pred Višnjićevim spomenikom i da njegovo ime spomene u molitvi.

Hvala Filipu Višnjiću što nam je svojim pjesmama ovjek — ovječio jedno od najslavnijih doba naše srpske istorije. Hvala mu na dalekovidom odreČenju naše sudbine i što nam je time pomogao da ne budemo zatečeni u drijemežu, sputani u nevjerici, oslabljeni u očaju, zavedeni na stranputicu.

Čitajući ili slušajući Višnjićeve pjesme, u našoj uobrazilji, promiču srpski junaci i podvižnici, pametari i mučenici. Čuju se njihove poruke, vidi se zamah njihovih ruku i prodorni pogledi njihovih očiju. Uz maglu i oblake, po srpskoj zemlji, sliježe se dim i pepeo od paljevina. To su snažne epske slike koje naša mašta upotpunjuje guslarskim pjevanjem, jekom zvona, pojanjem i naricanjem.

Ako danas, sa ovoga mjesta, želimo da nekuda usmjerimo poglede, onda ne treba da biramo. To se već unaprijed zna — okrenimo se prema istoku i Srbiji, preko naše zavičajne rijeke Drine, kuda su bistra pamet i hitre noge veoma davno odnijele i Filipa Višnjića. To je bio put nacionalnog ozarenja i bogomdanog usmjerenja. Tamo, na srpskom Istoku, tada se rađalo sunce slobode. Taj slobodarski zov srpskih ustanika dosezao je i do naših predaka zapadno od Drine. On nije bio samo guslarsko prikriveno podsjećanje na dugu i slavnu srpsku prošlost, već i gorolomni poklič da treba rastrgnuti turske ropske lance, nakon čega će Srbi nesputano razviti zastave sa krstom i četiri ocila i dići tri prsta svoje desne ruke.

Ustajući na noge i upirući oči prema Istoku, kao što su to činili i naši preci, i mi treba da se molimo Svevišnjem da nam blagoslovi sve što smo radili, da nam oprosti i grijehe koje smo učinili i da nam podari put nade, vjere i razuma.

Znamenja koja je davno vidio Filip Višnjić nad Srbijom, nikada se nijesu uklonila iznad naše nacije. Ona i sada opominju, ona nas upućuju, upozoravaju i podstiču da ne zaboravimo ko smo i šta smo i da naslutimo šta nas još čeka. Sa vjerom u Boga, neka ta znamenja budu Božiji vjesnici našeg spasenja, a ne znaci slutnje i glasovi novih nesreća i našeg nacionalnog zatiranja.
Rastko
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« Odgovor #11 poslato: Mart 27, 2011, 03:39:03 pm »

*

VUK KARADŽIĆ O FILIPU VIŠNJIĆU


Polažući račun o pevačima i navodeći pesme koje je od njih dobio, Vuk posebno posvećuje svom glasovitom pevaču Filipu Višnjiću, za koga veli da je "Rodom ispreko Drine, iz sela Međaša u Nahiji Zvorničkoj":

Filip Višnjić je prešao u Srbiju 1809 godine, kada se srpska vojska onoga leta ispreko Drine natrag vratila, i posle toga do 1813 godine jednako je živeo po srpskim logorima oko Drine (1810 godine bio je u Loznici u muaseri, kada su Bogićević Anto i Miloš Pocerac i Bakal Milosav branili Loznicu od Turaka, kao što se peva u 32 pesmi treće knjige). Kada Turci 1813 godine opet ovladaju Srbijom, i on s familijom svojom pobegne u Srem i namesti se u selu Grku. Čujući ja da on zna lepi pesama, osobito od Kara - Đorđina vremena, dobavim ga u Šišatovac 1815 godine (pošto me Podrugović ostavi), te onda od njega prepišem kako ove pesme koje su štampate tako i još tri od Kara — Đorđina vremena koje sam ostavio da njima, ako bog da zdravlje, začinim petu knjigu. Ja zacelo mislim da je ove sve nove pesme od Kara — Đorđina vremena Filip sam spevao. Kako mi je kazivao, on je oslepio u mladosti od boginja, i potom je išao ne samo po celome Bosanskom Pašaluku nego i u Skadar, te prosio pevajući uz gusle. Ja sam ga onda nagovarao da ide opet u Srbiju, želeći da bi onamo još koju pesmu spevao, no nikako ga na to nisam mogao nagovoriti, jer mu je bilo vrlo dobro u Sremu: gde god je došao, ljudi su ga zbog njegovi pesama častili i darivali; sina je svoga dao u Grku u školu, imao je svoga konja i taljige, i čisto se bio pogospodio. Pre nekoliko godina čuo sam da je i umro u Grku. Kad sam ja od njega pesme prepisivao, bilo mu je oko 50 godina.


FILIP VIŠNJIĆ 1817

Filip Višnjić, slepac, 50 godina star, rodio se u selu Trnavi (golemo selo bogato voćem i vinogradi; nema onakog voća u celoj Bosni i Serbiji; snažnim vinom naije bjelinsku, zvorničku, gradačku, tuzlansku), u Zvorničkoj naiji, u Bosni, blizu grada Teočaka, 2 ata ot Drine, 8 ot Save. Oslepio od ospica okolo 8 godina, odrastao u Međašima, selu blizu varoši Bjelina (Bjelino). Oženio se 31 godine vozrasta (od danas pređe 19 godina). Ženi ime Nasta, poznana samo pod imenom Bjela (Bjella), rodom iz Mrtvice sela (bogati ljudi), u Bjelinskoj naiji, ot Ćukovića. Dece 6 rodio, dvoje muških, 4 žen.; živo muž. Ranko 14 god., ž. Milica, a žen. 3.

Kao mladić sam naučio u gusle udarati. Što je čuo to je poprimao i pevao. Pređe vostanija srbskog nije jednu pesmu sam sočinio. Ali s početka vostanija srbskog počeo sočinjavati. Kromje njega niko nije pevao nove pesme. Pitao s vojske prišedše za bitku, ko je predvodio, gdi su bili, ko je poginuo, protiv koga su išli.

U Bosni putovao u gradove: u Zvornik, Srebrenicu, Kušlać, Tuzlag, Tešanj, Gradačac, Srebrenik, Derventu, Bajina Luka, Žebče (Žebča), Franduk, Sarajevo; varoši: Bjelina, Janja (u Bosni), Višegrad (na Drini), Vlasanica, Travnik, Vareš, Goražde (žda na Drini), Foča (na Drini), Čajnik (pod planinom Kovač), Prijepolj, Taslidža (Plevlje) u Ercegovini. U Serbiji gradovi: Šabac, Beograd, Užice, Smederevo, Soko; varoši: Loznica, Lešnjica, Krupanj (pnja), Valjevo, Ub (Uba), Palež, Boleč (Boleča), Grocka, Asan — Pašina Palanka, Rudnik, Čačak, Kragujevac, Karanovci. U Sremu: Zemun, Rumu, Dmitrovicu, Rača, Šid, Ilok. U Slavoniji: Vinkovci, Brod, Gradiška, Osjek, Đakovaru. N. B. U Karlovcu nije bio do danas  al' će ići. U Bačkoj: u Palanki, Kulpinu. Ovde bio lane u jesen posle Male gospojine, govorio sa mitropolitom, dobio mali podarok.

U Paragama pitao ga magister zna li za Filipa slepca. "Znam". Magister: "Ono je mudra glava" — poče čitati. Fil.: "Znam ja to sve". M.: "A da ti nisi?" F.: "Jesam". Taj je susreo Vuka kad je išao u Beč. Magister ga častio.

Kukojevački spahija Jankovič Mihail rado ga slušao i častio ga i darivao.

Žena je iz bogate kuće. Posle smrti očine i materine pošla za njega. Ranko zna čitati. Pazili ga veliki Turci. Pevao im. Srbska ga gospoda pazila. Pevao Đorđu, al' je ovaj s njim malo govorio.

Ime ocu Đorđe, a zvali ga Stojan Vilič; materi Marija, prozvana Višnja, tako da nitko ne zna prvog imena. Otuda je prezime Višnjič. Sin njegov Ranko vole se zvati po dedi Vilič.


KAKO SE STVARAO MIT O NAŠEM HOMERU
 
Posle članka Nikole Krstića Beleške pokojnog vladike Mušickog o Filipu Višnjiću, u kojem se autor služio Lukijanovim beleškama iz 1817. godine, Srpsko učeno društvo je shvatilo da je potrebno prikupiti što više podataka o životu slepog guslara "kako bi se s vremenom mogla napisati potpuna biografija znamenitog srpskog pevača".

U tom cilju, Srpsko učeno društvo se 23. januara 1867. godine obratilo Teofilu Dimiću, upravitelju škole varadinske regimente, šaljući mu i primerak svog Glasnika, u kojem je objavljen članak Nikole Krstića: "Kako je Filip živeo u selu Grku, regimenti varadinskoj i posle sebe familiju ostavio, pa kažu da mu je neko i spomenik na grobu podigao to bi dobro bilo, i o tome se upravo vi ovim pismom molite, da proučite te beleške o Filipu Višnjiću i da pribavite iz sela Grka više podataka o životu Višnjićevu."

Teofil Dimić je pedantno obavio povereni zadatak, pa je čak, ne naišavši ni na koga iz Višnjićeve porodice, razgovarao sa Višnjićevim poznanicima i savremenicima iz drugih mesta. U Grku je boravio 13. jula 1867. i doznao je sledeće: "Filip je po kazivanju Inđe Grbić, u grobnici graničara Radišića, kod koga je pokojni Filip u kući živeo, saranjen, i grob njegov osim nekog drvenog krsta, koji je već istrulio, ničim više obeležen nije. Filip je imao sina (Ranka) i jednu kćer. Ova je udata bila za graničara Belića i umrla je pre više godina, a sin Filipov, bio je neko vreme nastojnik kod Sime Stanišića, i onda je nekud u Mađarsku otišao, od kuda se više nikada u Grk vraćao nije, zato i ne zna se o njemu ništa dalje. Lajtnant u Panč (evu) Čemerlić, koi je Filipa lično poznavao, i kome je Filip na svečarima više puta pevao, pripoveda da je Filip i knjigu znao, i da su Filipu Turci — budući je pevanije naradno protiv ovi dizao — oči iskopati dali. Dalje, da je Filip bez vođe uvek samo sa dva štapa išao. Više o Filipu ništa doznati nisam mogao. Mitrovica 7/18 augusta 1867."

Dragoceni su nepoznati podaci koji govore da je Višnjić često "Gostovao" o svečarima u Pančevu, da je živeo u kući graničara Radišića, u čijoj je grobnici i sahranjen, da je i jedinu preživelu ćerku Milicu, udao za graničara. Pored očikledne pesnikove vezanosti za graničare i graničarsku tradiciju, Teofil Dimić nam nagoveštava i interesantno predanje o tome da su "Filipu Turci — budući je pevanije naradno protiv ovi dizao — oči iskopati dali". No, i ovako zakasneli, podaci koje je pribeležio Teofil Dimić bliže osvetljavaju lik Filipa Višnjića i pokazuju da se već šezdeset godina prošloga veka počinje stvarati mit o našem Homeru.


__________________

Literatura o Filipu Višnjiću

Aleksandar Belić, Naša narodna pesma i Filip Višnjić, Prilozi proučavnju narodne poezije, 1936, 3,1, str .14—17.

Milan Budimir, Srpska rapsodija Filipa Višnjića, Radovi Akademije nauka i umetnosti BiH, knj. 43, Odeljenje društvenih nauka, knj. 15, Sarajevo,1972, str. 5–61.

Momir Veljković, "Početak bune protiv dahija". Istorijsko — književna analiza, Književni Sever, 1928, 4, 7—9, str. 375—389; Legenda Kraljevića Marka, Prilozi proučavanju n. p., 1937, 4,1 str. 122—125.

M . Gavrilović, Ispisi iz pariskih arhiva, Beograd, 1904.

Gerhard Gezeman, Jednom mrtvom pevaču, Zbornik u slavu Filipa Višnjića i narodne pesme, Beograd, 1936, str. 45—66.

V. Glušac, Višnjićeva pesma, "Početak bune protiv dahija", Zbornik u slavu F. V., str. 80—84.

Tihomir R. Đorđević, Suze Šarca Kraljevića Marka, Zbornik u slavu F. V., str. 113—118.

K. Zmeanović i Bogoljub Poznanović, Sveoci narodnog predanja oko groba Filipa Višnjića, Ilok, 1887.

I. Ivanić, Filip Višnjić srpski pesnik, junak i guslar, S. Mitrovica , 1887.

Vojislav M. Jovanović, O liku Filipa Višnjića i drugih guslara Vukova vremena, Zbornik Matice srpske — Prilozi za književnost, 1954, 2, str. 67—96.

Novak Kilibarda, Poezija i istorija u narodnoj književnosti, Beograd, 1972. Članci: Jedan pogled na Filipa Višnjića, str. 43—59; Svjetlost tame Filipa Višnjića, str. 61—65.

Svetozar Koljević, Naš junački ep, Beograd, 1974. Odeljci: Pesme o vojevanju za slobodu :Do jednoga, str. 240—245; U Srbiji, str. 253—263.

Dragutin Kostić, Kada je Višnjić spevao "Početak bune na dahije"?, Letopis Matice srpske, 1936, 345, str. 189—199; Značaj Filipa Višnjića za istoriju naše narodne književnosti, Zbornik u slavu F. V., str. 85—95.

Branislav Krstić, Konj kao proročka životinja naših narodnih pesama, Prilozi proučavnju n . p., 1939, 6, 2, str. 245—251.

Nikola Krstić, Beleške pokojnog vladike Mušickog o Filipu Višnjiću, Glasnik Srpskog učenog društva, Beograd, 1866, knj. 3, sv. 20 (staroga reda), str. 236—243.

Nenad Ljubinković, Poreklo poslednje volje sultana Murata u pesmi Filipa Višnjića — "Početak bune na dahije", Glasnik muzeja Kosova i Metohije, Priština, 1964, 7—8 (1962—1963), str. 361—368.

Svetozar Matić, Borba rečima u narodnoj pesmi, Zbornik Matice srpske, 1955, 3, str. 1—11 (O pesmi Miloš Stojićević i Meho Orugdžić); Naš narodni ep i naš stih (N . Sad, 1964): Višnjić u Sremu, str. 164—176; Tvorci narodnog epa. Slepi guslari, str. 289–300; Narodna pesma u Vukovom Rječniku, str. 309–320; Novi ogledi o našem narodnom epu (N . Sad, 1972): Da razbijem tabor na Mišaru, str. 47—52.

Miodrag Maticki, Epika ustanka, Beograd, 1982.

Radosav Medenica, Višnjićeva i naša starinska narodna pesma, SKG, 1935, 46, 7, str. 496—807; Filip Višnjić i pesnički okvir "Polećela dva vrana gavrana", Prilozi proučavanju n. p., 1935, 2, 1, str. 39—56.

Nikola Mirković, "Početak bune protiv dahija" kao istorijski izvor, Prilozi proučavanju n. p., 1938, 5,2, str. 241—243.

Dušan Nedeljković, Oslobodilački humanizam Filipa Višnjića, Narodno stvaralaštvo - folklor, 1967, 6, 22—24, str. 69—86.

Vladan Nedić, Filip Višnjić, Beograd, 1961.

Milorad Panić - Surep, Vid i lik Filipa Višnjića u narodnom predanju, Prilozi proučavanju n. p., 1939, 6, 2, str. 258—260; Filip Višnjić pesnik Bune, Beograd, 1956; Filip Višnjić život idelo, Beograd, 1967.

Pavle Popović, Okolo "Malog Radojice", Zbornik u slavu F. V., str. 107—112.

Jaša M. Prodanović, Narodna pesma "Smrt Marka Kraljevića" kao vaspitno štivo, Zbornik u slavu F. V., str. 125—127.

Ilarion Ruvarac, Car — Nemanje blago. Priložak ispitivanju srpskih narodnih pesama, Kolo, 1901, 2, str. 69—74.

Miloš Savković, Filip Višnjić. Povodom stogodišnjice smrti, Prilozi proučavanju n. p., 1934, 1, 1, str. 86—92.

Isidora Sekulić, Narodni jezik naš — ponos naš, Zbornik u slavu F. V., str. 101—106.

Ljubomir Simović, Pesme Filipa Višnjića (Duplo dno, Beograd, 1983, str. 9—33).

Božidar Tomić, Pjesme Filipa Višnjića (naučno izdanje), Beograd, 1935; Filip Višnjić. Život, pojava i duhovne osobine, Zbornik u slavu F. V., str. 5—35; Istorisko — književna svedečanstva o Višnjiću kao pesniku, Zbornik u slavu F. V., str. 36—39.

Vladimir Ćorović, Historijska vrednost Višnjićeve pesme "Početak bune protiv dahija", Zbornik u slavu F. V., str. 67—79.

Veselin Čajkanović, Hidromantija kod Filipa Višnjića, Zbornik u slavu F. V., str. 96—100.

Vaso Čubrilović, Bosansko Podrinje i prvi srpski ustanak (1804—1813), Zbornik u slavu F. V., str. 119—124; Istoriska osnova Višnjićevoj pesmi: "Boj na Mišaru", Prilozi proučavanju n. p., 1938, 5, 1, str. 56—67.

Alojz Šmaus, Gavran glasonoša, Prilozi proučavanju n. p., 1937, 4, 1, str. 1—20.

 
Rastko
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« Odgovor #12 poslato: Mart 27, 2011, 03:39:14 pm »

*
Ko je sve i kako slikao Filipa Višnjića


VUK JE HTEO SRPSKOG HOMERA

Preko vladike Lukijana Mušickog Karadžić je tražio da mu se narisuje Filip Slijepac za drugu knjigu narodnih pesama, ali mu nije udovoljeno

Pored pesama koje je revnosno i pažljivo beležio još od 1818. godine Vuk je počeo da prikuplja i sve druge podatke o svakom guslaru i narodnom kazivaču epike i lirike. Vrlo dobro je naslućivao da je to važno za buduću istoriju, nauku, etnologiju i etnografiju Srba.

Čini se, kako se vidi iz njegove prepiske, da je Vuku posebno na srcu bio Filip Višnjić, "srpski Omir" i "Vilip Slijepac", kako ga je nazivao; od svih narodnih pevača najpre je želeo da ima prikupljenu građu za njegovu biografiju; lično ga je upoznao u Sremu; znao je da je bez vida ostao u mladosti; od njega je u manastiru Šišatovcu, na obroncima Fruške gore, 1815. godine zapisao nekoliko pesama o srpskim ustancima i ustanicima.

U Šišatovcu "srpskog Omira" Vuku je lično "dobavio" manastirski vladika i književnik Lukijan Mušicki preko svoje sremske veze.


"IZMOLUJTE S GUSLAMA..."

U pismu od 6. marta 1817. godine Vuk iz Beča piše Mušickom i moli ga da ovaj "jošt štogod novo prepiše od Vilipa Slijepca". U to vreme se narodni pevač i guslar nastanio u sremskom selu Grk i povremeno je navraćao u Šišatovac kod vladike.

U pomenutom pismu Vuk još kaže: "Dozovite Vilipa Slijepca (ako nije otišao u Srbiju) pa ga zapitajte koliko ima kako je osljepio, i odašta; i ostala sva njegova priključenija (na primer: kad se oženio, dokle je putovao i šta mu se znamenito događalo, itd.) pa popišite, te nam pošljite (to osobito želi g-n Kopitar). Vrlo bi dobro bilo kada biste mogli da ga izmolujete s guslama."

Mušicki iz Šišatovca Vuku odgovara tek posle tri meseca (juna 17, 1817, prepiska nije u celini sačuvana): "Ovaj mi čas dođe ključar u sobu i javi da je čiča Filip Slepac sinoć docne došao u manastir i rad se prijaviti. Sad ću vam udvoletvoriti vašoj preporuci..."

Ali, Mušicki je samo delimično udovoljio Vuku: "Za Filipovu biografiju već sam od njega sve date skupio", piše 20. jula 1817. godine.

Međutim, ove beleške iz Šišatovca nikada nisu stigle u Beč. Pronađene su u vladičinoj posmrtnoj zaostavštini - nesređene, u papirićima, pa ih je 1866. objavio dr Nikola Krstić u "Glasniku Srpskog učenog društva" pod naslovom: "Beleške pokojnog vladike Mušickog o Filipu Višnjiću."

Vuk je naročito želeo, uz biografiju ovog velikog narodnog pesnika, da ima i guslarev portret, kao vizuelni dokument i likovni prilog, u svojoj drugoj knjizi "Narodnih srpskih pjesama" (on ga u prepisci naziva "portre"). Predložio je ko bi ovaj "portre" nacrtao: pošto se dobro poznavao sa srpskim slikarem Arsom Todorovićem, preko Mušickog je tražio da ovaj narisuje Filipa Slijepca. Znajući da će to biti dosta teško kod prezauzetog slikara, pune dve godine je čekao da iz Šišatovca stigne slika srpskog Omira. A da li je, zbilja, ikada i stigla, o tome u Vukovoj prepisci nema tragova.


"ERA S GUSLAMA"

Vuk je godine 1823. već bio u Lajpcigu. Stigao je tamo zbog štampanja novog izdanja svojih narodnih pesama. Iz prepiske sa Kopitarem vidi se da je knjiga mnogo zakasnela sa izlaskom iz štampe, jer se dugo čekala "figura" (crtež) koji je stavljen na naslovnu stranu. Kopitar je Vuku predložio šta bi figura trebalo da sadrži: "... jednu familijarnu scenu, jednog Homera, orkuženog mladim i starim slušaocima; ili dve scene - jednu žensku bez gusala i jednu mušku sa njima; to ćete vidjeti..."

Dakle, od željenog portreta Filipa Višnjića nije bilo ništa. Nije ga, po svoj prilici, slikar Todorović ni "narisovao" i nije stigao iz Šišatovca ni posle dve godine. U to vreme je izrada bakropisa i njegovo reprodukovanje bila mukotrpna i spora tehnika, ali Vuk nije odustajao od zamišljene ilustracije.

Kada je nije mogao dobiti od slikara Todorovića, naručio je od nekog anonimnog nemačkog bakropisca čija se porudžbina takođe neobično dugo čekala.

Bio je to "Era s guslama" (tako Vuk ilsutraciju zove u prepisci sa Kopitarem), a "elaborat" za crtež anonimnom slikaru lično je dao Vuk. Gravura je lepljena naknadno na prvu stranu, a mogla se lako odlepiti i uramiti kao minijaturna grafika. Zbog toga crteža i nema na mnogim primercima druge knjige narodnih pesama štampanih u Lajpcigu 1823. godine i sačuvanih do naših dana.

A kako se zvao nemački umetnik i ko mu je poslužio kao model - ne zna se. Ispod slike stoji potpis: "Ercegovac pjeva uz gusle". To, naravno, nije bio Filip Višnjić, koga Vuk u svoj prepisci čas zove Vilip, a čas - Filip. Sliku nisu, kao svoje autorstvo, potpisali ni crtač, ni graver. Crtež i cela kompozicija rađeni su pod neposrednim Vukovim savetom: oko guslara, brkata i mrka, okupilo se tuce bucmastih i bezizraznih glava i glavica, kako piše Vojislav M. Jovanović u jednom svom spisu o narodnim guslarima. Nošnja je dosta neodređena i teško je oceniti kojem srpskom kraju pripada. Do guslara sedi dečak sa kuburom za pojasom, a crtež, stilom i načinom izrade podseća na nemačke gravire iz osamnaestog veka.

Čitalac u čijim se rukama nađe ova druga knjiga narodnih pesama lako zaključuju da je "Eru s guslama" crtao stranac (gola kolena i muskule Rimljanina). Guslar baš ničim nije mogao da podseća na slepog "srpskog Omira", pa se još i danas, s pravom, veruje da je nemačkom anonimnom slikaru kao model lično poslužio sam Vuk Karadžić.


SERBSKI OMIR

U broju od 11. februara 1839. godine "Srpski narodni list" (izlazio u Pešti pod uredništvom Todora Pavlovića) objavio je litografiju poznate srpske slikarke Katarine Ivanović (rođena u mađarskom Stonom Beogradu, akademiju završila u Beču). Ispod litografije je pisalo: "Veštom rukom naše poznate u Beču živopiskinje po našem kazivanju risovani obraz serbskog barda ili Omira..."

Naravno, ni ovo nije mogao biti lik Filipa Višnjića. Na slici je predstavljen lik opšteg srpskog guslara. Višnjić nije mogao da bude model "živopiskinji", jer je u to vreme Filip bio već među mrtvima (umro 1839, i 70. godini).

Prelazeći iz Bosne u Srem poznato je da je Višnjić poslednjih deset godina života proveo u sremskom selu Grk, a u znak sećanja na svog slavnog sugrađanina 1887. godine seljani su odlučili da u selu podignu spomenik slepom guslaru. Za ovu svečanost je novinar Ivan Ivanić napisao i objavio knjigu "Filip Višnjić, srpski pesnik, junak i guslar". Korice su bile ukrašene slikom "Ded i unuk", a upravo ista ova litografija godinama je bila na svim koricama pesama koje su u Novom Sadu štampala "Braća M. Popović". Ivanić je od njih pozajmio kliše za svoju knjigu koja je pečatana u Sremskoj Mitrovici.

Slepi guslar sa unučetom — u nedostatku bilo kakvog drugog autentičnog likovnog dokumenta — trebalo je da predstavlja Višnjićev lik: seda starina sedi pod hrastom lužnjakom (nekada ukrašavali na sve strane srpska područja) i peva uz gusle, ali to nikada, i nigde, nije moglo biti prihvaćeno kao autentični lik — "srpskog Omira".


LIKOVI SU ZAMENJENI

Poznati naš litograf i pionir srpske fotografije — čiji je jubilej upravo 2000. godine obeležen — Anastas Jovanović objavio je 1848. jednu litografiju pod naslovom: "Srbi oko pevača". Guslar u narodnoj nošnji, mlad i lep, kicoško uvrnutih (husarskih) brkova, sa obaveznom kuburom za pojasom, okružen poznatim likovima tadašnjeg umetničkog, naučnog i političkog sveta Kneževine Srbije — sedi pod drvetom i gusla.

Kada je Andra Gavrilović 1901. godine u Zagrebu štampao knjigu "Znameniti Srbi XIX veka", među znamenite je uvrstio Filipa Višnjića. Iz litografije Anastasa Jovanovića je uzeo lik guslara i ispod njega stavio potpis: Filip Fišnjić.

U tadašnjoj javnosti, s početka 20. veka, knjiga Andre Gavrilovića je doživela mnoge zamerke, a jedna se posebno odnosila na guslarev portre. Kako je, na primer, graknuli su mnogi kritičari, mogao ispod slike sa Jovanovićeve litografije da stavi potpis "srpskog Omira" kada se vrlo dobro zna da je to lik Laze Zubana, jednog od dvorskih ljudi na dvoru Obrenovića.

Naravno, Gavrilović je odmah uvažio ove kritike, a svoj postupak ocenio kao ličnu brzopletost i nepromišljenost, uz obećanje da će grešku u sledećim izdanjima ispraviti "na opšte dobro čitateljstva", i "posebno Filipa Slepca".

I Andra Gavrilović je već u sledećem izdanju knjige "Znameniti Srbi ćîć veka" obećanje ispunio: od anonimnog zagrebačkog karikaturiste Josipa Danilovca zatražio je da mu ovaj napravi lik Filipa Višnjića, onako kako ga on zamišlja. I Danilovac, bez velike ambicije i inspiracije — tehnički i zanatski dosta korektno - želju Andre Gavrilovića je ispunio: 1901. godine naslikao je portret slepog guslara — zabačene glave, retke bele kose, praznih očnih duplji, sa guslama i naručju...

Ovaj portret je do dana-današnjeg umnožen bezbroj puta, u stotinama hiljada primeraka, kao "autentični — Filip Višljić". Smatrajući svoju uslugu prema zahtevima Andre Gavrilovića beznačajnom, Josip Danilovac (najviše sarađivao u bečkim humorističkim listovima) svoje delo čak nije hteo ni da potpiše, tako da se dugo nije znalo ko je autor portrea koji u predstavama mnogih generacija, već čitav vek, živi kao "pravi" lik velikog narodnog pesnika i guslara, za kojim se još i danas traga.

Međutim, da je slikar Arsa Todorović ispunio Vukove želje iz 1817. godine i "narisovao lik srpskog Omira", možda bismo danas imali autentičan portret Filipa Višnjića, najvećeg srpskog narodnog pesnika.


Ljubomir Tešić
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« Odgovor #13 poslato: April 20, 2011, 10:51:43 pm »

*

SLEPOM PESNIKU
Filipu Višnjiću

O čelo moje od sna i vetra mapo
čudnih otkrića vidu ispod kože
u izmišljenoj senci cvete i lampo
umesto reči koja se ponoviti ne može.
O čelo moje od sna i vetra mapo!

Odajem se mrtav suncu posle mene
jer nesreća i posle smrti traje.
Slepi jasno vide sudbinu pred kojom šene
predeli nebesni satvoreni od izdaje.
Odajem se mrtav suncu posle mene.

To je sve što je ostalo od moga glasa,
taj odjek u kome su zatočeni svi dani.
Je li spomenik grob? Izdvojen zvezdama stasa
predeo koji ću zauvek da nastanim.
I to je sve što je ostalo od moga glasa.

U tihom se cvetu neke vatre pale.
Izgubljene u svetu varke mi oko snuju.
O tužne noći preko sna mog pale!
Nek nebo usni oganj i oluju!
U tihom se cvetu neke vatre pale.

O čelo moje od sna i vetra mapo
čudnih otkrića vidu ispod kože,
u izmišljenoj senci cvete i lampo
umesto reči koja se ponoviti ne može.
O čelo moje o moja slepa mapo!


Branko Miljković






Spomen obilježje u Gornjoj Trnovi, na mestu
na kome se nalazila rodna kuća Filipa Višnjića



Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« Odgovor #14 poslato: Februar 20, 2012, 10:08:01 pm »

**

PUTOVANJA FILIPA VIŠNJIĆA


M. Panić-Surep: "Filip Višnjić — pesnik bune", Beograd, 1956. godine
NBS II 40281/13

Za ovu studiju M. Panić Surep dobija nagradu Udruženja književnika Srbije 1959.godine


"Svojom studijom Surep je razbio staru zabludu da je Višnjić samo i isključivo guslar i slepac. Argumentovano je obelodanio Filipa Višnjića kao pevača učesnika u bojevima i, što je mnogo više i značajnije od toga, pesnika ustanika i pesnika ustanka. Što u njegovim rukama nisu bile šišana i uzda, već gudalo i gusle - to je samo dokaz više jedinstva slobode i pesme sa kojom se išlo u podvig i smrt..."

Vladimir Jovičić: "Pesnik njiva i davnina — srpski Homer", iz knjige "Zemljaci" Šabac, 1965.godine
NBS129383



~


               


Putovanja Filipa Višnjića

Naslovna strana Panićeve knjige,
NBC II 1602



Ukleti, lutalački život Filipa Višnjića smirila je tek smrt... Jedno omirsko grlo prestalo je da peva; ali njegov glas, kao jeka otrgnuta od zvona, nastavio je da odzvanja zemljom opevanom. Višnjić je već kao mladić znao da napipka put od Međaša do Trnove, do svog i očevog ognjišta... Slepom mladiću bio je potreban širok, snažan oslonac, da duša ne bi zamrla u čamotinji i da bi se usne mogle ponosno i zagonetno osmehnuti međ momcima i devojkama. Toga sanjarenja on se nikada neće lišiti; ni kada spadne na prosjački štap. Zato je put od Međaša do Trnove za njega bio hađiluk, pun hodočasnog preživljavanja...

M. Panić Surep. "Filip Višnjić — život i delo", iz monografije
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« Odgovor #15 poslato: Oktobar 29, 2012, 02:44:02 am »

**




REKLI SU O FILIPU VIŠNJIĆU

Filip Višnjić je prešao u Srbiju 1809. godine, kad se srpska vojska onoga ljeta preko Drine natrag vratila, i posle toga od 1813. godine jednako je živio po srpskim logorima oko Drine. Kad Turci 1813. godine opet ovladaju Srbijom, i on s familijom svojom pređe u Srijem i namjesti se u selu Grku. Čujući ja da on zna lepijeh pjesama, osobito od Kara-Đorđina vremena, dobavim ga Siastovac 1815. godine (posto me Podrugović ostavi), te onda od njega prepišem kako ove koje su štampane tako još tri od Kara-Đorđina vremena koje sam ostavio da njima, ako bog da zdravlja, načinim petu knjigu. Ja zacijelo mislim da je sve nove pjesme od Kara-Đordjina vremena Filip sam spjevao.
Vuk Karadžić

*

Izraziti pesnički talenat, Višnjić ide u red najboljih tvoraca srpske narodne epike koja je imala autentični istorijski pečat i vrednost hronika u stihu, naročito pesme o prvom ustanku. Najpoznatija je njegova tvorevina pesma "Početak bune na dahij".
B. Tomić
Objavio pesme F. Višnjića (s predgovorom) 1935. godine

*

"Žljega sjeli, tri srpske vojvode,
Žlje ga sjeli i vino popili!...
Tko je vama konje nabavio?
Tko je vama čohu porezao?
Tko li vam je pokovo oružje?
Razma jadna sirotinja raja?!
Šta činite da vas bog ubije!..."

"Boj na Salašu"

U evropskoj književnosti, prelazeći okvire nacionalne, Filip Višnjić stoji kao njen poslednji aed. Aed peva svoje pesme i opeva događaje u kojima je i sam bio učesnik ili neposredni svedok i peva ih svojim junacima. O Čupiću pred Čupićem... Aed peva nešto što će se tek imati da nametne i iza čega neposredno, i tog trenutka, sav stoji..."

Milorad Panić Surep: "U spomen jednog genija", povodom 200-godišnjice Filipa Višnjića. — Iz članka objavljenog u "Politici", Beograd, 6. VIII 1967. godine | NBS2484/p

*

Ovaj slepi pesnik stvorio je stihove kojih se ni Šekspir ne bi postideo.
Ivo Andrić

*

O Višnjiću kao pesniku i misliocu napisane su mnoge rasprave Prometej Srbije i srpstva, jedan i jedinstven, uvek nov, napajao je svojim nepresušnim vizijama mnoge generacije. Njegov genije našao je svoj izraz u skitničkoj usamljenosti, a reči koje je Njegoš izrekao o sebi mogle bi važiti i za slepog guslara: "Ja sam inokosan, ja sam sirak... a mene vazda progoni protivan vjetar, i pribježišta za mene, mogu reći, nema do groba..." Njegov život, karakter i delo, obeleženi večitom borbom između slobode i sreće, imaju tragičnog u sebi; guslar je, kao čovek, filozof i pesnik, birao uvek slobodu, pa i po cenu gubljenja vlastite sreće. Ta tragičnost je od početka bila uslovljena njegovim karakterom i intelektom, prilikama u kojima se razvijala i mogla razvijati njegova aktivnost. Ondašnja Srbija je bila strahovita stvarnost. "Jedan stvaralački narodić izgradio je u toj pustinji i nemaštini tri velike Sekulić I., Njegošu, knjiga duboke odanosti Sabrana dela IV, Beograd 1951. stvari: pesnički jezik, etiku čojstva koja je prožimala svakog čoveka i svaku pušku i slobodu uzdignutu do najviše apstrakcije, čija je odbrana stoga bila kobna i teška." Svega ovog radi ne može biti čudno ni to što su na Višnjićevom delu isprobali svoje snage najdarovitiji esejisti, naučni i kulturni radnici, dajući svoj prilog jednoj specifičnoj sferi naše književnosti. Stoga valjda, kao o retko kom pesniku vlada i toliko protivrečnih uverenja u pogledu izvora kojima se koristio i toliko istih ubeđenja o vrednostima njegovog dela.— Iz Višnjićevih stihova, čak i onda kada su tematski sasvim usko određeni izbija sve ono što je čovečno i opšte, ono što zrači i što će uvek takvo ostati, od Višnjićeve ličnosti i dela, do dalekih međa i visoko iznad protoka vremena. Ono što guslarevo delo izjednačava sa veličinama svetske književnosti jeste to da ono može, uvek i svuda, biti oslonac čoveku u najraznovrsnijim htenjima, potrebama i mislima. Razumljivo je zato i što je tema "Višnjić" toliko razuđena; to istovremeno govori i o tome sa koliko širokim spektrom pojava treba da se upoznamo kako bismo bar malo odškrinuli vrata guslareve tajnovitosti i stekli uvid u njegovu viziju života svestranost duha i darovitost misli. Čim stupimo među njegove pesme, ponese nas bujica reči, slika i zvukova, koja otvara vizuru minulih vremena. Utisak koji ostaje je oduševljenost misaonom i jezičkom jezgrovitošću, lepotom i snagom izraza, čistim narodnim jezikom, silinom koja izbija iz svake reči i zvuka njegovog, oduševljenje bogatstvom i prefinjenošću scena i prizora. Proučavanje ovakvog dela pruža potpuno zadovoljstvo i objašnjava dobar deo pesnikove intime. A u njemu ima, kako je Andrić rekao, "svetlosti i putokaza za svačiji put, i to svetlosti koja ne gasne i putokaza koji ne vara". Podsećajući na retki bor u kršu, koji grčevito izdužuje korene da bi ispio snagu zemlje skrivenu duboko pod kamenom, Višnjić je bio vezan za svoje tle svoj narod, pa je zato i u svoje stihove unosio dosta toga: akcente narodne epike, slike raskošnih boja iz detinjstva, koje pomoću epiteta personifikacija, metafora i simbola lome uobičajena značenja pojmova i krutu određenost značenja događaja. U njegovom delu sve je moguće: jedno sa drugim se prepliće, meša i stapa, te se tako gubi precizna granica između pojmova i nazire opšta, univerzalna veza stvari, koje se bolje i potpunije mogu odrediti metaforičnom zamenom. Filip Višnjić je imao svoj specifičan jezik i stil. Konstantna forma i unutrašnja struktura stiha išle su po već utvrđenoj, tradicionalnoj liniji; slepi guslar je imao na umu sve klasične izraze, oblike i sheme, te su stihovi nastajali, takoreći, pravolinijski. Od talenta i potkovanosti pevača zavisili su lepota, bogatstvo i uverljivost izraza, figura, doživljaja. Višnjić je kao građu koristio i istorijske podatke, ali ih nije uvek verno reprodukovao. Ponekad je i korigovao činjenično stanje u korist pesničkog izraza, kao u pesmi Početak bune protiv dahija. Pesme koje je ispevao neposredno posle bitaka imaju hroničarski karakter i u potpunosti odražavaju njegovu opijenost pobedom, te slavoljublje koje se u talasima prenosilo sa čoveka na čoveka, a sa vremenskim udaljavanjem od događaja sve više gube tu notu pristrasnosti emocionalnosti i poprimaju karakteristike gledišta objektivnog posmatrača (dve verzije pesme Boj na Mišaru). Junaci Višnjićevih pesama znaju i za suze i za strah i to im daje neophodnu dozu autentičnosti, te njihovo herojstvo lukavstvo i podvizi ne izgledaju nemogući. Čak i onda kada se na bojištu nađe "sedam hiljad' Turaka" i samo "trista i tri 'ajduka", kad se sudare "luna i krst, dva strašna simvola", pesnik to ne tumači kao borbu natprirodnih sila, već samo kao sudar dve oprečne ideologije, s tim da jedna predstavlja psihologiju osvajača a druga krstonošu stradanja i lučonošu slobode, jer u senci oba znamenja stradaju hiljade ljudi verujući da su samo njihovi razlozi pravi. "Pokoljenje za pjesnu stvoreno, vile će se grabit u vjekove da vam v'jence dostojne sapletu; vaš će primjer učiti pjevača kako treba s besmrtnošću zborit!" (Gorski vjenac, stihovi 2336—2339).
Ilić Duška: "Likovi junaka Prvog srpskog ustanka u pesmama Filipa Višnjića"
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 4652



Pogledaj profil
« Odgovor #16 poslato: Mart 12, 2013, 02:19:06 am »

*

OTKRIVEN SPOMENIK FILIPA VIŠNJIĆA


U okviru svečanosti 78. Vukovog sabora-najznačajnije kulturne manifestacije u Srbiji, koja se obilježava od davne 1933. godine, u Ugljeviku je 15.09.2012. godine otkriven i osvještan spomenik Filipu Višnjiću.





Skulpturu Filipa Višnjića osvještao je Njegovo preosveštenstvo episkop zvorničko- tuzlanski Gospodin Vasilije.
 
Filip Višnjić je jedan od najznamenitijih srpskih guslara i tvoraca srpskih narodnih pjesama, koje su, po ocjeni stručnjaka iz te oblasti, važan i autentičan dokument istorije srpskoga naroda.
 
Načelnik opštine Ugljevik Vasilije Perić, koji je zajedno sa gradonačelnikom Loznice Vidojem Petrovićem otkrio spomenik, podsjetio je da je Filip Višnjić rođen u Trnovi kod Ugljevika, bio jedan od najbližih saradnika Vuka Stefanovića Karadžića, oca naše pismenosti i kulture čija su djela ostala trajno blago svome rodu, zavičaju i otadžbini.

"Slaveći Višnjića i Vuka, dva znamenita Srbina, sa lijeve i desne obale Drine, želimo da ukažemo da je naše kulturno i nacionalno blago, nešto što je neuništivo kako kroz vijekove tako i danas. Republika Srpska i Srbija, Ugljevik i Loznica, kao i Ugljevik i drugi gradovi u našoj matici, najprirodnija su veza koju ćemo svim srcem unapređivati i čime ćemo se na najbolji način odužiti našem Filipu i našem Vuku" — rekao je Načelnik.

Vidoje Petrović, gradonačelnik Loznice, kaže da nije nikakvo iznenađenje što je dio ovogodišnjeg Vukovog sabora u Ugljeviku.
 
"I u dobru i u zlu, narod sa dvije obale Drine "diše" na isti način za budućnost roda svoga, poštujući pri tom i sve druge ljude dobre volje po onoj Vukovoj "Brat je mio koje vjere bio ako bratski čini i postupa". Nas Jadrane, Vukove zemljake, vezuju višedecenijski sjajni odnosi sa ljudima podmajevičkog kraja koji su nam veoma slični u mnogo čemu, pa zato uživamo u našoj komšijskoj, bratskoj i prijeteljskoj saradnji" — rekao je Vidoje Petrović.

Filip Višnjić se, kako kaže Pradrag Vujević direktor Centra za kulturu U Ugljeviku, ponekad nalazio u samoj vatri okršaja u blizini drinskog bojišta.

"Višnjić je Drinu vidio kao prepreku koja razdvaja Srbe i naslutio da je njihova sudbina da žive u odvojenim državama, što nikako ne znači da ih bilo šta može odvojiti od pripadnosti istom rodu i vjeri o čemu svjedoče i njegovi stihovi "Drino vodo, plemenita međo, izmeđ' Bosne i izmeđ' Srbije" — dodao je Vujević.
    
U Galeriji Centra za kulturu "Filip Višnjić" posle otkrivanja spomenika održana je svečana akademija i otvorena izložba 78. Vukovog sabora čija je stalna postavka na saborištu u Tršiću. U kulturno umjetničkom programu nastupio je Mješoviti gradski hor iz Loznice, učenici Muzičke škole "Kornelije Stanković" iz Ugljevika, glumac Narodnog pozorišta u Beogradu Lepomir Ivković i Nada Marković učenica iz Ugljevika.

 
Dragan Vasilić | 17.09.2012. | Ugljevik
Sačuvana
Stranice: 1   Idi gore
  Štampaj  
 
Prebaci se na: