Aksentije Marodić (1838–1901)
Dobrodošli, Gost. Molim vas prijavite se ili se registrujte.
LIKOVNA UMETNOST « SLIKARSTVO « Srpski slikari XIV—XIX veka « Aksentije Marodić (1838–1901)
Stranice: [1]   Idi dole
  Štampaj  
Autor Tema: Aksentije Marodić (1838–1901)  (Pročitano 4503 puta)
0 članova i 1 gost pregledaju ovu temu.
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« poslato: Decembar 01, 2015, 03:23:43 am »

**




AKSENTIJE MARODIĆ
(Subotica, 20.02.1838 — Novi Sad, 20.03.1901)


Prvi "školovani slikar" u Subotici. Studije slikarstva završio je u Beču.

*

MARODIĆ AKSENTIJE, slikar, portretist i ikonograf (20/2 1838, Subotica — 20/3 1909, Novi Sad). Bio je sin siromašnog zanatlije, koji je, primetivši u sinu naklonost ka slikanju, dao ga, posle osnovne škole i dva razreda gimnazije, u meštansku crtačku školu, a 1851 poslao ga je u Sentu, u radionicu Petra Pilića, koji je tada bio poznat kao samouk moler i ikonopisac, i čiji je šegrt bio i Radonić. M. je radio kod Pilića četiri godine. 1855, radi usavršavanja, otišao je u banatsko selo Karlovo, Nikoli Aleksiću, čuvenom slikaru, koji je te godine radio ikonostas u tome mestu. 1856 vratio se M. obolelom Piliću, da mu posvršava započete poslove. Iste godine već je počeo samostalno raditi u Subotici. Osim sitnijih poslova, tada je M. naslikao i prestolne ikone za crkvu u bačkom Martonošu. 1858 pozvan je M. u Stari Bečej, gde je slikao ikone i portrete za srpsku crkvenu opštinu i za kapelu barunice Jovićke, kopirajući većinom slike Novaka Radonića. 1861 Srbi u Starom Bečeju i u Subotici, na zauzimanje srpskog sveštenstva, počeli su skupljati priloge radi produženja M. umetničkih studija. 1862 M. se uputio u bečku Akademiju, a 1866 završio ju je. 1867 otišao je prvi put u Veneciju. 1871 ugovorio je s manastirom Koviljem, da mu naslika ikonostas. 1371 M. je, kao velik omladinski nacionalist, otišao na Cetinje, na krštenje naslednika Danila, a posle toga u Minhen. 1872 otišao je po drugi put, i na duže vreme, u Veneciju. Iduću celu godinu proveo je u Rimu, i putujući, radi studija, po Italiji. Poslednjih dvadeset godina živeo je u Novom Sadu, gde se bavio poljoprivredom, pošto je, zbog slabosti očiju, morao da skoro posve napusti slikarstvo. Za vreme od jedva dvadeset godina punog umetničkog delanja, M. je uradio mnogo. On je ostavio mnogo radova svuda i na svima stranama gde-god se kretao. Tako njegovih radova ima u Veneciji, Minhenu, Rimu, Pešti, a dosta ih se nalaze još u našoj zemlji, u Sr. Karlovdima, Zagrebu, Novome Sadu, na Cetinju, po sremskim manastnrnma i t. d. Marodić je najviše slikao ikone, portrete i kopije po italijanskim majstorima. U ikonografiji znatniji su mu radovi: ikonostas manastira Kovilja u Bačkoj i na ikonostasu banatskog sela Ilanđe sedam slika, koje Novak Radonić nije stigao da dovrši.

Marodićeva ikonografija nije izvorna. Ona čini dobar deo njegovog opsežnog kopističnog delovanja. Skoro bez izuzetka, sve M. ikone su kopije. Veliki ikonostas u Kovilju upravo je niz i galerija vanrednih kopija po Rafaelu i drugim renesanskim velikanima. Osim toga, M. je izvršio veliki broj pojedinačnih kopija, kao Raspeće po Van Dajku u vladičanskom dvoru u Novom Sadu, Ledu s labudom u porodici Nović, Veru, Ljubav i Nadu u sali karlovačke gimnazije i t. d. Biće da M. nije osećao u sebi sposobnosti za komponovanje, te je stoga pribegavao kopiranju, jer, protivno duhu svoga vremena u ošpte, nije ostavio za sobom nikakve istoriske kompozicije niti t. zv. žanr-slike iz narodnog života. Najoriginalniji je M. bio prema tome kao portretist. Dobar broj M. portreta ima u Novom Sadu, u Matičinoj galeriji, u pančevačkoj svetosavskoj sali, po starijim subotičkim domovima, u kući njegova sina i t. d. Značajan mu je naročito portret Svetozara Miletića (u porodici potonjega). U portretima kao i u mnogobrojnim studijama, M. se ističe i među tako dobrim savremenim umetnicima kao što su Danil, N. Aleksić, J. Popović, Radonić i drugi, i to kao nesladunjav i strog kolorist i crtač, pod uticajem više klasičnih linearaca, no bečkih dekorativnih romantičara i bidermajerovaca. Sa nekoliko svojih portreta M. ulazi u prvi red srpskih portretista, a kao kopista, nesumnjivo je, s Radonićem, najbolji. Njegove kopije, što je retko i na strani, imaju čar neposrednoga stvaranja.

V. Petrović.
Narodna enciklopedija Prof. St. Stanojević, 1928 PDF

Stanoje Stanojević (1874—1937), srpski istoričar, univerzitetski profesor, prvi srpski enciklopedista, član Srpske kraljevske akademije i redovni profesor Beogradskog univerziteta.
Veljko Petrović, inspektor Ministarstva Prosvete — Beograd
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #1 poslato: Decembar 01, 2015, 03:29:21 am »

*

AKSENTIJE MARODIĆ — SLIKE





Vuk Karadžić, 1863.
ulje na platnu,
likovna zbirka
Narodni muzej u Beogradu


... Prvi značajniji rad nakon završene akademije bio je ikonostas za koviljski manastir Svetih arhanđela Mihaila i Gavrila, izrađen 1871. Kasnije se i nastanio u Kovilju. Ostao je upamćen kao prvi subotički akademski slikar. Pored slikarstva bavio se i književnim radom. Njegovi članci predstavljaju značajan doprinos nacionalnoj umetničkoj estetici i teoriji. [spomenicikulture.mi.sanu.ac.rs]
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #2 poslato: Decembar 01, 2015, 03:34:07 am »

*

AKSENTIJE MARODIĆ, PORTRET TEODORA PAVLOVIĆA, 1871.
ULJE NA PLATNU, 73 X 58,5 CM








"... portret Teodora Pavlovića, književnika, novinara i sekretara Matice srpske. Portret je nastao između 1880—1890. godine i delo je Aksentija Marodića, slikara i člana Književnog odeljenja Matice srpske. [...]

...Sklon kopiranju dela velikih svetskih majstora, stekao je ugled vrsnog kopiste. Tokom boravka u Beču, upotpunjavao je i svoje obrazovanje iz muzike, književnosti i filozofije, a bio je i aktivan član Miletićeve omladine. Po završetku studija boravio je u Veneciji 1867. godine, gde se upoznao sa delima starih majstora italijanskog slikarstva. Povratkom kući primao je narudžbine za portrete i ikonostase. Za člana Književnog odeljenja Matice srpske izabran je 1883. godine. " | Matica srpska
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #3 poslato: Decembar 01, 2015, 03:43:34 am »

*

AKSENTIJE MARODIĆ — SLIKE





Petar Konjević
Galerija Matice srpske
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #4 poslato: Decembar 17, 2015, 12:19:15 am »

*

KOPIJE KOJE POSTAJU ORIGINALI

Galerija Matice srpske, sa umetničkim fondom od oko 7.000 dela srpske nacionalne umetnosti nastalih u periodu od XVI do XXI veka, jedan je od najbogatijih umetničkih muzeja u zemlji. Po značaju i celovitosti

izdvajaju se zbirke slikarstva, grafike i crteža XVIII, XIX i prve polovine XX veka, koje ilustruju nastanak i razvoj nacionalne umetnosti toga doba i ukazuju na položaj i mesto srpske kulture u evropskom kontekstu. Deo tog neprocenjivog umetničkog blaga nije u stalnoj postavci nego se nalazi u depou ove nacionalne institucije. Nedostatak prostora i koncepcija stalne i periodičnih postavki uticali su da neka vredna dela nikada do sada nisu izlagana.

U želji da saznamo šta sve krije taj bogati depo umetnina, zahvaljujući predusretljivosti upravnice GMS Tijane Palkovljević Bugarski i kustoskinja Snežane Mišić i Jelene Ognjanović bili smo prilici da vidimo neka od tih dela neprolazne vrednosti. Naše sagovornice odabrale su tri impozantna platna koje imaju i zanimljivu priču, čiji su autori dva znamenita slikara 19. veka — Novak Radonić (1826—1890) i Aksentije Marodić (1838—1909) a predstavljaju verno i vešto izrađene kopije velikih evropskih majstora.

Sličnost Radonića i Marodića započeta učenjem kod istih slikara, Petra Pilića, a zatim Nikole Aleksića, nastavljena je na studijama na Akademiji u Beču, i potvrđena dužim boravkom u Italiji, ukazuju kustoskinje Galerije. Spajalo ih je oduševljenje i poštovanje italijanske umetnosti, koja je na obojicu ostavila određene i trajne posledice.

Tokom XVIII i XIX veka srpska umetnost je bila upućena na velike evropske umetničke centre gde je većina umetnika započinjala i završavala školovanje. Pored Beča i Minhena, čije su likovne akademije bile najdostupnije i najpopularnije među srpskim umetnicima, znatan broj njih je boravio i usavršavao se i u drugim umetničkim centrima — Budimu, Pešti, Parizu, Pragu, i naravno, u Italiji.

U kolekciji Galerije Matice srpske se nalaze dve slike Novaka Radonića verno izrađene kopije velikih evropskih majstora. Prvu kopiju Parmiđaninove slike "Amor teše luk" Radonić je naslikao na početku svojih studija u Beču 1852. Uz donji rub platna Radonić je ispisao "kopirao N. Radonić 1852. u Beču iz Parmiđanina", i tako ostavio trajni dokaz o nastanku i "vrsti" slike. U opredeljenju za Parmiđanina, jednog od vodećih italijanskih predstavnika manirizma u XVI veku, bilo je saveta profesora, ali nesumljivo i ličnih sklonosti.

Radonić se opet našao među velikim majstorima evropskog slikarstva, kada je 1858. krenuo na put u Italiju. Od omiljenog uzora većine romantičarskih slikara, Petera Paula Rubensa, Radonić kopira sliku "Bahus". Putovanje u Italiju začelo je sumnju u sopstvene slikarske mogućnosti kod Novaka Radonića, i dovelo ga do konačnog napuštanja slikarstva: "Neću nikako, kad ne mogu onako kako je radio Rafaelo, Rubens, Mihail Anđelo, Murilo i drugi uzor-slikari".

Kopije Parmiđaninove slike "Amor teše luk" i Rubensovog "Bahusa" otkupljene su 1886. za dvoranu Matice srpske na molbu obolelog Novaka Radonića zajedno sa još dve slike — jednom od njegovih najpoznatijih kompozicija "Smrt cara Uroša" te "Lik stare žene".

Drugi slikar, Aksentije Marodić, još je za vreme studija u Beču naslikao Italijana brusača, Renesansnog čoveka i kopiju Amora po Gvidu Reniju. Od samog početka ovaj naš poznat umetnik pokazivao je sklonost ka kopiranju dela velikih majstora tako da je vrlo brzo stekao ugled vrsnog kopiste. Kopiju Amora je uradio 1866. što je i sam zabeležio. Na postamentu na kojem stoji Amor latinicom je ispisao AMOR, a u dva reda ćirilicom: A. Marodić. 8/6 866 p.r. u Beču, po: Guido Reni 1575—1642. Slika je 1949. otkupljena za Galeriju Matice srpske iz Marodićeve ostavštine.

— Parmiđaninova slika "Amor teše luk" nalazi se u stalnoj postavci Kunsthistoriše muzeja u Beču, a Radonićeva kopija, nastala na početku njegovih studija, deo je naše kolekcije — ukazuje mr Tijana Palkovljević Bugarski. — To pokazuje kako su nekada posete muzeju bile deo obrazovnog sistema, a danas vezu muzeja sa muzejom jer oni imaju Parmiđanina, a mi Novaka Radonića koje je radio to isto delo. Rubensov "Bahus", po kome je Radonić radio, nalazi se u Galeriji Ufici u Firenci, dok za "Amora" Gvida Renija nismo uspeli da saznamo gde je original. Ova dela, koja GMS poseduje, specifične su vrednosti jer su kopije radila dva velika umetnika što otvara i priču o tome kada kopija postaje original.

Po rečima Tijane Palkovljević Bugarski, baš ovih dana je u Kunsthistoriše muzeju u Beču videla u jednoj sali čoveka koji za štafelajem kopira neko delo, a što je uobičajena praksa i u drugim muzejima po svetu, ali kod nas je nema. Postoje, naravno, tačne propozicije kopiranja: kopija mora da bude drugih dimenzija, uz to se udari pečat na sliku da je u pitanju kopija po određenom delu.

— Pitanje je zbog čega mladi umetnici danas nemaju takvu potrebu, kao i koliko su naši muzeji spremni da im na takav način izađu u susret — navodi upravnica GMS. — Klasično kopiranje je nekad bilo u sistemu obrazovanja kao model sticanje veštine, profesori su podsticali svoje studente da putuju, obilaze muzeje i kopiraju dela. Danas kroz te kopije dva muzeja komuniciraju, u različitim državama, različitim jezičkim područjima, jer imamo delo koja nas povezuje, što nas čini delom evropske kulturne baštine.

Nina Popov | Dnevnik
Sačuvana
Stranice: [1]   Idi gore
  Štampaj  
 
Prebaci se na: