Pavle Simić (1818—1876)
Dobrodošli, Gost. Molim vas prijavite se ili se registrujte.
LIKOVNA UMETNOST « SLIKARSTVO « Srpski slikari XIV—XIX veka « Pavle Simić (1818—1876)
Stranice: [1]   Idi dole
  Štampaj  
Autor Tema: Pavle Simić (1818—1876)  (Pročitano 6088 puta)
0 članova i 1 gost pregledaju ovu temu.
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« poslato: Novembar 18, 2015, 01:31:24 am »

**



PAVLE SIMIĆ
(Novi Sad, 1818 — Novi Sad, 17.01.1876)


Pavle Simić rođen je 1888. godine u trgovačkoj porodici. Slikarstvo je učio prvo u radionici Alojza Kastanje u Novom Sadu od 1832. do 1837. a potom na Slikarskoj akademiji u Beču. Po završetku studija se vratio u Novi Sad.

Radio je veliki broj portreta, zatim religiozne istorijske kompozicije i pojedinačne ikone. U crkvenom slikarstvu bio je pod velikim uticajem bečkih nazarena. Prvo je slikao pojedinačne ikone, a kasnije je dobio mnoge porudžbine za ikonostase. Naslikao je i niz vrlo značajnih istorijskih kompozicija. Osim ikonostasa i zidnih slika u crkvi manastira Kuveždina radio je za Nikolajevsku crkvu u Novom Sadu, crkvu manastira Orahovice u Slavoniji, crkvu u Đurđevu, u Šajkaškoj, zatim za crkvu u Šapcu, Đurđevu, Senti, Bašaidu, Glini, za crkvu sv. Đurđa u Somboru, Starom Futogu, za kapelu Platona Atanackovića na Almaškom groblju u Novom Sadu i za Hariševu kapelu na groblju u Zemunu.

Umro je u Novom Sadu, 1876. godine.

Angelina, 18.10.2015.

Slika: Srpska enciklopedija
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #1 poslato: Novembar 18, 2015, 01:35:22 am »

**
PAVLE SIMIĆ


NAZARENI I CRKVENO SLIKARSTVO


Pavle Simić je studirao u Beču na Akademiji između 1837. i 1841. U njegovom slikarstvu je bilo upečatljivih epizoda sa temama iz istorije što bi ga moglo svrstati u polje ROMANTIČARSKOG, ali zbog pretežnosti i karakteristika portreta i ikona objektivnije ostaje kao jedan od VODEĆIH PREDSTAVNIKA SRPSKOG BIDERMAJERA I NAJBOLJI REPREZENT NAZARENSTVA. Njegova ikona Sv Đorđe na konju može se smatrati programskom slikom nazarenskog slikarstva kao što se u nemačkoj istoriji umetnosti nazarenskom smatra Sv Đorđe u borbi sa aždajom od Franca Pfora.

Nazareni su nastali 1809. godine kad je grupa nemačkih studenata odlučila da napusti bečku akademiju u protestu protiv zastarelih metoda nastave, u kojima vladaju gipsani modeli i draperije. Predvođeni Fridrihom Overbekom, u Rim su prešli kao protestanti da bi ubrzo prešli u katoličanstvo. Put u Rim je bio put u središte katoličanstva. I njihovi likovni uzori su preuzeti iz italijanskog slikarstva ranerenesanse do mladog Rafaela i Peruđina. Za ime grupe poslužio je patron slikara Sv Luka, a želja da način života i rada podseća na srednjovekovne slikarske gilde vezalo ih je u opštežiće u San Izidoru, napuštenom irskom franjevačkom klaustru. Nose duge haljine i kose — kao Hristos Nazarećanin tako da su od 1819. počeli da se nazivaju nazareni. Overbekova rimska grupa je samo izvesno vreme bila jedinstvenai na okupu. Povratnici u Nemačku su postepeno izmenili svoj način slikanja, osim Kornelijusa, što se pretvorilo, naročito u Minhenu, u "kartonski stil" monumentalnog zidnog slikarstva vezanog za italijansku tradiciju, hladno proračunato, površinsko i suvo, crtački naglašeno bez snage i zamaha pred rafaelovskih uzora.

Nazarensko slikarstvo, pretežno upućeno na religiozne okvire, nije nikakvo suprotstavljanje građanskoj umetnosti. Zbog toga nije čudno što je austrijsko i bečko nazarensko slikarstvo sadržalo više idiličnosti i topline, sentimentalnosti i štimunga, sjajne kolorističnosti, karakteristično za slikarstvo cele epohe. Nosioci austrijskog nazarenstva bili su Firih i Kupelvizer. Simićev Sv Đorđe na konju nema firihovski ili kupelvizerovski sjaj dorađenosti ali je takođe statičan, hladan u koloritu, gipsano bele boje i skulpturalno modelovane figure konja. Ako nešto iz ikone zrači varljivom toplinom, to je samo uspešno postignut štimung, jedno od glavnih izražajnih sredstava bečkih nazarena. Veljko Petrović se čudio pred Simićevim slikama, pred čvrstinom njegovih portreta, a na drugoj strani pred "sanjivim, bespomoćnim svetiteljima koji se kupaju u šećernom ružinom soku i nebeskom plavetnilu kako ga šiparice zamišljaju." To je diktirano shvatanjima građanskog društva u koja su ugrađene težnje da se podstakne religioznost vernika. Srpsko crkveno slikarstvo epohe bidermajera, pa i Simićevo, uključilo su u tokove razvoja umetnosti srednje Evrope, ostajući na putevima naturalističkog izraza, ali je sačuvalo neke oblike tradicionalnog tematskog i ikonografskog nasleđa, što je najvažnije i pravoslavne duhovnosti.

Pavle Simić je ostvario zamašan opus crkvenog slikarstva. Započeo ga je u Rumenki ali te ikone su uništene nekoliko godina kasnije u bitkama 1849. Upravo dok su trajali sukobi, Simić se sklonio u manastir Kuveždin gde je naslikao i ikonostas i zidne slike. Između 1853 i 1856 pokušao je da se priključi prelaznicima u Kneževinu. U Šapcu je naslikao ikonostas i nekoliko portreta i ikona. Usledio je povratak u Austriju i rad na zidnim slikama u Novom Bečeju. Ikonostas u Senti završava 1862 kada je započeo rad na Nikolajevskoj crkvi u Novom Sadu; veliki zadatak je bio oslikavanje crkve u Bašaidu u Banatu, pa u Glini u manastiru Orahovici u Slavoniji, i na kraju u Somboru i kapeli Hariš na groblju u Zemunu.

Na jednom od najefektnije slikanih ikonostasa u Somboru, Simiću je za neke likove pozirala kćer, što je protumačeno kao napuštanje religioznog idealizma. Simić je uobličavao svoj izraz varljivo toplog kolorita. Dominacija napuljske žute i potamneli likovi koji Simićevim ikonama pre čišćenja daju okerni ton, samo skrivaju hladan kolorit žutog, ljubičastog, plavičastog, ružičastog i zelenkastog nijansiranja. Kupelvizer je naglašeno dorađivao crtež i konturu, ostavljajući boju da površinski ispunjava oblike. Firihove figure su često predimenzionirane, snažne. Jovan Popović je po zvnokosti boje bio bliži Firihovomnačinu rada, a Simićeve ikone, poput Sv Đorđa na konju ili Boga u slavi mnogo podsećaju na Kupelvizera. Simić je morao da se obrati predlošcima. Imao je zbirku od 20 grafika Rembranta, Rafaela, Van Dajka i Direra ali se obraćao i novoilustrovanim Biblijama.
 
Simić je u Kuveždinu osim ikonostasa prionuo da na zidovima prikaže nekoliko scena iz života Simeona Nemanje i Svetog Save (po Domentijanu), ali i na osnovu speva Sveti Sava Nemanjić čiji je autor bio upravo Nikanor Grujić. Zajedno sa razorenom crkvom u drugom Sv. Ratu nestao je i taj Simićev živopis, čija se rekonstrukcija može izvršiti na osnovu fotografija i 4 slike koje su verovatno skice za kompozicije na kuveždinskim zidovima: Rastko i Svetogorac Miron na putu za Sv. Goru; Postrig Sv Save,Molitva Sv Save i Sv Simeon se posle smrti javlja Sv Savi. Na zapadnom zidu je dominirala scena u kojoj Sv Sava vaskrsava i monaši Stefana Prvovenčanog, pogrešno smatrana prikazom smrti Simeona Nemanje. U godinama presudnih odluka i događanja po sudbinu srpskog naroda vrlo brzo se širio kult Sv Save, pa svetosavski ciklus u Kuveždinu sadrži i političku dimenziju. U njemu nas privlači težnja za istinitošću prikaza, ali i njegova moralizatorska, odnosno poučna nota u kojoj se spajaju idealno i večno, sudbina i pojedinaca i tih revolucionarnih dana 1848 i 49 godine.
 
Ostali Simićevi kuveždinski poslovi su takođe nacionalno obojeni: četiri teme iz epa Buna protiv dahija (sačuvane dve — Birčanin Ilija plaća danak Turcima i Hadži Ruvim i Hadži Đera) koje pripadaju tipologiji romantizma ali su zadržale bidermajersku objektivizaciju kao osnovni ton. Unošenje sopstvenog lika u levi deo kompoziicje sa Hadži Đerom i Hadži Ruvimom potvrda je njegovog samodokazivanja iisticanja aktivnog i emotivnog sudelovanja u nacionalno-rodoljubivim akcijama, kao što je postupio i u još jednoj slici nastaloj za vreme boravka u Kuveždinu. Među nekoliko desetina učesnika i svedoka proglašenja Srpske Vojvodine u Sremskim Karlovcima (1. Maja 1848.) nalazi se lik Pavla Simića, pre svega u ulozi reportera. To je do tada najbrojniji grupni portre do tada u srpskom slikarstvu koji ističe trenutak kad mitropolit Josif Rajačić pokazuje primerak carskih privilegija. Utvrđena je kompoziciona sličnost sa slikama austrijskog umetnika Petera Krafta koje su beležile detalje carske porodice. To samopotvrđuje pripadnost i ovog platna svetu bidermajerske umetnosti.

Studirajući u Beču dosledno je prihvatio njihovu ikonografiju i neizbežnost svih tananosti u preciznost poteza. Među rane i duboko doživljene likove spada portret Umetnikove majke. On pokazuje sklonosst da izbegne tačno materijalizovanje, oslobađanjem dužine poteza i uzdizanjem reljefa bojenih namaza poznatih i u savremenom bečkom slikarstvu. Taj "štrih" se rasprostro po odeći i znatno kasnije slikanog portreta Vladike Platona Atanackovića dugih i lako nanesenih poteza kistom, u valerski razigranu površinu ljubičastog ornata. O Simićevoj obaveštenosti i ambicioznosti svedoči i podatak utvrđen prilikom čišćenja ikona u Senti — ispod lazurnog bojenog sloja nalazi se jednobojna osnova nalik na crno-belu fotografiju, a to je postupak koji je uveo Karl Ral. Ikone i portreti mu zrače svežinom i vedrinom bidermajerskog slikarstva. Portret Kristine Mladenović oglašen za jedno od remek-dela celokupnog srpskog romantizma je malo platno koje zrači gospodstvenim mirom i monumentalnošću. Svejedno je da li se posmatraju raniji i pozniji portreti, Žena u tamnosivoj haljini, Stojan Jovanović, Milica Stojadinović Srpkinja, Pavle ili Petar Mladenović, svi oni govore o pronicljivom predstavniku srpskog ranog romantizmašto je spona između produženog bidermajera i nastupajućeg romantizma.

Autor teksta nepoznat
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #2 poslato: Novembar 18, 2015, 01:36:25 am »

*

PAVLE SIMIĆ


Osnovna slikarska znanja stekao je u Novom Sadu u slikarskoj radionici doseljenog Italijana Alojza Kastanje. Krajem 1837. godine postao je student bečke likovne Akademije, gde je prihvatao pouke profesora Leopolda Kupelvizera i Jozefa Fridriha. Pri kraju studija boravio je u Italiji, a kada se 1841. godine vratio kući potpisivao se kao "akademičeski moler" ili "živopisac". Nastanio se u Novom Sadu i odatle putovao u druga mesta radi slikarskih poslova. U vreme Mađarske revolucije 1848/49. godine, dok su trajali sukobi Simić se 1849. sklonio u manastir Kuveždin, gde su ga prihvatili arhimandrit Nikaron Grujić i bratstvo. Dok je čekao da prođu nemiri u manastirskoj crkvi je oslikao ikonostas i na zidovima prikazao nekoliko scena iz života Simeona Nemanje i Svetog Save. Godine 1853. privremeno se nastanio u Šapcu gde je radio na oslikavanju tamošnje crkve, a krajem 1856. se vratio u Novi Sad. Iako je od crkvenih opština i od građana koje je portretisao dobijao pristojne novčane nadoknade za svoj trud, često je bio u nemaštini. Pristajući uz pokret Svetozara Miletića, našao se pod okriljem vladike Platona Atanackovića, koji mu je pomogao da dođe do značajnih slikarskih poslova.

Prvi veći ikonostas oslikao je u Rumenki, a u Serbskim narodnim novinama je 1845. godine dobio javnu pohvalu za to delo. Radio je živopis u Koviljskom Šancu, ali su ikone propale u Drugom svetskom ratu, kao i zidne slike koje je radio u manastiru Kuveždinu. Upotpunio je ikonostas crkve u Starom Futogu koji je stradao u Mađarskoj revoluciji 1848. godine, a potom je radio ikonostase u crkvama u Đurđevu, Despotovu, zidne slike u Novom Bečeju i u Senti. U Novom Sadu je oslikao obnovljenu Nikolajevsku crkvu 1863. godine i uradio ikonostas i zidne slike u kapeli vladike Platona Atanackovića na Almaškom groblju (1864). U Bašaidu je s prekidima radio pet godina, jer se prihvatio velikog posla da pored zidova ukrasi i prostrane zidne površine. Slikao je ikonostas u manastiru Orahovici (1867) i u Glini (1866—1868). Četiri godine je radio na još jednoj velikoj celini, u somborskoj crkvi, a poslednji rad su mu ikone u grobljanskoj kapeli porodice Hariš-Petrović u Zemunu (1875).

Pavle Simić je bio najbolji reprezent nazarenskog slikarstva kod nas a postavke nazarenske estetike, koje je najdoslednije razradio na kuveždinskom ikonostasu, postale su obrazac za njegove potonje radove kojima se približio evropskom slikarstvu. S druge strane, njegove kompozicije s temama iz nacionalne istorije mogu se svrstati u opus srpskog romantičarskog slikarstva. Inspiraciju za ove teme pronalazio je u epskim narodnim pesmama, značajnim ličnostima predustaničke i ustaničke Srbije, kao i u savremenim događajima. Iza sebe je ostavio i veliki broj portreta koji zrače svežinom i vedrinom bidermajerskog slikarstva.

"Galerijske vesti" • Broj 13 • Januar 2015.
Izdanje Matice srpske
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #3 poslato: Novembar 18, 2015, 02:43:03 am »

*

PAVLE SIMIĆ — S L I K E




Srpska narodna skupština 1. maja 1848. godine, 1848—1849.
Majska skupština 1848.
The May Assembly 1848 in Sremski Karlovci
,
ulje na platnu, 88 × 115,5 cm
Izvor: Wikimedia
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #4 poslato: Novembar 21, 2015, 12:27:57 am »

*

Pavle Simić
SRPSKA NARODNA SKUPŠTINA
1. MAJA 1848. GODINE, 1848/1849.
ulje na platnu, 88 × 115,5 cm




"U fokusu" za januar 2015. godine je slika Pavla Simića Srpska narodna skupština 1. maja 1848. godine, popularno nazvana Majska skupština 1848. Pavle Simić se školovao na bečkoj likovnoj Akademiji u godinama kada se slikarstvo našlo na raskrsnici između klasicističkobidermajerskih shvatanja, s jedne, i romantičarskih nagoveštaja s druge strane. Na osnovu likovnih karakteristika portreta i religioznih kompozicija jedan je odvodećih predstavnika srpskog bidermajera i najbolji reprezent nazarenskog slikarstva.

U skladu sa opštim idejama istorizma, kao dominantnog obeležja kulture XIX veka prvorazrednu ulogu u procesu konstituisanja nacionalnog identiteta imali su događaji i ličnosti iz nacionalne prošlosti. Ove ideje su se odražavale i na vizuelne umetnosti epohe. Istorijske kompozicije, ali i patriotske scene koje ilustruju događaje iz neposredne prošlosti, dobijaju sve veći značaj. One veličaju naciju kroz idealizaciju događaja i ličnosti, postajući istovremeno i angažovana sredstva komunikacije s ciljem da probude nacionalna i patriotska osećanja. Pavle Simić je bio jedan od umetnika koji je veoma dobro shvatao ovakve zahteve vremena.

Centralno mesto u stalnoj postavci srpske umetnosti XIX veka Galerije Matice srpske pripada Simićevoj slici Srpska narodna skupština 1. maja 1848. godine. Ona predstavlja vizuelni dokument najznačajnijeg političkog događaja XIX veka u životu srpskog naroda u Habzburškoj monarhiji — trenutak stvaranja Srpske Vojvodine. Ubrzo nakon Bečke i Peštanske revolucije 1848. godine, srpsko građanstvo, koje je već više od dve decenije razvijalo ideologiju nacionalizma, formulisalo je zahteve za ostvarivanje srpskih građanskih i nacionalnih prava. Predvođeni pripadnicima Omladine i aktivnim pojedincima iz građanskog, svešteničkog i vojničkog reda, Srbi su se pripremali za ostvarenje svoje nacionalne autonomne oblasti, restauraciju institucija vlasti: titule patrijarha iz vremena Velike seobe pod Arsenijem III Čarnojevićem i prava na izbor despota, odnosno vojvode kao svetovnog poglavara. Na Narodnoj skupštini, koja je održana u Sremskim Karlovcima 1. maja 1848. godine, mitropolit Josif Rajačić je proglašen za patrijarha, a Stefan Šupljikac, pukovnik ogulinske regimente, izabran je za srpskog vojvodu. Nedugo posle održane Skupštine, u manastiru Kuveždinu, pod uticajem jednog od najaktivnijih učesnika u događajima iz 1848. godine, arhimandrita Nikanora Grujića, tada kuveždinskog igumana, Pavle Simić je tokom 1848/49. godine uradio sliku Majska skupština 1848. Slika je bila jedan od najvažnijih toposa nacionalne svesti srpskog društva.

U sredini kompozicije, na istaknutom mestu, predstavljen je novoizabrani patrijarh Josif Rajačić kako se podignutom rukom obraća okupljenom narodu. U levoj ruci drži originalne carske privilegije koje su dobijene kao poziv i garancija srpskom narodu neposredno pred Veliku seobu 1690. godine. Ispod njega su prikazani govornici na Skupštini: arhimandrit Nikanor Grujić s knjigom u ruci i protosinđel Sergije Kaćanski. Levo od patrijarha je nacionalna trobojka, a desno carska i mađarska zastava. Učesnici Skupštine su bili pripadnici različitih generacija, pola i staleža i došli su iz različitih oblasti, tako da je nacionalno jedinstvo, simbolično označeno srpskom trobojkom, u donjem registru slike bilo predstavljeno kao individualizovani skup idealnih tipova srpskog naroda. Osim u građanska odela i graničarske uniforme, pojedine ličnosti su kostimirane u odeću iz različitih provincija. Ulogu nacionalno angažovanog umetnika i svest o značaju umetnosti kao intelektualne delatnosti, Simić je izrazio na ovoj slici. Unošenjem svog autoportreta, u strukturu slike je ugradio sopstveno tumačenje o sebi kao umetniku i autonomnosti slike uzdignute u status umetničkog dela.

Po Simićevoj ideji je 1861. godine litograf Jozef Bauer izveo istoimenu kompoziciju, koja je funkcionisala kao popularna patriotska ikona. Povod za njeno grafičko umnožavanje je bio političke prirode. Posle ukidanja Srpske Vojvodine i Tamiškog Banata 1860. godine, litografisanje slike Majska skupština je trebalo da posluži kao argument za aktuelne nacionalne ciljeve.

"Galerijske vesti" • Broj 13 • Januar 2015.
Izdanje Matice srpske
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #5 poslato: Novembar 21, 2015, 12:51:24 am »

*

PAVLE SIMIĆ — S L I K E





Ilija Birčanin plaća danak Turcima, 1849.
Galerija Matice srpske
Novi Sad


"Po rečima narodne pesme Ilija Birčanin predaje harač Muhamed-agi. Stoji nadmeno sa desnom rukom na jataganu, a levom pokazuje na prosute dukate.
Na slici "Hadži Ruvim i Hadži Đera" prikazana je grupna scena u enterijeru. U sredini su figure igumana. Jedan sedi i piše istopljenim zlatom, a drugi stoji i živo gestikulira.
Pavle Simić je znao da uravnoteži svoj tihi romantičarski temperament, pokušavajući da u ovim malim, skoro intimnim formatima ostvari efekte bliske monumentalnoj dekorativnosti."
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #6 poslato: Novembar 22, 2015, 10:12:21 pm »

*

PAVLE SIMIĆ — S L I K E





Portret muškarca u belom prsluku, oko 1857.
ulje na platnu, 70 x 60 sm
nije signirano
kupljeno od Milenka Čavića iz Zagreba, 1952.
inv. br. 105
Katalog — Narodni muzej Niš
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #7 poslato: Novembar 28, 2015, 09:53:19 am »

*

PAVLE SIMIĆ — S L I K E
Sačuvana
Stranice: [1]   Idi gore
  Štampaj  
 
Prebaci se na: