Srpska narodna nošnja
Dobrodošli, Gost. Molim vas prijavite se ili se registrujte.
LIKOVNA UMETNOST « NARODNA UMETNOST « Vez i nošnja « Srpska narodna nošnja
Stranice: [1]   Idi dole
  Štampaj  
Autor Tema: Srpska narodna nošnja  (Pročitano 11859 puta)
0 članova i 1 gost pregledaju ovu temu.
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« poslato: Mart 09, 2011, 10:08:17 pm »

**

NOŠNJA


S r p s k a  N. U srpskom narodu očuvali su se neki haljetci još iz najstarijeg doba. I ako su oni sa kulturnim napretkom pretrpjeli znatne izmjene, ipak im je ostalo njihovo starinsko obilježje. Veoma malo podataka imamo kako se srpski narod, srpski seljak, nosio u srednjem vijeku. Što znamo, mahom su odijela vlastele, naslikana po starim crkvama i manastirima, ili kratko opisana od historika i opjevana od guslara.

Seljaci su nosili u starije vrijeme isključivo bijela suknena odijela, kako muški tako i ženske. Po pirotskom okrugu, Staroj Srbiji, Makedoniji, pa i u Hercegovini i Crnoj Gori, zadržalo se još bijelo sukneno odijelo, koje je poslije Svjetskoga Rata i u tim krajevim a u znatnom opadanju. Muškarci su nosili: prtene košulje, čakšire uske do članaka, zubun i grudnjak bez rukava, gunj duži i kraći sa rukavim a, dokoljenice, pletene vunene čarape, prijesne opanke, koji su vezani upredenom vrpcom; oko pasa širok vuneni tkan pojas, preko koga su imućniji opasivali listove-silave sa zadjenutim kremenjacima i jataganom, arbijom, potprašnicom, mazalicom i fišeklijama ; na glavi kape pletare, kriškare ili janjeća šubara. Perčini su nošeni do prvog ustanka.

Ženskinje su nosile: košulju od domaćeg platna, vezenu po ramenjačama, grudima i po rubu skuta, zatim pregaču-kecelju vunenu, tkanu, šarenu. Pregača se nosila preko košulje sprijeda i odzada. Opasivale su se šarenim tkanicama, koje se zakopčavaju metalnom kopčom raznog oblika; prsluk-grudnjak od platna ili od sukna, zubun-doramak razno vezen bez rukava, sastavljen iz tri dijela, dug do niže koljena. Zatim su nosile haljinu, vrstu kaputa sa uskim rukavim a, dugu do članaka, sa malo veza. Na nogarna su imale čarape vunene, šarene, zatim prijesne opanke sa vrpcom za vezanje. Na glavi: po Šumadiji, pa do Drine, Save i Dunava nosile su konđe raznog oblika, a po Moravi trvelje sa prevezim a i ručnicima, razno ukrašene.

Odijela su seljaci sami izrađivali: vunu odabirali i valjali, preli, tkali, bojadisali biljnim bojam a, rudicu krojili, šili i ukrasivali po svome ukusu pojedine haljetke, s onim materijalom, s kojim su raspolagali u ono doba.

Za vrijeme Turaka poturice su prisvojili tursko odijelo, naročito po varošim a i varošicama, a poslije prvog i drugog ustanka počeli su i seljaci primati tursko odijelo. Odbacivali su bijela suknena odijela i pravili sebi po turskom kroju odijela. Bogatiji od čohe plave i crne, a siromašniji od crnoga sukna.

Poslije drugog ustanka pa do kraja 1860 muški su nosili: džemadan od crvene, plave čohe ili crnog sukna, gajtanom ukrašen, koporan (vrsta kaputa) od plave čohe ili vranog sukna, čakšire sa dugim turom, također od plave čohe ili vranog sukna, crnim gajtanom ukrašene; na glavi fes sa kićankom, pojas vunen, tkan, šaren, bogatiji svilen carigradski "tarabulos". Inače su nosili listove-silave sa oružjem preko pojasa. Ženske su također otpočele mijenjati svoju nošnju, no ne tako rapidno kao muškarci. Glavna izmjena bila je u tome, što su bogatije ukrasivale svoje haljetke ; počele su nositi terzijske srmali jeleke od ćitabije ili kadife. Suknje su počele nositi od 1850. Suknje su bile razne boje i kroja, manje i više naborane, duže i kraće; zubune i bogato ukrašene kape konđe kao i lijepe šarene kecelje, počele su odbacivati.

Po varošima nosile su građanke: na glavi fes sa kićankom, bogatije metalan ili biseran tepeluk sa zlatnom pušeulom, svilen fistan u raznoj
boji sa svilenim šarenim bajaderama, libade od svile, kadife ili atlasa, izvezene zlatom ili srmom. Zatim su nosile: ćurče, škuteljku, saltam arku, mintan, ćube i bundicu krznom postavljeno. Sve te haljine bile su razne boje i razno ukrašene zlatnim ili srmali vezom i širitom.

Od 1880 muški su odbacili fes, a prisvojili vojničku kapu (šajkaču); mjesto džemadana nosili su jeleke, mjesto čakšira sa dugim turom uske
od vranoga sukna, crnim gajtanom optočene, šarene čarape, opanke, izrađene sa kajišim a za vezanje, oko pojasa šarene tkanice, na glavi šajkaču, šubaru ili mekani kupljeni šešir. Ovako su se nosili srpski seljaci do Svjetskoga Rata.

Današnje seljačko muško pa i žensko odijelo niti je seljačko niti varoško. D anas abadžije prave za seljake neku vrstu športskog modela, koji u masi iz dana u dan sve više prevlađuje.

Ženske danas kupuju svoje haljetke po dućanima, ili ih kroje od kupljene tvorničke materije. Našem narodnom odijelu približuje se kraj, i neće dugo trajati od sveg nekadašnjeg lijepog i bogatog narodnog odijela ostat će samo opanak.

Upliv sa istoka i sa zapada, zatim mnogi ratovi i uvoz stranih tvorničkih izrađevina upropastili su narodno odijelo. Seljaci su kupovali razne šarene i jeftine tvorničke tkanine, pozamenterije i lažni nakit. Isto tako učinio je izvoz sirovina, naročito vune, od koje je seljak poglavito
svoja odijela pravio i za dugi niz godina mogao ih nositi, dok od današnje tvorničke materije nije u stanju da odijelo dugo nosi.

N. Zega
NARODNA ENCIKLOPEDIJA SRPSKO-HRVATSKO-SLOVENAČKA
III KNJIGA N—R
IZDAVAČ: BIBLIOGRAFSKI ZAVOD D. D. ZAGREB, GUNDULIĆEVA 29 ZASTUPA DR ERIK MOSCHE, MIHANOVIĆEVA ULICA 1
1928


[Zega Nikola (N. Z.), direktor Etnografskog Muzeja — Beograd.]
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #1 poslato: Mart 09, 2011, 10:08:42 pm »

*

NARODNE NOŠNJE


Među tvorevinama tradicionalne kulture srpskog naroda — po ulozi u svakodnevnom životu i značenju etničkog identiteta, kao i po likovnim i estetskim vrednostima — jedno od najznačajnijih mesta pripada narodnim nošnjama. Poznate su mahom na osnovu sačuvanih odevnih celina iz 19. i prvih desetina 20. veka, koje se odlikuju velikom raznovrsnošću oblika i ukrasa. Ta raznovrsnost i bogatstvo zastupljeni su i u ženskim i u muškim nošnjama. Svaku oblast karakterisala je posebna nošnja. Po načinu odevanja prepoznavalo se ne samo odakle je ko nego, naročito u mešovitim etničkim sredinama, i kojoj etničkoj odnosno nacionalnoj zajednici pripada. U svom istorijskom razvoju raznovrsne narodne nošnje, kao samosvojne tvorevine, s mnogostrukim značenjima u životu naroda, bile su izložene i mnogim uticajima. Stoga su u njima, osim obeležja vremena u kome su rukotvorene i nošene, sadržani i drugi odevni elementi iz proteklih vremena.

U velikoj raznovrsnosti odevnih oblika, osim posebnih oblika nošnji od jedne do druge seoske sredine, uočavaju se i izrazite razlike u odevanju između gradskog i seoskog stanovništva. Građanska odeća na većem delu srpskog etničkog prostora razvijala se pod tursko-orijentalnim, a docnije, kao u gradovima panonskog podneblja i jadranskog primorja, prvenstveno pod evropskim uticajima. Građanska nošnja balkansko-orijentalnog stila, izrađena od skupocenih tkanina i sa bogatim zlatnim i srebrnim vezom, bila je visokokvalitetne zanatske izrade. Seoske nošnje, naprotiv, sve do početka 20. veka, i u materijalima i u oblikovanju, bile su pretežno proizvod domaće kućne i seoske radinosti. Rukotvorile su ih žene, s tim što su poneke delove radile i seoske zanatlije. Iskustvo i tradiciju prenosili su stariji na mlađe, s kolena na koleno.

Već prvi pogled na raznovrsne seoske nošnje otkriva određene posebnosti u spajanju funkcionalnih, likovnih i estetskih osobina odeće na širim prostorima. Isti ili sličan način privređivanja, uslovljen geografskom sredinom, zatim istorijski, društveni i kulturni razvoj uticali su na stvaranje određenih odevnih sadržaja u okviru većih kulturno-geografskih područja, kao što su dinarsko, primorsko, centralnobalkansko i panonsko. U svakom području s obzirom na materijal za izradu i ukrašavanje odeće koji je sredina pružala, zatim na krojne oblike i način ukrašavanja, kao i na odevnu tradiciju i kulturne slojeve, karakterističan je osnovni tip nošnje, koji se javlja u mnogim odevnim i ukrasnim varijantama.

Nošnje dinarskog planinskog područja zahvataju predele Srpske krajine — Kordun, Liku i severnu Dalmaciju, zatim veliki deo Bosne i Hercegovine, kontinentalne predele Crne Gore i jugozapadne krajeve Srbije. Utom prostranom planinskom području stočarstvo, odnosno ovčarstvo, bilo je osnovna grana privređivanja, kome je bio prilagođen čitav način življenja. Narodne nošnje bile su pretežno izrađene od vune. Posle tkanja vunena domaća tkanina nošena je u specijalne stupe, "valjavice", kojih je nekada bilo mnogo na manjim rekama. Ta dorađena tkanina, tj. sukno, u nekim krajevima bila je prirodno bele i smeđe boje, a u drugim predelima bojena je u crnu, tamnomodru, ili crvenu boju. Pored mnogih delova odeće od domaćih vunenih tkanina i sukna, u čijoj se strogoj formi naziru tragovi starobalkanske ali i tursko-orijentalne odevne kulture, osnovu i ženske i muške odeće činila je konopljana ili lanena košulja u obliku tunike s rukavima, obilno ukrašena vunenim vezom.

U ženskoj odeći su preko dugačke košulje neizostavni delovi bili tkani vuneni pojas i pregača, skladno komponovanih motiva i boja. Od suknenih haljetaka najrašireniji je bio "zubun", "sadak" ili "koret" — vrsta dugačkog prsluka, kao i haljina s rukavima, ukrašeni vezom i aplikacijama čohe u boji. Glavu devojke krasila je crvena kapa, preko koje su udate žene polagale maramu presloženu na razne načine. U muškoj nošnji karakteristične su uzane čakšire, a u nekim regijama prostrani "pelengiri" sa širim nogavicama, veoma stari delovi nošnje. Uz njih su nošeni prsluci sa ravnim i preklopljenim polama (gunjić, zubun, ječerma, džemadan) i kraći kaputi s rukavima (gunj, gunja, koporan, aljina). Obavezan je bio tkani pojas raznih boja, a na glavi plitka crvena kapa, oko koje je u mnogim krajevima zimi omotavan vuneni šal.

Ukrasi, bogato primenjeni na muškim, a osobito na ženskim nošnjama, odlikuju se izvanrednim skaldom ornamenata i kolorita. Iznijansiranoj skladnosti umnogome je doprinosila prefinjena obojenost građe za tkanine i ukrase postignuta tradicionalnim postupkom bojenja biljnim bojama. U ornamentici polihromnog obilnog veza i u aplikacijama čohe i drugih ukrasa, koji prekrivaju gotovo sve vidljive površine haljetaka, jednako i u tkanju, preovlađuju geometrijski i geometrizovani vegetabilni motivi. U ostvarivanju dekorativnih i estetskih vrednosti vunene dinarske odeće značajnu ulogu imao je raznovrstan srebrni nakit, koji je još više pojačava njenu tešku i monumentalnu celokupnu formu. Jedan od najistaknutijih oblika bile su muške "toke" za grudi, sastavljene iz više srebrnih ploča ili pucadi, često pozlaćenih. Bile su simbol junaštva i uz njih je nošeno oružje visokokvalitetne zanatske izrade, zadenuto u pregrade širokog kožnog pojasa.

Nošnje primorskog jadranskog područja u odnosu na veliku rasprostranjenost dinarskih nošnji zauzimaju znatno manji prostor. Usko priobalno područje Crnogorskog primorja i Bokokotorskog zaliva razvijalo se u mediteranskim privrednim i kulturnim uslovima, održavajući stalne veze s planinskim zaleđem. Stoga se u nošnjama, pored mediteranskih tragova i primesa građanske evropske odeće, susreću i elementi dinarskih nošnji planinskog zaleđa.

Za izradu odeće korišćena su domaća platna od lana, konoplje i pamuka, kao i vunene tkanine poput sukna i raše. Osim domaćih materijala, upotrebljavale su se, naročito za svečanu odeću, i tkanine fabričke izrade, kao što su čoha, velur, brokat, svila. Pored skupocenih tkanina, u vreme razvijenog pomorstva, osobito tokom 18. i 19. veka, pomorci su članovima svojih porodica donosili razne dragocenosti i modne detalje — suncobrane, lepeze i dr. Osim veza u boji i gajtanskih našivaka, česti su bili beli bez i čipka suptilne izrade. Zlatni i srebrni nakit, proizvod čuvenih zlatarskih radionica, upotpunjavao je finu jednostavnost primorskih nošnji, u čijem je vizuelnom izrazu osnovnih odevnih predmeta kolorit bio ostvaren u dve-tri osnovne boje, ponekad i u višebojnoj kombinaciji.

U ženskoj odeći karakteristična je gornja haljina u vidu dugačke suknje, složene u nabore, za koju je prišivan prslučić. Pojedine varijante razlikovale su se u vrsti i boji tkanine, a analogno tome i u nazivu. Preko košulje sa čipkanim umecima i suknje — "sarže", "raše", "kamižota", opasivan je vuneni ili svileni pojas, a s prednje strane dodavana je pregača. Od gornjih haljetaka nošeni su prsluci i kaputići. Glava je povezivana maramom, a ponegde se nosila i plitka kapa. I u muškoj odeći kapa je plićeg oboda, od čohe je, spolja presvučena svilom. Ostali delovi nošnje su košulja s ukrasnim umecima, široke nabrane gaće, pojas, prsluk "ječerma" i kaput dugačkih rukava. Značajan ukras čine aplikacije gajtana, a oko pojasa kožni "ćemer" s pregradama, u koji su zaticane po dve kubure ili ledenice, izrađene u domaćim puškarskim radionicama. U primorskim oazama dinarskog ruha zapaža se prilagođavanje odevnih odlika planinskog zaleđa pitomini primorskog podneblja.

Nošnje centralnobalkanskog područja, osim u južnim i središnjim delovima Srbije, s komunikacijskim jezgrom Moravske doline, rasprostiru se i u kosovsko-metohijskoj oblasti i u predelima Raške. Na ovom širokom prostoru smenjuju se nizijski i brdoviti predeli, a nošnje predstavljaju spoj zemljoradničkih i stočarskih elemenata, s očuvanim tragovima grčke, starobalkanske vizantijske, srpske srednjovekovne i tursko-orijentalne odevne kulture.

U mnoštvu varijanata osnovnog odevnog tipa, s naročitom raznovrsnošću u ženskom odelu, kod muškaraca su bili karakteristični sukneni beli a zatim i smeđi haljeci. Specifičan ukras bile su aplikacije od crnog ili od tamno-modrog vunenog gajtana. U ženskim nošnjama, s brojnim osobinama izdužene vizuelne forme, zapaža se izuzetno bogatstvo oblika, tkanina, veza, aplikacija raznih ukrasa, kao i upotreba crvene boje u kombinaciji s drugim bojama, kao i zlatnim i srebrnim nitima, doprinosila je velikoj živopisnosti ovog tekstila. Osnovni deo odeće bila je košulja, pravo krojena, s veoma bogatim vezom na rukavima, grudima i uz donju ivicu. Vez je rađen vunenim, pamučnim i srmenim koncem na kudeljnoj, lanenoj ili pamučnoj osnovi. Drugi karakterističan deo odeće bila je vunena ili pamučna suknja otvorena celom dužinom, koja se od jednog do drugog kraja razlikovala po dužini, ukrasu, koloritu i nazivu. Elegantne kosovske jednobojne "bojče" sa suptilnim vezom, kao i fina raznobojnost "futa", "bokča" i "zaprega" iz drugih krajeva, s prugastim i sitno geometrijskim šarama dobijenim tkanjem, veoma su skladno pristajale uz belinu izvezenih dugačkih platnenih košulja. I svi drugi delovi, a naročito "zubun" dugačak sukneni prsluk s izvezenim cvetovima, po likovnoj izražajnosti predstavljaju izuzetne domete narodnog rukotvorenja. Ovim osobinama treba dodati i naročitu opremu glave kod žena, s dodavanjem umetaka u kosu i pokrivanjem ornamentima i ponekim krojnim osobinama, i u raznovrsnom nakitu - naušnicama, ukošnjacima, počelicama, nagrudnjacima, prstenju, uočavaju se odblesci srpskog srednjovekovnog kostima i nakita.

Nošnje panonskog područja rasprostiru se u centralnim delovima Srbije, u Vojvodini, Baranji, Slavoniji i bosanskoj Posavini, u čijoj je populaciji znatan udeo srpskog stanovništva. U južnom graničnom pojasu nošnje se prožimaju sa centralnobalkanskim i dinarskim odevnim sadržajima, a u ostalom okviru izložene su srednjoevropskim uticajima i stilovima, posebno baroku, i od kraja 19. veka građanskoj modi zapadnog i srednjoevropskog pojasa. Posebno su značajni staroslovenski elementi, koji su se na jugoslovenskom prostoru najbolje ovde očuvali.

Na panonskom, pretežno nizijskom prostoru, sa složenim kulturnim prožimanjima, plodnost tla, s obiljem žitarica i drugih plodova, davala je ekonomsku sigurnost stanovništvu, što se odražavalo na sve oblasti života i što je u odevanju doprinelo bujnoj raznovrsnosti i razigranosti oblika, ukrasa i boja. Bogato nabrana platnena odeća, koja se nosila leti i zimi, deluje lako i živo. Česti su vegetabilni motivi, zlatovez, a boje su većinom svetle.

U ženskim nošnjama zastupljena je platnena dugačka nabrana jednodelna košulja, na kojoj je ukras izveden u tkanju ili vezenjem u jednoj ili više boja. Na sličan način ukrašena je i dvodelna košulja, s tim što se donji deo nosi u više slojeva. Osim platnenih, bile su uobičajene i vunene suknje, s krupnim i sitnim naborima. Preko platnene odeće opasivani su pojas i pregača, a u nekim krajevima nošene su dve - prednja i zadnja pregača. Osim obilne primene floralnih motiva, a u tkanju i geometrijskih ornamenata, specifična su bila oglavlja - peškiri s podloškom, marame presložene u kape, a kod nevesta i mlađih žena cvetne krune i zlatovezne kape. Mušku platnenu odeću sačinjavaju "rubine" (košulja i gaće) s panonskim načinom oblačenja (košulja se, naime, obavezno nosila preko gaća). Kao i na ženskim košuljama, ukrašavanje je bilo izrazito i na muškim. Među raznim biljnim ornamentima, posebno se isticao, kao simbol plodnosti, motiv žitnog klasja izveden u zlatovezu.

Zimi je ženska i muška platnena odeća dopunjavana suknenim i krznenim haljecima. Na suknu bele, mrke i smeđe boje motivi su oblikovani prišivanjem izrezanih komadića sukna i čohe u boji, a na kožnim predmetima — aplikacijama kože na kožu. Našiveni ukrasi u kombinaciji s vezom živih boja doprinosili su veoma živopisnom izgledu prsluka, gunjeva, kabanica i kožuha.

I pored svih raznovrsnosti odevnih sadržaja u planinskim, primorskim, blago zatalasanim i nizijskim prirodnim sredinama, sa specifičnim uslovima narodnog života i kulture, u celini posmatrano, sve te nošnje odlikuju se jedinstvom opšteg izraza i izgleda. To jedinstvo, zasnovano na vekovnom narodnom iskustvu, tradiciji, potrebama i umeću, iskazuje se u vizuelnoj harmoniji osnovnih konstruktivnih elemenata, koji čine skladnu celinu i uslovljavaju raspored ornamentalnih kompozicija. Po likovnim svojstvima i nesumnjivo velikim estetskim vrednostima, narodne nošnje u Srba iz 19. i prvih decenija 20. veka dosežu sami vrh tradicionalnih umetničkih ostvarenja kolektivnog narodnog duha, ne samo svoje sredine nego i mnogo šire.

Od kraja 19. veka, otkada tradicionalan način odevanja ustupa mesto gradskom, evropskom odelu, narodne nošnje postale su kulturnoistorijska baštinjena vrednost, s tim što su se u dnevnoj upotrebi zadržale samo izuzetno, u ponekim zatvorenim sredinama ili u određenim svečanim prilikama.


Tekst: Jasna Bjeladinović Jergić | Rastko





Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #2 poslato: Decembar 18, 2015, 10:35:06 pm »

*

NARODNA NOŠNJA


Raznolikost i bogatstvo tradicionalnog načina odevanja, oblikovanog u okvirima kolektivnog poimanja pripadnosti i iskazivanju individualnog osećanja i umeća, zasnovano je na nasleđu i tradiciji.

Prema načinu odevanja prepoznavalo se odakle je ko i, naročito u mešovitim sredinama, kojoj konfesionalnoj i etničkoj zajednici pripada. Odećom se, zajedno sa nakitom, od najranijih vremena iskazivalo kom se staleškom sloju društva pripada, kom uzrastu, a postojala je izvesna razlika u odevanju u svakodnevnim i prazničnim prikama.

Nošnja svakog kraja sadržavala je i magijsko-obredna značenja, a u oblikovanju i izradi raznovrsnih odevnih i ukrasnih oblika u osnovnoj funkciji zaštite tela u različitim klimatskim uslovima. U ulozi ukrašavanja osoba koje ih nose pokazivalo se i kreativno umeće i ukus pojedinca i zajednice.

Raznovrsna sadržajna, likovna i funkcionalna svojstva predstavljaju obeležja odevne kulture sredina i vremena u kojima su rukotvorine nošene, sa istovremeno prihvaćenim izvesnim odevnim elementima iz prošlih vremena.
Na formiranje odevnih osobina, pored kulturno-istorijskih činilaca kroz vreme i prostor, znatno su uticali priroda i klimatski uslovi. Tako kultura planinaca stočarskog načina privređivanja, kao i kultura ravničara i zemljoradnika nose u sebi svoja značenja i vrednosti, kako materijalne tako i duhovne kulture.

Građanska odeća razvijala se pod tursko-orijentalnim, a kasnije, kao u gradovima panonskih podneblja i jadranskog primorja, prvenstveno pod evropskim uticajem. Pod uticajem već navedih faktora dolazi do stvaranja određenih srodnih odevnih sadržaja u okviru većih kulturno-geografskih zona, kao što su centralno balkanska, panonska, dinarska i primorska sa svojim specifičnostima.

Pripremanje materijala, bojenje, krojenje, šivenje i ukrašavanje odeće, kao i njeno održavanje u prošlosti bio je ženski posao. Zavisno od prirodnih uslova odelo stočara odlikovalo se brojnim grubim delovima odeće od vune, jednostavne izrade u kpoja. U nižim i pitomijim krajevima, pored vune ili kože, pravili su odeću od biljnih vlakana, lana i konoplje, a šira upotreba pamuka počinje tek početkom 20. veka. Od ovih vlakana tkane s razne vrste platna: laneno, konopljano, pamučno i mešovito, gde se pamuk mešao sa lanom, konopljom i svilom.

Vuna je imala najveću primenu u izradi materijala za odeću. Upotrebljavana je višestruko: za izradu sukna od koga su šili gornje delove odeće, letnje i zimske (zubuni, prsluci, gunjevi, koporani), za tkanje ženskih pregača, tkanica, suknji i torbi, za izradu čarapa i nazuvica, ženskih i muških kapa. Sukno se u početku nije bojilo. Upotrebjavalo se belo ili singavo (što se zadržalo u krajevima istočne Srbije. Tek poslednjih decenija 19. veka počelo je bojenje.

Koža se upotrebljavala kao dosta čest materijal za izradu odeće i buće (kožusi raznih oblika i veličina, torbe, šubare, opanci, najpre od neštavljene a onda od štavljene kože).

Postepenim prelaskom sa stočarstava na zemljoradnju, raspadanjem porodičnih zadruga, razvojem zanata, trgovine i industrije, izradu pojedinih delova nošnje polovinom 19. veka i kasnije pruzimaju seoske i varoške zanatlije: abadžije, terzije, ćurčije, pamuklijaši i opančari.

Početkom 20. veka, posredstvom trgovine i grada, selo usvaja izvesne delove odeće koje su izrađivali krojači koji su krojili odeću pod uticajem evropskog načina odevanja.

Od druge polovine 20. veka narodne nošnje iz prošlih vremena postaju kulturno-istorijska baštinjena vrednost, s tim što su se u dnevnoj upotrebi zadržale samo izuzetno, u ponekim zatvorenim sredinama i u određenim svečanim prilikama.

Jedan od načina da se tradicionalni kostim sačuva i prikaže publici je, pored muzejskih zbirki (gde se čuvaju originalni odevni predmeti) i scensko-folklorni kostim, koji kroz originale ili replike produžava saznanja o tradicionalnom odevanju u prošlosti.


Snežana Tomić - Joković, etnolog, kustos u Muzeju u Sirogojnu, bivši član KUD-a Sevojno,
Dragomir Božović, umetnički rukovodilac ansambla
Sačuvana
Stranice: [1]   Idi gore
  Štampaj  
 
Prebaci se na: