Dragan Martinović (1957)
Dobrodošli, Gost. Molim vas prijavite se ili se registrujte.
LIKOVNA UMETNOST « SLIKARSTVO « Srpski slikari XX—XXI veka « Dragan Martinović (1957)
Stranice: [1]   Idi dole
  Štampaj  
Autor Tema: Dragan Martinović (1957)  (Pročitano 17095 puta)
0 članova i 1 gost pregledaju ovu temu.
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« poslato: Jun 18, 2011, 04:07:16 pm »

*





DRAGAN MARTINOVIĆ

Dragan Martinović, rođen je u Bogatiću, u Mavči, u Srbiji, 1957. godine. Odrastao je pored oca Milivoja pozorišnog reditelja i slikara i Milića od Mačve, osnivača mačvanske slikarske škole. Još u ranom detinjstvu počinje da slika i sa petnaest godina postaje član pomenute grupe. Već sa sedamnaest godina prvi put samostalno izlaže u Šapcu, 1975. godine.

1976. godine upisuje Likovnu akademiju u Beogradu, gde osnovne i postdiplomske studije završava u klasi profesora Zorana Petrovića. Odmah po završetku studija kreće u intenzivnu izložbenu delatnost.

Grupno je izlagao na više od dvestotine izložbi u zemlji i inostranstvu. Samostalno je izlagao preko 140 puta u zemlji i inostranstvu (Šabac, Beograd, Sremska Mitrovica, Novi Sad, Kragujevac, Opatija, Subotica, New York, Hong Kong, Minhen, Pariz, Be, Atina, Milano...)

Učesnik je mnogih kolonija i dobitnik je više znaajnih nagrada kao što su: nagrada Sremskog i Vojvođanskog salona, Nagrada za kulturu, Godišnja nagrada "Mina Karadžić", Velika nagrada Fondacije "Petar Lubarda"...

Član je nastarije slikarske grupe na Balkanu — "Lada", Udruženja likovnih umetnika (ULUS) od 1981. godine, ULB od 1983. godine, Udruženja likovnih umetnika "Sirmium" od 1983. godine, osnivač je i idejni vođa Udruženja likovnih umetnika "ESNAF", osnivač pokreta "Ja volim Mitrovicu", Društva za kulturu življenja "OKO", "Pečat" iz Bogatića i "Reč" iz Prijepolja. Osnivač je Reda vitezova Templara Srbije. Član je Velike Nacionalne Lože Srbije i aktuelni Veliki Majstor.

Od 1983. godine bavi se pedagoškim radom, što će krunisati osnivanjem Akademije klasičnog slikarstva. 2008. godine imenovan je za dekana Akademije klasičnog slikarstva Univerziteta "Edukons" Novi Sad.

Živi i radi u Sremskoj Mitrovici, a njegova dela su zastupljena u mnogim muzejskim i privatnim kolekcijama širom zemljine kugle.


Više na zvaničnoj internet prezentaciji: Dragan Martinović
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #1 poslato: Septembar 20, 2011, 07:24:01 pm »

*

DRAGAN MARTINOVIĆ — Vidovdanske nebeske suze





Vidovdanske nebeske suze, 1989.
tempera, 180 × 122 cm
Fotografija: facebook
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #2 poslato: Septembar 20, 2011, 08:17:24 pm »

**

DRAGAN MARTINOVIĆ






Dragan Martinović u ateljeu
Fotografija: facebook


* * *

Premda se njegovo slikarstvo od ranije pročulo i videlo na grupnim izložbama u Zemlji i u inostranstvu, počevši od 1972, — mladi DRAGAN MARTINOVIĆ (* 1957, Bogatić), student slikarstva na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu, bio je pravo otkrovenje ove šabačke izložbe. Kada se sledeće, 1978. godine, pojavio na oktobarskoj izložbi sa svojim radikalnim realizmom, slaveći dostojanstvenu lepotu seoskih enterijera, bilo je sasvim jasno da je moderna umetnost dobila novog zagovornika široke likovne kulture i elokventnog slikarskog rukopisa. Kao i Rade Stanković, koji je istovremeno ponudio slična rešenja, i Martinović najradije slika — u duhu nove figuracije — gunjeve, kožne torbe, umašćene bele povrazače, amove, natege, šarene i bradavičaste tikvice, kadionice, rukoveti bosiljka, delove drevnih tkačkih sprava, dakle — predmete "izlizane" tradicionalnim načinom življenja u mačvanskom selu, odnosno — čitav rekvizitarijum jednog prohujalog vremena, na čije je atribute bačen poslednji setan pogled čoveka vešte ruke i širokog mačvanskog srca. Osim što predstavljaju sebe, predmeti na Martinovićevim slikama (delovi sinija i starinskih ormana ponekad su i fizički prisutni u slici) prerastu često — u međusobnom sadejstvu — u neko nevidljivo obličje, u portret nekog omiljenog lica, i u potresne tragove nečije drage prisutnosti u prostorima njegova vilajeta.

Radovan Mirazović | Likovna umetnost u Šapcu 1900—1980 | Šabac Narodni muzej | Šabac 1982.
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #3 poslato: Septembar 20, 2011, 08:17:34 pm »

**

DRAGAN MARTINOVIĆ — SLIKE






Kida se gajdaška nit, 1989.
ulje, 95 x 85 cm
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #4 poslato: Septembar 20, 2011, 08:36:46 pm »

*

DRAGAN MARTINOVIĆ — SLIKE






Sveti Nikola, 1991.
ulje na šperu, 75 x 51 cm
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #5 poslato: Septembar 20, 2011, 09:13:01 pm »

*

DRAGAN MARTINOVIĆ — SLIKE






A on još jezdi oblakom, 1993.
ulje, 122 x 220 cm






Plavo jaje, 1997.
akril, 30 x 22 cm
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #6 poslato: Septembar 20, 2011, 09:29:22 pm »

**

DRAGAN MARTINOVIĆ — SLIKE






Ivanjski venac, 1999.
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #7 poslato: Oktobar 14, 2013, 12:48:37 am »

*

DRAGAN MARTINOVIĆ — SLIKE






Omaž Podgorici, 2000.
ulje na šperu, 70 x 55 cm
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #8 poslato: Novembar 20, 2015, 09:28:24 pm »

*

DRAGAN MARTINOVIĆ — SLIKE






Ođila
45 x 40 cm
gallery AS Skadarlija






Hram,
60 x 45 cm
gallery AS Skadarlija
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #9 poslato: Novembar 22, 2015, 10:30:52 pm »

*

O DRAGANU MARTINOVIĆU


Dragan Martinović pojavio se u našoj likovnoj umetnosti u vreme pune afirmacije moderne i sve izrazitijeg prodora ideja postmoderne. Vreme apstrakcije zaključeno je deceniju ranije (krajem sedme decenije) a ideologija nove figuracije već je zauzela trajno mesto na sve složenijoj likovnoj sceni srpske umetnosti osme decenije. Od tipičnih postmodernističkih obrazaca, konceptualnih tendencija i pop-arta začeta je linija rascepa sa svim oblicima tradicije, pa i tradicije moderne, dok je prividno obnavljačka logika hiperrealizma tražila potiranje granica između slike i fotografije, slike i životne stvarnosti.

Dragan Martinović u takvim uslovima, ponaša se sasvim specifično: verovatno zahvaljujući uticaju svog oca Milivoja, darovitog slikara samouka, ali i nekom svom unutrašnjem glasu, on ostaje imun na sve izazove pomenutih umetničkih promena i trajno se okreće jednom likovnom svetu i jeziku koji respektuje izvesne osobine realističkog stilskog obrasca u velikoj porodici figuracije. Taj realistički koncept podrazumeva najmanje dva bitna elementa likovnog jezika i plastičke strukture Martinovićeve slike: nacionalnim nasleđem obojeno tematsko područje i — drugo — majstorska materijalizacija predmeta, preciznost izrade svakog detalja, koloristička svedenost na bitno i iluzionistička prisutnost oblika. Predmetni sloj njegovih slika, onaj relativno uski krug objekata koji svedoče o kulturi, verovanjima, običajima, praznovericama, rađenjima i umiranjima, kao i svakodnevnim prizorima mačvanskog sela, sav onaj sada već pomalo tajanstveni i zaboravljeni rekvizitarij jednog sveta u nestajanju, na ovim slikama dobija značaj i karakter pune poetske simbolike. A u formalno jezičnom smislu, Martinovićeva slika ja tipičan predstavnik one stilske odrednice koja potire granice između fizike i metafizike, između empirijskog i duhovnog iskustva. Zbog toga se odnos: tema, siže, anegdota na njegovoj slici gotovo uvek završava u onoj neuhvatljivoj dimenziji sadržaja likovnog prizora čija semantička vrednost nije ni istorija ni sadašnjost, jer njegovom suštinom dominira apsolutnost poetskog govora.

Martinovićeve likovne teme nisu ni mačvanski pejzaži, ni gradske panorame, ni etno-ambijenti seoskih kuća, ni fuguralne kompozicije. On ne ispoveda neku lokalnu, ni opštu nacionalnu mitologiju niti pravi neke velike epske cikluse. Na njegovoj slici živi jedna druga (i drugačija) nacionalna prepoznatljivost, tiša i dublja od one koja insistira na nacionalnom paramitskom sadržaju, istorijskoj slavi i pobedama. Tu nema ni groblja ni kafane, ni fantastične erotske scene. "Junaci" njegovih kompozicija su brižno odabrani predmeti, usamljeni i autentični do isključivosti — svedoci istinskog narodnog života, u svakodnevnim ili svečanim prilikama, predmeti koji slikaru govore mnogo više o duši narodnoj i njegovoj iskonskoj prirodi nego što se može folklorna lepršavost ili isprazna nacionalna patetika. Zato se i one slike koje nose izrazito pravoslavnu tematiku (kao što su na pr. Sv. Sava, Sv. Jovan Krstitelj ili Sv. Nikola) javljaju pre svega kao čisti likovni obrasci i iskaz jedne duhovne orijentacije usmerene ka projekciji doživljaja lepote slikane materije, raskošne mrtve prnrode, sočnog grožđa i jabuka, čija materijalna prisutnost pretstavlja sponu između dva lica stvarnosti: vidljivog i nevidljivog.

Fenomenološko lice Martinovićeve slike ne može se posmatrati ni kao refleks klasičnog realizma, ni kao odjek hiperrealizma. Predmet, predstavljen realistički bez obzira na kontekst i prirodu slikarske ideje, teži da ostane to što jeste u svom empirijskom okruženju, da u krajnjoj liniji slika služi njemu a ne on slici. Međutim, Martinović čini jedan neuobičajen slikarski potez: predmet, naslikan realistički, on izdvaja iz ambijenta, stavljajući ga u neki fragmantarni prostorni okvir, bez perspektive i pratećih detalja. Pa ipak, predmet u kompozicionoj celini njegove slike nije indiferentna plastička jedinica koja se, voljom slikara, uklapa u celinu likovnog prizora. Predmet je, rekosmo, biran pažljivo, sa puno emotivnih razloga, ali uvek tako da njegov lik i njegovo mesto u strukturi slike budu autonomni i sami sebi dovoljni. Zbog toga predmet na ovoj slici nije samo fenomenološka činjenica već i ontološka kategorija bića koje slika i slikanjem brani svoj smisaoni integritet.

Gotovo da niko u našem današnjem slikarstvu nije uneo toliko ljubavi, vere i odanosti u tu slikane materije kao što to čini Dragan Martinović. Jednom odabrani predmet dobija karakter svetinje, bez obzira na njegovo profano poreklo ili funkcionalnu običnost. — da slika, kroz to briliantno slikanje, teži da svoj jezik uzdigne do svog velikog, neponovnog sjaja. Zato se gotovo i ne oseća tematska monotonost ovih slika i ne promećuju neka komoozkciona ponavljanja. Ta slika punog zvuka, tako sigurna u prostoru i tako dostojanstvena u samoj usamljenosti, ne može živeti od težnje da se poistoveti sa predmetnim svetom fizičke sivarvosti. Većina naslikanih predmeta ima svoju istoriju koja je u suštini istorija čoveka koji je s tim predmetima živeo.

Pažljivija stilska analiza jezika i strukture Martinovićeve slike pokazala bi još neke karakeristične osobine. Iluzionizam, na pr., kao slikarski metod ili kao stilski ideal, ovde ništa drugo do duboka potreba slikarske svesti da poistoveti prirodučovekovog sveta sa prirodom slike, i još više, da prirodu čovekovog sveta koja je obezvređena nasiljem i odsustvom lepote, oplemeni ulepšanim oblicima i nadzemaljskim sjajem. Iz toga proizilazi da Martnnovićev slikarski ideal počiva na težnji da, preko unapred odabranih predmeta, prevede život fizičkog i duhovnog sveta u lepotu slike. Zbog toga, tematika ove slike nije narativna već simbolička, kontemplativna i višeslojna. Bitnom sloju svoje likovnosti Martinovićeva slika nije ni tradicionalistička ni modernstička: ona počiva na čistoj plastičkoj datosti. Iz nje isijavaju uzbudljiva prepoznavanja dodira bića i sveta, od mitskih vremena do pomalo zaboravljenih religijskih svetkovina.

Kako je prepoznatljivi predmet fizičkog sveta osnovna likovna monada jezika njegove slike, istovremeno i nosilac onih skrivenih sadržaja koji se slute samo dubokim čulom prelopčkog iskustva. Taj predmet nameće slikaru mnoge interne zakonitosti u procesu nastanka slike: on delimično ograničava slobodu slikarske akcije, sputava ga u želji da ostvari žešći koloristički izraz ili da deformiše pojedine detalje u interesu potenciranja nadrealnosti dirizora. Oblik i boja na ovoj slici su gotovo u idealnoj ravnoteži; boja ne samo da prati fizički karakter oblika već mu daje i određene psihičke osobine: on je statičan, čvrst u iaterijalizaciji, osvetljen taman toliko koliko je neophodno da se istakne njegova suština i boja u isto vreme sačuva svoje dostojanstvo.

Ovo slikarstvo nije lako definisati kao likovno — stilski obrazac uprkos činjenici što je Martinović smešten u okvire tzv. mačvanske slikarske škole, koju — pored njega — predstavljaju takođe poznati stvaraoci kakvi su, na pr., Milić Stanković (Milić od Mačve) ili Mikan Aničić. Ta škola je gotovo poluvekovna tradicija i broj slikara koji nastavljaju njene ideale gotovo je konstantan. Tome, nesumnjivo, doprinosi i čiljenica što je i sam Martinović osnivač, utatelj i duhovni vođa majstorske slikarske radionice u kojoj se razvija duh jedne umetnosti, vezane uz nacionalnu tradiciju ali nacionalne po zrelosti i posebnosti jezika kojim se izražava.

[Sreto Bošnjak]


I fascinacija. Zvuči možda patetično, ali nimalo preterano. Majstorstvo je majstorstvo. I to je taj najfascinantniji slikarski beleg Dragana Martinovića, ta virtuozna materijalizacija, ritam volumena, magija svetlosti i senke, atmosfere i prostora.
[Mića Milošević]


Rodonačelnik jedne slikarske škole i — reklo bi se — jednog stila u savremenoj srpskoj likovnoj umetnosti. Dragan Martinović je danas zrela, sabrana i celovita slikarska ličnost. Veoma brzo je pronašao put: inspiriše se tajanstvenim i pomalo sakralizovanim tematskim nasleđem srpske etnokulture, ambijentima, predmetima i — sada već retkim — relikvijama koje vremenom dobile arhetipska obeležja.
[Sreto Bošnjak]

Više na zvaničnoj internet prezentaciji: Dragan Martinović
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #10 poslato: Novembar 22, 2015, 10:31:00 pm »

*

STO SLIKA ZA MILIONE JUNAKA

Nesvakidašnji poduhvat akademskog slikara Dragana Martinovića, posvećen Velikom ratu. Do 2018. godine će organizovati i 100 izložbi, uključujući i one na Krfu i Zejtinliku





Nema stope srpske zemlje koja nije natopljena krvlju onih koji su svoju ljubav prema njoj bili spremni da potvrde i polaganjem sopstvenih života. Ponekad se, istina, čini da je zaborav, surov naročito u nas Srba, uspeo da sasvim sakrije njihovu uzvišenu žrtvu, ali nas, onda, Bog i vreme, te jedine večne sudije, podsete da nije tako. I poruče nam da, i sami, zaboravu moramo stati na put.

Svako ima svoj način da odgovori na tu poruku, a moj su slike - nastavlja ovaj opominjući monolog Dragan Martinović (58), akademski slikar iz Sremske Mitrovice. — Zato sam i odlučio da, do 2018. kada će se navršiti 100 godina od naše slavne, a skupo plaćene pobede u Prvom svetskom ratu, u tri ciklusa napravim tačno 100 slika i organizujem 100 izložbi.

Martinović je, inače, rođen u Bogatiću, u Mačvi, i ne krije da, uz nikad pokoleban osećaj pripadnosti svom rodu, ima i lični motiv za ovaj nesvakidašnji, duboki naklon i znanim i neznanim herojima Velikog rata. Mačva je, podseća, najstrašnije stradala u prvoj ratnoj godini, u čemu nisu pošteđeni ni njegovi najbliži.

Moja majka Vera je iz Lipolista, u kojem je austrougarska vojska tog strašnog leta 1914. pobila čak 3.700 Srba, uključujući i deo njene porodice — priča Martinović.

Svoj veliki poduhvat ovaj učenik slavnog Milića od Mačve, iza kojeg je više od 150 samostalnih i više stotina kolektivnih izložbi, već je započeo ciklusom "Krstovi" koji čine 33 ulja na platnu u obliku krstova. Broj slika identičan broju godina Isusa Hrista je, razume se, simbol raspeća i stradanja, a o tome govori i njihov sadržaj.

Tu je Gavrilo Princip, čiji vidovdanski pucnji su pokrenuli rat za koji su svi znali da je, zbog nemačkih težnji za prodorom na istok, ionako neizbežan, tu su i naše slavne vojvode, pa naša velika slikarka Nadežda Petrović koja je, kao ratna bolničarka, umrla u Valjevu 1915. — navodi slikar. — Tu su, međutim, i obični ratnici i seljaci koji su junački izdržali najstrašnije ratne patnje.

Dva preostala ciklusa kojima će broj slika biti zaokružen na 100, nosiće nazive "Krajputaši" i "Brodski prozori". Prvi će slediti večna boravišta srpskih junaka, a drugi, opet, bolne slike zavičaja koje su oni, posle albanske golgote, "videli" kroz prozore "lađa francuskih", čiji pramci su bili usmereni ka Vidu i Krfu.

Kada je reč o 100 izložbi one će pratiti put naše slavne vojske i neće biti održavane samo u galerijskim prostorima, naprotiv — kaže Dragan Martinović. — Uz ostalo, slike ću izložiti i u albanskim planinama, na Krfu i, naravno, među krstovima solunskog groblja Zejtinlik, gde naši junaci i danas počivaju.


SANJA IH OD 1976. Slike koje on danas stvara o Velikom ratu, Dragana prate već četiri decenije.
Kada sam 1976. okončao prvu godinu studija slikarstva, roditelji su mi, za dobar uspeh, dali novac dovoljan za najbolju garderobu ili letovanje na moru. Umesto toga, kupio sam skupu i vrlo retku foto-monografiju srpskog stradanja u Velikom ratu, koja je faktografski osnov za ono što danas radim.

Đ. Vukmirović | 22.02.2015. | Večernje novosti
Sačuvana
Angelina
Administrator
Hero Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 1557



Pogledaj profil
« Odgovor #11 poslato: Maj 03, 2016, 03:46:36 am »

*

IZLOŽBA SLIKA DRAGANA MARTINOVIĆA "POMEN GOLGOTI SRBIJE"

U Centru za kulturu Aleksinac otvorena je izložba slika Dragana Martinovića "Pomen golgoti Srbije".
Otvaranje izložbe je bilo u utorak, 29. septembra 2015. godine u 19 sati.


Dragan Martinović, rođen je u Bogatiću, u Mavči, u Srbiji, 1957. godine.

Odrastao je pored oca Milivoja pozorišnog reditelja i slikara i Milića od Mačve, osnivača mačvanske slikarske škole. Još u ranom detinjstvu počinje da slika i sa petnaest godina postaje član pomenute grupe. Već sa sedamnaest godina prvi put samostalno izlaže u Šapcu, 1975. godine.

1976. godine upisuje Likovnu akademiju u Beogradu, gde osnovne i postdiplomske studije završava u klasi profesora Zorana Petrovića. Odmah po završetku studija kreće u intenzivnu izložbenu delatnost.

Grupno je izlagao na više od dvestotine izložbi u zemlji i inostranstvu. Samostalno je izlagao preko 140 puta u zemlji i inostranstvu (Šabac, Beograd, Sremska Mitrovica, Novi Sad, Kragujevac, Opatija, Subotica, Nju Jork, Hong Kong, Minhen, Pariz, Berlin, Atina, Milano...)

Učesnik je mnogih kolonija i dobitnik je više znaajnih nagrada kao što su: nagrada Sremskog i Vojvođanskog salona, Nagrada za kulturu, Godišnja nagerada "Mina Karadžić", Velika nagrada Fondacije "Petar Lubarda"...

Član je nastarije slikarske grupe na Balkanu — "Lada", Udruženja likovnih umetnika (ULUS) od 1981. godine, ULB od 1983. godine, Udruženja likovnih umetnika "Sirmium" od 1983. godine, osnivač je i idejni vođa Udruženja likovnih umetnika "ESNAF", osnivač pokreta "Ja volim Mitrovicu", Društva za kulturu življenja "OKO", "Pečat" iz Bogatića i "Reč" iz Prijepolja. Osnivač je Reda vitezova Templara Srbije. Član je Velike Nacionalne Lože Srbije i aktuelni Veliki Majstor.

Od 1983. godine bavi se pedagoškim radom, što će krunisati osnivanjem Akademije klasičnog slikarstva. 2008. godine imenovan je za dekana Akademije klasičnog slikarstva Univerziteta "Edukons" Novi Sad.

Živi i radi u Sremskoj Mitrovici, a njegova dela su zastupljena u mnogim muzejskim i privatnim kolekcijama širom zemljine kugle.





Marko Jovanović | 05.10.2015. | Aleksinačke vesti
Sačuvana
Stranice: [1]   Idi gore
  Štampaj  
 
Prebaci se na: