Najnovije poruke: Angelina
Dobrodošli, Gost. Molim vas prijavite se ili se registrujte.
  Prikaži poruke
Stranice: 1 ... 52 53 [54]
1591  LIKOVNA KULTURA / Likovna umetnost kroz vremenske sfere / Dejan Medaković — Likovna umetnost XVIII i XIX veka poslato: Mart 09, 2011, 12:28:07 am
*
ISTORIJA SRPSKE KULTURE


LIKOVNA UMETNOST XVIII I XIX VEKA

Velika seoba Srba od 1690. godine pod patrijarhom Arsenijem III Čarnojevićem iz srpskih predela ondašnje Turske na ondašnju austrijsku teritoriju u Podunavlju predstavlja značajnu, sudbonosnu prekretnicu u duhovnom i političkom životu srpskog naroda. Od tih vremena počinje i naglo uključivanje Srba u zapadnoevropsku kulturu, a mnogobrojni i složeni društveni procesi izmeniće korenito celokupan sklop našeg društva, u čijem krilu jača građanska klasa. Sasvim razumljivo, te brojne promene nisu mimoišle ni srpsku umetnost. Ubrzo posle Velike seobe, umetničko stvaranje kod Srba biće obeleženo i postepenim gašenjem tradicionalnih oblika zasnovanih na dugotrajnom vizantijskom likovnom iskustvu, uprkos delovanju brojnih zografa, koji uporno, sve do sredine 18. veka, odolevaju novinama.

Međutim, glavni tokovi srpske umetnosti u 18. veku biće nadmoćno usmereni i na područje Podunavlja, gde se, u Sremskim Karlovcima, konačno ustalio i srpski duhovni i politički centar, čiji se uticaj raširio na čitavom području Karlovačke mitropolije. Upravo u Sremskim Karlovcima, tačnije — u dvorskom krugu patrijarha Arsenija IV Jovanovića Šakabente, preokrenuće se ukus nosilaca najviše crkvene vlasti u korist barokizovane ukrajinske umetnosti, čiji zastupnici postaju i dvorski slikari karlovačkog patrijaršijskog dvora. Pa ipak, sve do sredine 18. veka poraženo zografsko stvaranje predstavlja upravo onu kopču koja srpsku umetnost povezuje s prethodnim vekovima, tačnije — sa starom likovnom tradicijom Balkana.

Pored ikonopisa, zografski stil je prisutan i u monumentalnom slikarstvu u krajevima južno od Dunava. Tako, na primer, u 1736. godini nastaje izvanredna zografska celina u manastiru Drači kod Kragujevca, a nešto kasnije, 1737. zografska družina Andre Andrejevića iz Vršca, koja je radila u crkvi manastira Mesića, živopiše staru crkvu manastira Vraćevšnice. Ako se ovim živopisnim delima doda i srpsko zografsko stvaralaštvo na području današnje Rumunije — u manastiru Bezdinu ili u crkvi u Lipovi — postaje još složenija slika srpske umetnosti u prvoj polovini 18. veka.

Kada se u tridesetim godinama 18. veka pojavljuje u srpskoj sredini Hristofor Žefarović, proces raskidanja s tradicionalnim umetničkim nasleđem još nije poprimio onaj zamah i onu snagu koju će mu on dati, zabeleživši u živopisu manastira Bođana u Bačkoj 1737. rođenje jedne nove slikarske epohe. U 18. veku, Žefarović je bio prvi koji se u srpskom slikarstvu jasno opredelio za novo i svakako slobodnije shvatanje forme i boje. Reč je o majstoru koji se, s neskrivenim temperamentom, smelo upuštao u napore da celokupnu organizaciju slika podredi kolorističkim slobodama što su u tom obliku bile nepoznate u srpskoj umetnosti do sredine 18. veka. Već najraniji istraživači naše umetnosti novijeg doba istakli su da je bođanski živopis izveo slikar od mašte i temperamenta, koji teži k novom, ličnom i ekspresivnom. Tada je rečeno da je crkva u Bođanima jedno od mesta u kome se rodilo naše moderno slikarstvo.

Na isti način, kao što živopis u manastiru Bođanima predstavlja i pravu prekretnicu u srpskoj umetnosti koja se razvija u prve tri decenije 18. veka, živopis u manastiru Krušedolu zastupa one nove umetničke težnje čije ishodište treba tražiti u umetnosti Ukrajine, koja je i sama oplođena tekovinama zapadnjačkog baroknog stvaralaštva. Reč je o živopisu nastalom u razdoblju 1750/51—1756. godine, čiji sadržaj i stilske odlike jasno otkrivaju pređene puteve naše umetnosti, tačnije - onu brzinu kojom se nastavlja njena dalja evropeizacija. Geneza stila krušedolskog slikarstva danas je s mnogo dokaza pripisana ukrajinskom slikaru Jovu Vasilijeviču, inače dvorskom slikaru patrijarha Arsenija IV Jovanovića Šakabente, čije približavanje zapadnoevropskom baroku, bez sumnje, pospešuju i njegovi predlošci. Utvrđeno je da se on služio ilustrovanim baroknim biblijama štampanim u Nemačkoj i Holandiji, Vajglovom biblijom, na primer.

Prema tome, način na koji su krušedolske zidne površine slikarski obrađene nedvosmisleno otkriva svoje barokno poreklo, onu izmenjenu duhovnu klimu koja je sredinom 18. veka već uveliko zahvatila celokupan politički i duhovni život preseljenih Srba.

Bez obzira na činjenicu što je živopis u naosu crkve u Krušedolu 1756. godine izveo drugi majstor (najverovatnije je to bio Stefan Tenecki), duh ukrajinskog baroka i ovde je prisutan.

Na taj način, slikarstvo manastira Krušedola, posmatrano u celini, predstavlja tipičan spomenik srpske umetničke sudbine sredinom 18. veka. Pored Bođana, još jednom je oglašeno na zidovima jednog našeg manastira novo razdoblje u umetničkim shvatanjima. Silina ukrajinskog baroka dala je srpskom slikarstvu nove podsticaje, zaustavivši bar za trenutak i naše neposredno sporazumevanje s umetnošću Zapada.

Pod uticajem ukrajinskog baroka rade slikari Nikola Nešković, Dimitrije Bačević, Dimitrije Popović, Jovan Popović, Vasa Ostojić, Ambrosije Janković i Janko Halkozović, čija je umetnička prevlast snažno obeležila razdoblje od pedesetih do sedamdesetih godina 18. veka. Upravo u tom periodu grupa ovih slikara naslikala je i najznačajnije ikonostase na području Karlovačke mitropolije.

Iako je u Podunavlju od pedesetih do sedamdesetih godina 18. veka nadmoćno prisutna južnoruska barokna orijentacija, ipak se oko 1750. javljaju i težnje ka neposrednijem ugledanju na zapadnjačku umetnost. Budimac Joakim Marković slika u tim godinama za Srbe u varaždinskom đeneralatu, u Plavšincima i Dišniku, a njegovi radovi otkrivaju radoznalog umetnika, majstora koji već izmiče sugestivnim poukama ukrajinske umetnosti, a to znači da je stilski razvoj srpske umetnosti otada sve tešnje povezan i s razvojem celokupnog srpskog društva. Otuda, nije nikakva slučajnost što je glavni, a umetnički najnapredniji tok srpske umetnosti vezan za područje Podunavlja, gde nastaje i naša nova građanska kultura, usmerena na dokrajčavanje viševekovnog duhovnog primata srpske crkve.

Na području Podunavlja, zahvaljujući uticajima iz Ukrajine, već je stvorena i jedna posebna varijanta srpske umetnosti, u kojoj preovlađuju težnje da se pravoslavna ikona konačno pretvori u baroknu sliku. Ovaj proces iznedrio je napokon i takvog majstora kao što je to bio Teodor Kračun, umetnik u čijem delu barokne težnje domašuju i svoju najzreliju tačku, priklanjajući se gotovo istovremeno i novim, rokajnim shvatanjima. Na taj način Teodor Kračun, čije datovane radove možemo pratiti od 1772, kada zajedno sa slikarima Jovanom Isailovićem i Lazarom Serdanovićem radi za crkvu Sv. Georgija u Somboru, pa sve do 1780, kada dovršava svoje ikone za karlovačku Sabornu crkvu — odražava i sve one bitne umetničke procese kod Srba. Bio je to zaista veliki majstor, koji je bio kadar da rezimirajući dotad pređene puteve srpske umetnosti označi i njenu konačnu evropeizaciju. Više od pola veka pre njegove pojave otpočeo je kod Srba proces umetničke barokizacije, a stara vizantijska estetika, okrenuta od problema forme k svetu ideja i osećanja, uzaludno je sada branila svoja glavna izražajna sredstva: liniju i ritam. Kompromisi s barokom nicali su sa mnogim stranama prostranog vizantijskog sveta. Kada je u Sremskim Karlovcima ovladao tajnama barokne umetnosti, Kračun se u istom hramu neočekivano okrenuo i rokokou. Stiče se utisak da je, siguran u sebe, odjednom odlučio da u izmenjenim slikarskom rukopisu okuša svoje moći.

I tako, baš u Karlovcima, Kračun je ostvario najlepša dela srpskog rokokoa. Jer, svi oni srpski slikari koji će od osamdesetih godina 18. veka raditi u novom duhu, npr. Jakov Orfelin i Teodor Ilić Češljar, pogođeni već i nastupajućim klasicizmom, neće doseći onu stilsku i slikarsku jasnoću koju je postigao Teodor Kračun, porazivši konačno na svojim ikonostasima Vizantiju. Bio je to slikar koji je u svojim vrhunskim delima i prve i druge faze uspeo da više od samoga događaja predstavi njegovu duhovnu pozadinu. I upravo na toj Kračunovoj sintetičkoj vrlini i počiva ona simbioza stare vizantijske spiritualnosti i umetničkih oblika jedne nove epohe, s kojom su neumoljivo suočeni svi duhovni i politički tokovi srpskog društva u 18. veku.

Stilske karakteristike baroknog klasicizma i rokokoa prisutne su u delu Teodora Ilića Češljara, slikara školovanog u Beču. Njegova delatnost obeležava vreme od 1782. do 1793. kada radi ikonostase u Mokrinu, Staroj Kanjiži, Kikindi i Bačkom Petrovom Selu. Formiran sa tekovinama zapadnjačke kasnobarokne umetnosti - zna se da se ugledao na Vinčenca Fišera i Frančeska Solimenu — on se vrlo brzo opredeljuje za rokajnu paletu i oblike koji su svakako najviše odgovarali njegovim mirnim i lirski osećajnom slikarskom temperamentu. Klasicizam, koji ga se dotakao u prvom redu zbog svojih strogih crtačkih zahteva, isto mu tako nije odgovarao kao ni složena dramatika i patetika baroka. Na boji je i zasnovan njegov suštinski razlaz s klasicizmom iako on, upoređen s Kračunom, ne predstavlja slikara onako velikog kolorističkog raspona i snage.
1592  SLIKARSTVO / Srpski slikari XIV—XIX veka / Vilhelmina Mina Karadžić Vukomanović (1828—1894) poslato: Mart 06, 2011, 09:20:22 pm
*

VILHELMINA MINA KARADŽIĆ VUKOMANOVIĆ — SLKE





Autoportret Mine Karadžić Vukomanović






Portret brata Dimitrija


"Likovno obrazovanje stekla je kod slikara Fridriha Zilhera u Beču, ali je slikarstvo naučila kopirajući dela velikih majstora po evropskim galerijama Beča, Venecije, Drezdena i Berlina.

Njeno slikarstvo podeljeno je na dva razdoblja, prvo je pod uticajem građanskog klasicizma, a drugo pod uticajem romantizma. Za prvu fazu karakterističan je njen autoportet, portet Vuka Karadžića i portret njegovog sina, njenog brata Dimitrija. U drugoj fazi radi svetlijim i toplijim bojama".

Slike preuzete sa interneta
1593  SLIKARSTVO / Srpski slikari XIV—XIX veka / Vilhelmina Mina Karadžić Vukomanović (1828—1894) poslato: Mart 06, 2011, 08:16:17 pm
**




VILHELMINA MINA KARADŽIĆ VUKOMANOVIĆ
(Beč, 24.07.1828 — Beč, 24.06.1894)



Mina Karadžić Vukomanović je ćerka Vuka Karadžića.
"Pri pomenu njenog imena najpre se pomisli da je bila samo ćerka poznatog oca. Ipak, ona ima i ličnih zasluga u srpskoj kulturnoj istoriji. Čuvenija kao slikarka ali zauzima s pravom svoje skromno mesto i u našoj istoriji književnosti.
Bila je očeva ljubimica, i ne samo očeva, bila je ljubimica svih njegovih prijatelja a poznato je da su se u Vukovoj kući u Beču okupljali najučeniji i najuticajniji ljudi iz tog perioda kao što su Jernej Kopitar, Branko Radičević, Đura Daničić. Kao svojoj ljubimici otac je zakidao na sebi da bi njoj obezbedio pristojno obrazovanje. Plaćao joj je privatne časove iz jezika, muzike i slikarstva. Pored maternjeg nemačkog jezika, i očevog srpskog, naučila je i francuski, italijanski i engleski, a služila se i ruskim."
[Gordana Đoković, Mina Karadžić Vukomanović (1828—1894), selektivna bibliografija]


Mina Vukomanović-Karadžić — počeci su bili u znaku bidermajerske minucioznosti, kao na odlično komponovanom Autoportretu ili portretu brata Dimitrija. Odličan crtač ali čestu dugački potezi kičice su zapravo bili potvrda da suština njenog postupka nije crtačka. Pojavila se struktura velikih bojenih mrlja i toplog jarkog rumenila otkrivenih delova tela, na slikama Starac duge kose i Devojčica sa crvenom maramom. Posebno su je privlačile fizionomije naočitih Bosanaca i Crnogoraca (Bošnjak sa belom čalmom, Bošnjak sa crvenim sarukom). Devojka sa vinovom lozom sa neobičnom toplinom boje prerasla je u simbol hedonističke radosti življenja mlade umetnice.
[Autor teksta nepoznat]


Mina Karadžić. Litografija. Autor: Gabriel Deker, 1847.
1594  RIZNICA SRPSKA / Dobrodošlica / Riznica Srpska — Dobrodošlica poslato: Februar 08, 2011, 02:26:39 pm
*

RIZNICA SRPSKA

Nastala je s namerom da se umetničko delo i duhovno blago našeg naroda čuva na dostupnom mestu.

Poezija, muzika, umetnička slika, skluptura i gluma (pozorište i film), kao i spomenici kulture — bude u čoveku  posebna osećanja prema umetnikovoj slici života. Umetničko delo — taj svet metafore, uznosi nas u sferu lepog i uzvišenog.

Burni događaji iz istorije našeg naroda, bili su i još su česti motivi mnogim umetničkim stvaraocima.

Spoznaja istine o svom rodu i naš doprinos njegovom (duhovno-sabornom i intelektualnom) rastu, u ovom globalnom, otuđenom svetu, naš je prvi i najvažniji zadatak.
1595  RIZNICA SRPSKA / Dobrodošlica / Riznica Srpska — Likovna umetnost poslato: Februar 08, 2011, 02:25:27 pm
**

RIZNICA SRPSKA — LIKOVNA UMETNOST






LIKOVNI IZRAZ NA METALU. — Okov Bešenovskog (Vitovničkog) jevanđelja, rad čuvenog zlatara Vuka Konda iz 1556. godine.

 
Fotografija okova "Vitovničkog jevanđelja" preuzeta sa korica
Kulturna riznica Srbije | IDEA | Beograd, 2005
Fotografija: Marlis Vujović
1596  RIZNICA SRPSKA / Dobrodošlica / Riznica Srpska — Likovna umetnost poslato: Februar 08, 2011, 02:25:20 pm
**

RIZNICA SRPSKA — LIKOVNA UMETNOST






LIKOVNI IZRAZ NA TEKSTILU. — Srpska nošnja sa Kosova. Druga polovina XIX veka. Etnografski muzej Beograd.

"Grudi nevestinske haljine (detalj), sašivene od belog domaćeg sukna. Bogati višebojni vez izveden je vunenim nitima, ali pretežno crvenih tonova".


NARODNA UMETNOST JUGOSLAVIJE | Nikola Pantelić  
Izdavač: Jugoslovenska revija, Beograd, 1988
Fotografija: Miodrag Đorđević
1597  RIZNICA SRPSKA / Dobrodošlica / Riznica Srpska — Likovna umetnost poslato: Februar 08, 2011, 02:25:11 pm
**

RIZNICA SRPSKA — LIKOVNA UMETNOST






Đorđe Jovanović — SPOMENIK KOSOVSKIM JUNACIMA

Spomenik kosovskim junacima predstavlja simbol Kruševca i najmonumentalnije delo nacionalne skulpture s početka XX veka. Rad je znamenitog srpskog vajara Đorđa Jovanovića. Otkriven je na Vidovdan 1904. godine, u okviru proslave stogodišnjice Prvog srpskog ustanka, u prisustvu kralja Petra I Karađorđevića. Na Svetskoj izložbi u Parizu, gde su skulpturalni elementi spomenika nastali, i izlagani, Jovanović je, 1900. godine, nagrađen Zlatnom medaljom I reda. Izvedena u duhu francuskog akademizma, piramidalno rešena kompozicija sa dominantnom kompozicijom Boška Jugovića i vile na vrhu i figurama narodnog pesnika — guslara i devojke — personifikacije Srbije, u podnožju sa severne, odnosno, južne strane spomenika, inspirisana kosovskim epom, iskazuje osnovnu zamisao autora o vekovnoj borbi srpskog naroda za nacionalnu slobodu.
 
Na istočnoj i zapadnoj strani, u dva reljefa prikazani su epsko pričešće srpske vojske pred Kosovsku bitku i pogibija sultana Murata. Na severnoj strani spomenika je grb države Nemanjića i 1389 — godina odigravanja bitke na Kosovu; na zapadnoj — grb cara Dušana i godina otkrivanja spomenika — 1904; na istočnoj — grb kneza Lazara i posveta "Srpstvo kosovskim junacima", sa lovorovim vencem i palmovom grančicom u podnožju, dok je, na južnoj strani, grb Kraljevine Srbije iz 1888. i godina proglašenja Srbije kraljevinom — 1882. Motivi na ogradi od livenog gvožđa oko spomenika predstavljaju stilizovane kosovske božure.
[Tekst: turizam — kruševac Autor fotografije nepoznat]
1598  LIKOVNA KULTURA / Likovna umetnost kroz vremenske sfere / Natalija Karić Slijepčević — Čovek, nauka i umetnost poslato: Januar 17, 2011, 11:50:39 pm
**

ČOVEK, NAUKA I UMETNOST


NAUKA I UMETNOST OBOGAĆUJU ŽIVOT ČOVEKA

Čovek je deo prirode i sasvim je razumljivo što ga je ona večito interesovala i što će ga stalno interesovati.

Da bi opstao i stvorio sebi ugodniji život, čovek je nastojao da upozna prirodu i da objasni mnoge njene pojave. U tome nastojanju on ju je i menjao prilagođavajući je svojim potrebama.

Rad na proučavanju ljudskog društva, prirode i njenih pojava u cilju praktičnog iskorišćavanja zove se nauka, a čovek koji se bavi takvim radom naziva se naučnik.

Naporedo sa proučavanjem prirode i ljudskog društva čovek je počeo sve to i da prepričava (prikazuje, oživljava, razjašnjava). Tako je nastala ona grana ljudske delatnosti koja se zove — UMETNOST. Čovek koji se bavi nekom vrstom umetnosti naziva se umetnik.


Natalija Karić-Slijepčević: "Likovno obrazovanje" | Izdavač: Kulturni centar, Novi Sad, 1969.
1599  RIZNICA SRPSKA / Dobrodošlica / Riznica Srpska — Likovna umetnost poslato: Januar 17, 2011, 11:49:34 pm
**

RIZNICA SRPSKA — LIKOVNA UMETNOST







Petar Ubavkić — PORTRET VUKA KARADŽIĆA

"Petar Ubavkić, srpski vajar i slikar, rođen je 12.04.1852. godine a umro 28.06.1910. u Beogradu. U nizu portreta, a portret je gotovo isključiva tema ovog umetnika, ima takvih koji po čistoti koncepcije i po virtuoznosti obrade spadaju u remek dela srpske skulpture.
 
PORTRET VUKA KARADŽIĆA nosi sve vrline najboljih Ubavkićevih skulptura, uspešno spajajući portretni karakter dela sa diskretnom simbolikom".
1600  RIZNICA SRPSKA / Knjiga utisaka • Registracija • Podsetnik za lepo ponašanje / Likovna umenost — Knjiga utisaka poslato: Januar 08, 2011, 08:43:27 pm
*

Pre svega, želim se zahvaliti svima koji su došli na ideju da se osnuje RIZNICA SRPSKA kao i na njihovom uloženom radu i trudu da se ova ideja realizuje.  

RIZNICA SRPSKA je osnovana sa namerom da se umetničko stvaralaštvo našeg naroda neguje i čuva.

Čitanje knjige i stiha, slušanje muzike i pesme, ili gledanje pozorišne predstave, filma ili folklorne igre, za sve nas — prijatan emocionalni ugođaj u kojem uočavamo i doživljavamo lepotu umetničkog dela. Stoga je neophodno razvijati ljubav prema umetnosti kako bi se stvorio osećaj za lepotu.

Nadam se da će mnogima druženje na RS biti prijatno i zanimljivo, ali pre svega poučno i korisno.

Angelina
1601  RIZNICA SRPSKA / Dobrodošlica / Riznica Srpska — Likovna umetnost poslato: Januar 08, 2011, 08:23:37 pm
**

RIZNICA SRPSKA — LIKOVNA UMETNOST







Buđenje, 1998.
Dragan Đuričić (1961—2003)
privatno vlasništvo
1602  RIZNICA SRPSKA / Dobrodošlica / Riznica Srpska — Likovna umetnost poslato: Januar 08, 2011, 08:23:28 pm
**

RIZNICA SRPSKA — LIKOVNA UMETNOST






Bogorodica Trojeručica jedna je od najlepših i najznačajnijih ikona srpskog naroda.
Čudotvorna ikona Bogorodice Trojeručice nalazi se u manastiru Hilandar.

OSAM VEKOVA SRPSKE DUŠE | Priredio: Mišo Vujović | Izdavač: Manastir Hilandar
Fotografija: Slavomir Matejić
1603  RIZNICA SRPSKA / Dobrodošlica / Riznica Srpska — Likovna umetnost poslato: Januar 08, 2011, 08:23:17 pm
**

RIZNICA SRPSKA — LIKOVNA UMETNOST


"Kao umetnici mi nećemo da se kaže: da je Umetnost nepotreban i frivolan luksuz; da je lepa slučajnost neka, ili neko zadovoljstvo višega reda, osuđeno da ga nestane pred jačom kakvom, preciznijom ili naučnijom teorijom o životu. Vodeći računa o divnoj ulozi Umetnosti do naših dana, mi još stalno verujemo u trajanost njenu, s obzirom na primitivni insitnkt iz kojeg je nikla, i verujemo u budućnost njenu, na najveću slavu i draž ovoga sveta i kroz neizbežne transformacije misli, kojoj je Umetnost, bez i najmanje sumnje, samo osveštani omotač."
Petar J. Odavić, "O umetnosti i o umetnicima"

~

"Svaki čovek kao čulno, emotivno i misaono biće svedok je i učesnik duha vremena u kome živi, stvara, deluje i misli, bilo podsvesno ili svesno, aktivno ili reaktivno, on je u uskoj korelaciji sa događajima svoje epohe. Istorijski, sociološki, ekonomski, politički, kulturni uslovi i zbivanja okvir su i građa koji uslovljavaju i na različite načine utiču na kompletan habitus. Pravi umetnik ima još razvijeniji, složeniji i senzibilniji registarski aparat za prirodne, životne i društvene pojave. On istovremeno poseduje sposobnost da te sadržaje umetničkim, likovnim jezikom izrazi. Zbog toga, on uglavnom jeste i mora biti u dubljem, složenijem, trajnijem dosluhu sa duhom vremena"...
Balša Rajčević

~

"Narodnoj umetnosti, kao delu kulturnog nasleđa, često se pridaje i idealizovan značaj. Podiže se do neprikosnovenog određujućeg obeležja naroda zajedno sa drugim etnografskim karakteristikama, bez sagledavanja dijalektičkog razvoja. U stvarnosti se, međutim, najčešće zapostavlja. Ne poklanja joj se ni potrebna pažnja, niti se objektivno i kritički ocenjuju i prikazuju njene vrednosti. Stvarno učešće narodne umetnosti u savremenoj kulturi i umetnosti ima, bez sumnje, važno mesto i smisao. Ona čini značajan preduslov za odlikovanje nacionalne umetnosti, jer se njeni osnovni sadržaji nalaze u narodu kao glavnom činiocu stvaranja i spoznavanja. Sposobnost naroda da stvara umetnike koji će oblikovati umetnička dela, izgrađivati sopstvene poglede na svet, proizilazi i iz toga koliko je njegovo bogatstvo sačuvanog iskustva i umetničkog blaga. Ne znači da se ovim isključuju protivurečnosti, pojave dela bez vrednosti, vulgarizacije, padovi i usponi. Zavisno od istorijskih uslova, društveno-ekonomskih odnosa, verovanja, morala i drugih činilaca, uvek je bilo više ili manje prostora za stvaranje dela istinske vrednosti, kao i onih bezvrednih. Svakako, ona prava otkrivaju snagu i značaj stvaralaštva za opšte sporazumevanje i prevazilaženje dostignutog a druga nemoć, nedostatak prave spone sa društvenom stvarnošću."
Nikola Pantelić "Narodna umetnost Jugoslavije" 1988

~

"Poezija je kao i slikarstvo. Sve dok slika ne izađe iz ateljea, vezana je za sobu, mir i malo ljudi. E, kad se izmesti, počinje njen novi život. Neke srećnije slike, koje dospeju na zidove muzeja, povlašćene su da budu gledane, ali možda im to gledanje smeta. Možda najviše vole kad se pogase svetla i onda ćute tamo u mraku, imaju svog čuvara i dišu same za sebe."
"Danas, savremena umetnost, globalno gledano, ide po samoj oštroj ivici nečeg što veoma podseća na umetnost totalitarnih režima iz tridesetih godina. Reč je o upotrebi i zloupotrebi čoveka."
"Ja ne idem za uspehom nego za trajanjem, ne samo dok sam tu, nego i kada ne budem bila tu. Da sve ostane i traje. To je moj put."
Olja Ivanjicki

~

"Savremena teorija umetnosti koja se bavi izučavanjem likovne umetnosti na kraju jednog i početku novog veka pokrenula je, istražujući položaj umetnika u vremenu globalizacije i dominacije politike i mas medija, jedno od bitnih pitanja: Da li možemo zamisliti svet koji više ne zna šta su estetske potrebe? Da li u tom i takvom okruženju postoje mesta za "romantizam", mesta gde pojedinac-umetnik — može iskazati inventivnost, poetičnost, specifična sredstva umetnosti? Odgovore na ova pitanja najčešće daju sami stvaraoci, jer brišu granice i nalaze svojevrsne oaze".
Vidosava Grandić

~

"Zašto se stalno u našoj istoriji umetnosti istražuje uticaj bečkih, minhenskih i pariskih profesora na naše đake, a malo se pažnje posvećuje ispitivanju nasleđa, činjenici da su srpski slikari prve pouke ovde stekli i uzore imali među našim majstorima?"
Dejan Đorić
Stranice: 1 ... 52 53 [54]