Enrike Hose Lopes Agilar: Kosovo — pljačkanje pred svima
Dobrodošli, Gost. Molim vas prijavite se ili se registrujte.
ISTORIJSKA DOGAĐANJA « ISTORIJSKA ČITANKA  « Drugi o nama « Enrike Hose Lopes Agilar: Kosovo — pljačkanje pred svima
Stranice: [1]   Idi dole
  Štampaj  
Autor Tema: Enrike Hose Lopes Agilar: Kosovo — pljačkanje pred svima  (Pročitano 5792 puta)
0 članova i 1 gost pregledaju ovu temu.
Angelina
Administrator
Sr. Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 317



Pogledaj profil
« poslato: Februar 21, 2012, 03:42:35 am »

**

KOSOVO — PLJAČKANJE PRED SVIMA


Podela (tuđeg)
 
Podsećanje na strane intervencije s ciljem da se podrže otcepljenja teritorija ili da se izvrše podele tuđih teritorija u korist novih grupa, može da izgleda monoton posao, izuzev za žrtve koje su ih preživele (u mnogim slučajevima, posledice se protežu do naše neizvesne sadašnjosti): otcepljenje Sudeta i aneksija Nacionalističkoj Nemačkoj; otcepljenje palestinske teritorije zarad osnivanja Izraelske Države... Neprestana igra vatrom često prouzrokuje konflikte koji se neminovno dešavaju u kućama drugih, a izvan teritorija velikih sila. U savremenoj istoriji, ime Sjedinjenih Država svaki put se javlja kao asocijacija na probleme koje izvozi, koji su uvek izvan njenih granica.
 
Da ne bismo išli daleko, pogledajte na sledećem primeru taj amerčki stil, neizmenjen tokom nekoliko vekova; to više-manje prikriveno podržavanje otcepljenja jedne teritorije s ciljem da se posle, kao dug za dobijene "usluge", iskoriste bogatstva te teritorije. Period: od 2. oktobra 1835. do 21. aprila 1836.; mesto: pokrajina Teksas, deo meksičke države Koauila. Konflikt: Meksički Ustav iz 1835. prouzrokovao je "nesaglasnost" anglosaksonskih naseljenika u Teksasu gde je meksičko stanovništvo bilo manjinsko; posle više oružanih sukoba u kojima je sreća bila okrenuta meksičkoj vojsci, rat se završio neočekivano, bitkom kod San Hasinta, gde je bio zarobljen meksički predsednik Antonio Lopes de Santa Ana. 1845., posle Prvog Intervencijskog Rata, Sjedinjene Države su aneksirale Teksas svojoj teritioriji.
 
2008., posle ni najmanje prikrivenog intrigiranja sa albanskim separatistima na Kosovu, Sjedinjene Države ponavljaju na Balkanu istu strategiju razvijenu u Teksasu; rezultat je proglašenje nezavisnosti Kosova: srpska pokrajina Kosovo, proglašena je za nezavisnu Državu 17. februara 2008.; za čim je usledilo paljenje američke ambasade u Beogradu 21. februara (što je sve samo deo jednog od niza šizofreničarskih informacija kojima SAD ponovo definiše, namešta i određuje ono što podrazumeva pod rečju "demokratija": tortura, wateboarding,  gubljenje građanskih prava, telefonske intervencije, mešanje u unutrašnje poslove, unilaterarne objave rata, zabrane drugim zemljama razvoja nuklearne energije zarad mira...). Da li su SAD i UE mislile da se neće ništa dogoditi posle podsticanja i prihvatanja otcepljenja južne srpske pokrajine?

Za sada, jednostrano proglašenje suvereniteta lažne države Kosovo čija je većina stanovništva albanskog porekla, zvanično su odbile Rusija, Kina, Španija i Rumunija, dok su Kipar, Bugarska i delom Slovačka, takođe izrazili opozicione stavove. Srpski parlament usvojio je deklaraciju koja zahteva od inostrane zajednice da se poništi proglašenje nezavisnosti Kosova i poštovanje Rezolucije Br. 1244 SB OON (posle 17. februara 2008., sa naročitom zaboravnošću koja više ne bi trebalo nikoga da iznenađuje, Sjedinjene Države su priznale prozelitizam na Kosovu, kako bi se ometala načela pomenute rezolucije).
 

Situacija kosovskih Srba od 1999-e
 
Podsticanje nacionalističkih osećanja sa religioznih pozicija je nešto što je bilo prećutno dozvoljeno i odobreno od strane Sjedinjenih Država i NATO-a na Kosovu. To je jedna od najboljih strategija za pothranjivanje želje za odvajanjem jedne zemlje. Tako je podsticanje antisrpskog osećanja na Kosovu izbilo u direktne akcije protiv srpskog stanovništva i atentate protiv religioznih pravoslavnih zdanja, koja predstavljaju osetljivi deo nemuslimanske i nekatoličke kulture u kraju (da bi se razumeo domet tih činova, dovoljno je zamisliti negodovanje prouzrokovano rušenjem Bazilike Device Marije Guadalupe [glavno katoličko svetište u Americi koje se nalazi u gradu Meksiku, u opštini Gustavo A. Madero, i koje godišnje poseti dvadeset miliona hodočasnika — prim. prev.] od strane nekatoličke ratničke grupe, u nekom zamišljenom slučaju, u kojem bi opština Gustavo A. Madero pretendovala da proglasi svoju autonomiju u gradu Meksiku.)

Otkako je alijansa NATO (u čijem sastavu su mnoge zemlje potpisnice Haške konvencije, 1954.), intervenisala na Kosovu, tolerisane su pretnje i štete na račun srpskog kulturnog blaga. Posledice su još uvek neizmerljive: ni manastiri ni crkve, koje nikada nisu bile strateške mete, nisu imale potrebnu zaštitu kao duhovna i kulturna blaga. Takođe se tolerisalo kada su albanski ekstremisti, vođeni Oslobodilačkom vojskom Kosova, pored ubistava, otmica i silovanja srpskog stanovništva, pljačkali, palili i minirali pravoslavne crkve, manastire i druge crkvene objekte.
 
Za vreme pregovora Srba i Albanaca u Beču, pre 2007-e, Albanci su odbili da se sudi onima koji su bili optuženi za zločine nad kosovskim Srbima; sličnu sudbinu imale su i diskusije o povratku 230 hiljada srpskih izbeglica sa Kosova, o obnavljanju srušenih srpskih crkava, groblja, kuća i stanova na Kosovu. Odgovorni za zločine nisu izvedeni pred sud ni uhapšeni, kao što je bio slučaj sa Miloševićem i nekim srpskim i hrvatskim vojnim licima.
 
Ta prividna nejasnoća se pojašnjava ako se podsetimo prvog Anastasija Somose u Nikaragvi: kad je Vudro Vilson čuo komentar da je centroamerički predsednik kučkin sin, američki predsednik je odgovorio: "Jeste, ali on je naš kučkin sin." Ohrabreni tom političkom "dvoumicom", i kao da se radi o talibanima, albanski manifestanti su uzvikivali zastrašujuće parole tokom krvavih okupljanja u Prištini 2007-e godine, aludirajući na ostatak crkava, manastira i Srba: "Srušiti, srušiti!": u vreme multikulturalizma proglašenog od strane Ujedinjene Evrope, izgleda da se, zbog "nehajnosti", potpomaže osnivanje jedne Države čije pretenzije su uporno i čisto muslimanske.
 
Inostrane mirovne trupe, koje danas upravljaju Kosovom, malo šta imaju zajedničkog sa obnovom multietničkog društva ili sa pomirenjem i rešavanjem konflikata: njihovo delovanje se sastoji u pružanju pomoći Sjedinjenim Državama u geostrategijskim planovima kontrole energetskog blaga u ovoj oblasti. Osim trgovine ženama, heroinom i oružjem, oblast trpi zastoj ekonomskog i društvenog razvoja, a i međuetnički odnosi su se pogoršali kao nikad pre; sve to izgleda beznačajno za američku spoljnu politiku, prepotentnu, militarizovanu i korporativnu, stručnjaka za izvoz konflikata zarad rasprostranjivanja svojih interesa.
 

I, na kraju, šta?

Veoma je iznenađujuće da su početkom XX veka, 80% stanovništva sačinjavali kosovski pravoslavni Srbi, a ostalih 20% muslimanska manjina albansko-kosovskih sunita. Zahvaljujući islamskoj poligamiji i pravoslavnoj monogamiji, muslimansko stanovništvo se uvećalo gotovo eksponencijalno, do toga da početkom XXI veka albansko-kosovsko stanovništvo predstavlja 95% ukupnog broja stanovnika, sa manje od 5% pravoslavnih Srba; takva proletarizacija ne znači da teritorija nastanjena nekadašnjom manjinom migrantskog porekla može da zahteva moguću kasniju autonomiju. Ili može? (Poznato je, iz verbalnih žongliranja Kondolize Rajs i Ujedinjene Evrope, da: "Kosovski slučaj nije presedan ni za jednu drugu sličnu situaciju" — ne bi li meksički emigranti u Sjedinjenim Državama, ili Baski u Španiji i Francuskoj, želeli da se proglase nezavisnim, još bi samo to falilo: to nije deo Plana.)
 
Kad Sjedinjene Države govore o odbrani "demokratskih vrednosti", o pravu svakog naroda na svoju nacionalnu samoodređenost i drugim sličnim stvarima, ili o tome kako je neka zemlja razvila opasno nuklearno i biološko oružje, nikad im ne treba verovati: treba dobro proanalizirati značenje da bi se razumelo šta su stvarno hteli da kažu. Otkada to Sjedinjene Države pomažu muslimane, kad je njihova spoljna politika napadački antimuslimanska? Odgovor je prost: otkada razlikuju naše od drugih muslimana, to jest, onih koji im marljivo služe, kao Turci i Albanci; otkada su se neki pokazali kao bezobrazni, kao Iračani i Avganistanci; otkada razlikuju Sunite od Kurda.
 
Istorija skorašnjih zverstava na Kosovu nisu deo nekog rata: posle navodnog mira započetog 1999., kojim je Kosovo postalo međunarodni protektorat, nastalo je najviše pogroma tolerisanih od strane okupatorskih snaga: muslimani albanskog porekla imali su dozvolu i bili su podstaknuti da ruše civilna zdanja i pravoslavne spomenike, kao i da napadaju srpsko stanovništvo. Da li se radi o rasejanosti, nemoći, nesposobnosti, ili o strahu okupatorskih snaga? Bolje reći, radi se o dosluhu. Kako će Albanija i njeni mali ali razorni žbirovi plaćati usluge Carstva? Albanci ne smeju da zaborave da su, ne tako davno — sedamdesetih i osamdesetih godina prošlog veka — Avganistan i Irak bili deo jedne male grupe "maženog" islama od strane Sjedinjenih Država: danas, obe države su izgubile simpatiju Carstva i nalaze se u ruševinama, a veliki broj njihovih ljudi je u opasnosti da budu kidnapovani — hrana za zatvorenički kamp u Gvantanamu.
 
Pre nego što se stigne do te tačke košmara predstavljenog u opasnom prijateljstvu sa Sjedinjenim Državama, pojaviće se na Kosovu novi Huseini, bin Ladeni, podmićivanja, novi, naglo obogaćeni "lideri" i mafije. Posle, ako bude bilo potrebno, izbiće okupatorski rat sa neraspoloženom Rusijom u blizini. Nažalost, sve to zvuči kao da će biti još ratova, a ne veći mir. Danas, povodom Kosova, mogli bismo da se setimo dva stiha Lopes Velardea: "Isus ti je nasledio stado / a izvore nafte — đavo." Đavo koji želi da proždre te izvore ima ime: Sjedinjene Američke Države.

 
Prevela sa španskog Jelena Rastović

Enrike Hose Lopes Agilar (Enrique José López Aguilar)
Meksiko Siti


Beleška o piscu
 
Enrike Hose Lopes Agilar (Enrique José López Aguilar), rođen u gradu Meksiku (1955), diplomirao je na Filozofskom fakultetu Autonomnog nacionalnog univerziteta u Meksiku (CIAM), na odseku za latinskoameričke književnosti i magistrirao na katedri za meksičku književnost.
 
Pisac mnogostruko iznijansiranih pogleda u domenu više književnih žanrova, objavio je dvadesetak knjiga proze, poezije i eseja. Deo tog književnog opusa takođe je objavljen u antologijama u Meksiku i inostranstvu. Prevođen je na nemački jezik. Od knjiga priča, izdvojili bismo Silos prvih reči (1981), Materija od senki (1984), Večna ljubav (1987), Lica Uranije (1996) i Prodavnica igračaka (1999), Zvanja glasa (1985), Koža i njena memorija (1991; 1993), Kad kažem tvoje ime (1997), Zvekir (1998), Mač među usnama (1998), Mesto vode (1999), Sever/Jug (2007) — neke su od objavljenih knjiga poezije ovog autora. Objavljeni eseji okupljeni su u knjigama: Radovi (1985), Pogled u glasu (1991), Panoptika. Jedanaest eseja o likovnoj umetnosti (2001) i Prvo lice (2007).
 
Enrike Lopes je redovni profesor metropolitanskog Autonomnog univerziteta (PAM), na odseku za humanističke nauke; rukovodio je specijalističke akademske studije iz meksičke književnosti XX veka, i delovao je na funkciji upravnika za akademsku saradnju.



LJUDI GOVORE
ČASOPIS ZA
KNJIŽEVNOST I KULTURU
godina 1 | 2008
knjiga 1 | sveska 1
Glavni i odgovorni urednik
Radomir Baturan
Toronto, Kanada
Sačuvana
Stranice: [1]   Idi gore
  Štampaj  
 
Prebaci se na: