Jasenovačka politička ikebana
Dobrodošli, Gost. Molim vas prijavite se ili se registrujte.
Stranice: [1]   Idi dole
  Štampaj  
Autor Tema: Jasenovačka politička ikebana  (Pročitano 4618 puta)
0 članova i 1 gost pregledaju ovu temu.
Angelina
Administrator
Sr. Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 318



Pogledaj profil
« poslato: Decembar 23, 2013, 10:01:30 pm »

*

JASENOVAČKO MEMORIJALNO PODRUČJE


Po završetku rata, počelo je sahranjivanje žrtava i čišćenje logorskog područja. Stanovnici Jasenovca i obližnji seljani koristili su cigle i druge građevinske materijale u obnovi i izgradnji svojih kuća. Tako su gotovo svi materijalni dokazi nestali sa mesta najvećeg zločina u bivšoj Jugoslaviji, kao da na tom mestu nikada nije postojao nikakav logor. Izgleda da su vlasti tog vremena, pogotovu određene osobe u Zagrebu, želele da tako bude u Jasenovcu. Pod sloganom "bratstva i jedinstva", u cilju stvaranja tolerancije između naroda, zločin je morao da se zaboravi što pre.

Samo 20 godina kasnije, 1965., pod pritiskom porodica žrtava i rođaka, počela je izgradnja spomenika — kamenog cveta, o kojem je njegov autor, inženjer Bogdan Bogdanović rekao da "sugeriše ideju prevladavanja patnji i ludila". Nekoliko godina kasnije, izgrađen je otvoreni Memorijalni muzej, groblja su sređena, i osnovana je radna organizacija Memorijalni park Jasenovac, koja je radila do početka sledećeg rata, 1991.

Bez obzira koliko se snažno autori memorijalnog Parka trudili, često izjavljujući da memorijalni kompleks ne liči na "gradski park" ili na "veštačku strukturu", upravo se to sa njim dogodilo.

Gledano spolja, Memorijalni park Jasenovac, sa svojom modernom zgradom Muzeja i svojim stilizovanim cvetom zaista liči pre na lep park nego na bivši koncentracioni logor najgore vrste. Da nema očiglednih muzejskih materijala i filmova, posetioci bi teško razumeli šta se tu zapravo dogodilo, ili naslutili sve strahote. Autentične zgrade nisu sačuvane ni obnovljene. Spomenici i memorijalni platoi su samo neprimetna obeležja mesta najvećih masovnih smaknuća u Jasenovcu i drugim logorima koji su sačinjavali jasenovački kompleks koncentracionih logora, dok neka od njih, kao Bročice i Jablanac nisu ni obeležena. Uprkos tome, mesto zločina u Jasenovcu posetili su posle rata nebrojeni rođaci i prijatelji, a otkako je memorijalna oblast otvorena, stotine hiljada posetilaca došle su da odaju počast nedužnim žrtvama.

SKRNAVLJENJE MEMORIJALNE OBLASTI (1991)

(...) Krajem septembra 1991. (početak raspada Titove Jugoslavije, prim. ur.), hrvatska vojska silom je ušla u jasenovački memorijalni park. Prema Haškoj konvenciji o zaštiti istorijskih i kulturnih spomenika, hrvatska vojska je grubo prekršila sporazum ulaskom u zaštićeno područje. Iako je međunarodna javnost bila obaveštena o skrnavljenju memorijalnog parka, nije bilo nikakvog odgovora.

Srpske snage su oslobodile Memorijalno područje Jasenovac 8. oktobra 1991. Tokom povlačenja, hrvatska vojska je minirala most na Savi koji je povezivao dve strane Memorijalnog parka; takođe su digli u vazduh grobove, uništili muzejske eksponate i ukrali muzejsku opremu. Zahvaljujući hrabrosti i entuzijazmu pojedinaca koji su radili u Memorijalnom parku, neka istorijska građa i predmeti bili su sačuvani.

(Posle Dejtonskog sporazuma 1995. područje Jasenovac je pripalo Republici Hrvatskoj, prim. ur.) Udruženje Jasenovac — Donja Gradina
Sačuvana
Angelina
Administrator
Sr. Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 318



Pogledaj profil
« Odgovor #1 poslato: Decembar 23, 2013, 10:08:32 pm »

*

ZAŠTO JE OD JASENOVCA OSTAO SAMO BETONSKI CVET?


Pretpostavimo da se tamo neke 2020. godine grupa mladih ljudi, slabo obrazovanih a potpuno nezainteresovanih za istoriju, nađe u blizini Jasenovca i videvši interesantan betonski odlivak usred slikovite zelene livade, odluči da ispitaa o čemu se tu radi. Idući dalje u ovoj pretpostavljenoj situaciji pratimo grupu omladinaca koja prilazi betonskoj skulpturi — nemajući pojma da se ona zove "Kameni cvet" — na toj lokaciji pravi nekoliko zajedničkih fotografija (sa sve kreveljenjem i podizanjem dva prsta iznad glave) a onda kreće prema nekoliko stotina metara udaljenoj kući, zgradi, prostoru pod krovom. Ulaze unutra i posle desetominutnog razgledanja konstatuju da se tu radi o instalaciji neimenovanog umetnika a sve skupa, taj prostor i ona betonska skalamerija na livadi, verovatno predstavlja ispostavu Muzeja savremene umjetnosti iz Zagreba. Sedaju u kola i odlaze.

USTAŠKI LOGOR

Da li je ovo preterivanje? Jeste, preterao sam sa vremenom. Gore pretpostavljeno dogodiće se i pre 2020. godine.

Jaša Almuli, ugledni jevrejski publicista i intelektualac, Beograđanin, rekao je ovih dana, povodom promocije svoje najnovije knjige "Jevreji i Srbi u Jasenovcu" da bi se sadašnja muzejska postavka na prostoru bivšeg ustaškog koncentracionog logora Jasenovac najviše dopala upravo ustašama.

Nema se tu šta dodati, osim pitanja ko je autor onoga što na prostoru nekadašnje tvornice smrti danas, zaista, liči na lošu instalaciju iz palete savremena umetnost.

U pitanju su tri žene: Nataša Mataušić, Leonida Kovač i Helena Paver Njirić.

Prva od njih je istoričar i svojevremeno je "otkrila" da su ranije izložene fotografije jasenovačkih krvnika i njihovih žrtava u stvari falsifikat kojem, razume se, nije mesto u memorijalnom kompleksu bivšeg koncentracionog logora. Verovatno je zbog toga i angažovana u osmišljavanju nove postavke. Onda se zaključilo da memorijalni kompleks nije mesto ni za noževe, mačete, maljeve, lance i ostale autentične predmete sa kojima su ustaše u Jasenovcu likvidirale Srbe, Jevreje, Cigane... pa je to sklonjeno od očiju javnosti. Da se ljudi ne uzbuđuju.

Ta postavka stara je nešto više od tri godine i sve to vreme predstavlja temu za raspravu. Čim je otkrivena, još onoga dana kad je predstavljena javnosti, oglasili su se Srbi, Jevreji i poneki Hrvat. Možda nećete verovati ali tada se i Stjepan Mesić, sa pozicije predsednika Hrvatske, posle obilaska nove postavke pred okupljenima zapitao hoće li generacijama koje dolaze, po obilasku Jasenovca uopšte biti jasno šta se tu dogodilo.

SPORNE POSTAVKE

Julija Koš, iz zagrebačke jevrejske opštine, u vreme nastanka nove postavke u memorijalnom kompleksu bila je član Savjeta Spomen područja Jasenovac, žestoko se te 2006. usprotivila idejama tri gore spomenute žene, ali je, kako sama reče, bila ismejana. I ona je, kao ovih dana njen sunarodnik Almuli, rekla da bi ustaše, da su ostale na vlasti, napravile upravo ovakav memorijalni kompleks kakav danas postoji. Julija zaboravlja da su delomično redizajnirane ustaše na vlasti u Hrvatskoj ponovo došle 1990. godine i da je sadašnja jasenovačka postavka samo produkt onoga što se događalo i još događa i govori u Hrvatskoj poslednjih 20 godina.

Direktor Spomen-područja Jasenovac, u vreme nastajanja sporne postavke, bila je Nataša Jovičić. Ona je to i danas. Na pitanje hoće li nešto da menja u zamisli i realizaciji postavke, s obzirom na brojne zamerke i ogorčenja, dotična je rekla da hoće. Svaka tri meseca rotiraćemo mesta plastičnih panoa koji se nalaze u muzeju — rekla je. Nije se libila da u javnost iznese stav kako je raniji izgled jasenovačke memorijalne postavke u stvari bio "politička propaganda zasnovana na falsifikatima".

U takvoj atmosferi ne predstavlja nikakvo iznenađenje odluka Nataše Jovičić da unutar memorijalnog kompleksa istakne brojku od 70 hiljada ubijenih. Isto to tvrdila je decenijama ustaška emigracija, kao što je to do smrti ponavljao i Franjo Tuđman. Danas je to službeni stav države Hrvatske.

Može li neko da zamisli šta bi se dogodilo da službena, savremena, Nemačka izađe sa stavom da je, uzmimo, u Aušvicu ubijeno deset hiljada Jevreja, umesto milion, kao što je utvrđeno 1945. godine.

A u Jugoslaviji, 1947. godine, "Zemaljska komisija Hrvatske", sastavljena od Hrvata, u sadejstvu sa nekoliko stručnih timova, utvrdila je da su ustaše u Jasenovcu ubile između 500 i 600 hiljada ljudi. Uglavnom Srba.

Taj dokument odbacila je 1990. godine neoustaška vlast Hrvatske demokratske zajednice, na čelu sa Tuđmanom. Predsednik HDZ-a tada je objavio knjigu "Bespuća povijesne zbiljnosti" u kojoj je prvi put javno izneo "istinu" o 30 hiljada ubijenih u Jasenovcu (kasnije je tu brojku podigao na 70.000) a izašao je i sa tvrdnjom da su Jevreji, u Hrvatskoj ih zovu Židovi, bili glavni operativci u logoru Jasenovac, odnosno, da je Hrvat bio samo upravnik dok su sve ostalo organizovali Židovi. Knjiga je naišla na žestoku osudu jevrejskih organizacija u Evropi i Americi i Tuđman je nateran da objavi novo izdanje iz kojeg je izbačeno sve što se u tom smislu odnosi na Jevreje. Ali, o tome više u nekom od narednih brojeva "Pečata".

Nataša Jovičić, prema mojim saznanjima, potiče iz srpsko — jevrejske porodice, a zbog čega uporno i sa velikom strašću brani ono što su zamislile i uradile njene prijateljice Mataušić, Kovač i Njirić, a pre njih ustaška emigracija i Franjo Tuđman, zna, valjda, samo ona.

ZVERSKA UBISTVA

Jedan od najboljih hrvatskih istoričara, Zorica Stipetić, već tri godine pokušava-bezuspešno, na žalost — da promeni jasenovačku postavku iz 2006. godine. Njen stav je savršeno jasan: "Ustaše su još u svojim ranim dokumentima isticali da je potrebno radikalno rešiti srpski problem. Takvu ideju su ugradili kao osnovnu komponentu koja je pre svega imala za cilj likvidaciju Srba. Muzej u Jasenovcu mora upravo to da pokaže; da je taj genocid bio planiran. To ovom postavkom nije urađeno. Naprotiv, sakriveno je".

A da li je sve moglo drugačije? Zbog čega jasenovači logor podseća na izletište? Ko je posle Drugog svetskog rata doneo odluku da se taj logor sruši? Kome su smetali njegovi ostaci i eventualna rekonstrukcija kao večno podsećanje da je na tom mestu zverski ubijeno oko pola miliona Srba. Kako to da je od svih velikih koncentracionih logora iz Drugog svetskog rata samo Jasenovac sravnjen sa zemljom?

U vreme kad čovek prođe one prve životne gluposti, koje neki zovu sazrevanjem, i oseti potrebu da se bavi stvarima od kojih se i za koje se ne živi ali čija je suština bitno odredila budućnost, i moja malenkost počela je da se zanima, uz ostalo, gore iznetim pitanjima.

Nikada nisam bio naročito dobar ni đak, ni student ali mi je logika uvek bila jača strana. To imaš ili nemaš. Zato sam, pre napunjene dvadesete godine, sebe i druge, uz ostalo, pitao kako to da je Aušvic sačuvan u izvornom obliku a Jasenovac nije. Jedino je moj deda Ilija, partizan, prvoborac, imao smelosti da kaže kako to nije slučajno, a ako bi popio koju više, čemu je bio sklon, onda bi dodao: Da se zaboravi gde su nas i koliko ubijali.

VELIKA ODSTUPANJA

U proleće 1994. godine, u nedeljniku "Argument", čiji sam bio glavni i odgovorni urednik, pokrenuo sam akciju da se rekonstruiše logor Jasenovac. I danas postoje fotografije i nacrti na osnovu kojih je tako nešto, bez velikih odstupanja, moguće. Bila je to serija tekstova u kojima sam imao samo podršku čitalaca i Milana Bulajića, eksperta za Jasenovac i genocid nad Srbima. Vlastodršci u Beogradu o toj temi nisu hteli ni da razgovoraju sa Bulajićem i sa mnom.

Zalud sam se upinjao da im objasnim da bi rekonstrukcija logora Jasenovac, u zajedničkoj akciji sa nekoliko jevrejskih udruženja iz sveta, bila jača odbrana i zaštita Srba u Hrvatskoj od svih artiljerijskih oruđa koje su Krajišnici tada imali. Nije vredelo. Odustao sam kad me je jedan od ljudi iz vrha kninske vlasti, saslušavši priču o značaju rekonstrukcije jasenovačkog logora, upitao mogu li nekako da obezbedim šleper makedonskog marlbora. Tvrdo pakovanje.

Pouzdano se zna da su ustaše prilikom povlačenja spalile neke delove koncentracionog logora Jasenovac ali je veći deo ostao i nije trebalo mnogo ni truda ni sredstava da se to strašno mesto obnovi. Kao opomena i brana zaboravu. Umesto toga nova vlast srušila je ono što je ostalo, uz krajnje cinično objašnjenje da je tako obezbeđen građevinski materijal (cigla) za obnovu kuća u spaljenim srpskim selima tog dela Posavine.

Na osnovu neslužbenih iskaza svedoka može se zaključiti da je presudnu ulogu u eliminisanju svih materijalnih ostataka Logora Jasenovac imao Ivan Stevo Krajačić, jedini čovek u kojeg je Tito, sve do smrti, imao apsolutno poverenja i jedini koji je u kabinet Josipa Broza mogao da uđe bez prethodne najave.

U tom smislu valja spomenuti da se Krajačić, prilikom otvaranja Memorijalnog muzeja Spomen područja Jasenovac, 4. juna 1968. godine, na svečanom ručku u obližnjem motelu, posle nekoliko čaša rakije, obratio srpskoj delegaciji iz Beograda: "Malo smo vas ovdje pobili". Da ovaj incident ne preraste u veliki politički i bog zna kakav još srpsko-hrvatski sukob sprečio je lično Josip Broz. Samo tri godine kasnije buknuo je "maspok", rođeno je "Hrvatsko proljeće" čiji je osnovni cilj bio stvaranje samostalne države Hrvatske.

Nama danas, bojim se, ostaje samo prazna priča i pitanje zbog čega su srpski generali i narodni heroji dozvolili da mesto likvidacije pola miliona Srba danas izgleda kao izletište sa ispostavom zagrebačkog "Muzeja savremene umjetnosti".

Ratko Dmitrović | 17.02.2010. | Pečat
Sačuvana
Angelina
Administrator
Sr. Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 318



Pogledaj profil
« Odgovor #2 poslato: Decembar 23, 2013, 10:32:48 pm »

*

JASENOVAČKA POLITIČKA IKEBANA


U Jasenovcu je juče obilježena 65. godišnjica proboja jasenovačkih logoraša iz jednog od najstravičnijih nacističkih logora smrti u svijetu, gdje je pogubljeno na stotine tisuća Srba, cjelokupna jevrejska populacija iz NDH i nekoliko desetina tisuća Roma, uz dosta hrvatskih antifašista. Na obilježavanje ove godišnjice došlo je cjelokupno hrvatsko rukovodstvo kao i nekadašnji predsjednik Stjepan Mesić, a posjetilaca je bilo nekoliko stotina.

Da čovjek nije znao o čemu se radi, mislio bi da se nalazi na lijepo uređenom terenu za golf. Falio je jedino proslavljeni golf igrač Tajger Vuds. Krajolik predivan, trava pokošena na engleski način, umjetno sređena jezera, zazelenjeli brežuljci, milina za oči. Nigdje nikakvog znaka o ustaškom stratištu. Nema baraka za zatočenike, obilježena mjesta gdje su ustaše maljevima i noževima ubijali svoje žrtve, nigdje logorskih žica, ničeg što bi služilo na podsjećanje na izvršeni genocid. Sve je urađeno da se zaboravi, kao da stratišta nikada nije ni bilo. Ali tu nije kraj političkoj ikebani. Cijelo hrvatsko rukovodstvo se rasplakalo nad žrtvama: Srbima, Jevrejima, Romima i inima. Pa priče o tome kako je Hrvatska izrasla iz antifašističke borbe?! Ova povijesna neistina bode oči do krvi, jer koliko je poznato, iz antifašističke borbe je nastala Jugoslavija, o kojoj nije bilo ni riječi na ovoj komemoraciji.

I onda na scenu stupa bivša Srpkinja, HDZ-ovka, predsjednica Vlade, Jadranka Kosor. Nešto patetičnih riječi o antifašističkoj borbi iz koje je izrastao, prije dvadeset godina, "demokratski hrvatski ustav" (sic)?! Taj ustav je bio toliko "demokratski" da je hrvatske Srbe iz konstitutivnog naroda pretvorio u manjinu! Kako bi djelo odgovaralo riječima, u hrvatskom domovinskom ratu broj Srba je s 12 odsto sveden na otprilike četiri odsto, na točno onoliko koliko je tadašnje hrvatsko vrhovništvo bilo planiralo! Unutar političke ikebane važna je i priča o tome kako su sve žrtve jednako vrijedne. Zločin je, eto, zločin, a broj žrtava nije važan. Par tisuća je isto kao i nekoliko stotina tisuća! Naravno, pošto se tu radi o nekoliko stotina tisuća Srba, koji su kao "genocidan narod" očito "nevrijedne žrtve". Dobro je da su ih hrvatski dužnosnici uopće i spomenuli, na čemu bi im Srbi trebalo da "budu zahvalni"! Uostalom, kako se nad "genocidnim narodom" može vršiti genocid? Da su ustaše, umjesto da su Srbe i Jevreje neselektivno ubijali, odvajali žene, djecu i star(i)ce i slali ih kućama, onda bi to, kao i u Srebrenici bio "genocid". Ovako, to je tek zločin, a i jedva da je zločin, pošto se radi o "srbočetnicima" i "čifutima". I tako, proljeće u potpunosti uljepšava jasenovački dječji vrtić. Politička govorancija je završena, "demokracija se pokazala na djelu", što je za ulazak u Europu više nego potrebno, genocid nad Jevrejima i Srbima nije ni spomenut. "I to s pravom". "Jer što je Jasenovac prema Srebrenici"?! A kada se za par godina stiša ova buka oko "čifutskih" i "srbočetničkih" navodnih žrtava, uprocesuiraće se golf tereni, napraviti dječja igrališta i mjesta za piknik, a spomen-muzej jasenovačkim žrtvama ostaće i dalje politička ikebana i ruglo izvršenom genocidu.

Emil Vlajki | 19.04.2010. | Nova srpska politička misao
Sačuvana
Angelina
Administrator
Sr. Member
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 318



Pogledaj profil
« Odgovor #3 poslato: Decembar 02, 2015, 02:46:58 am »

*

ZABRANJENO SPOMINJANJE

Nikada u Evropi srpske žrtve nisu bile istovetne žrtvama drugih naroda. Zločin u Srebrenici niko ne poriče, ali Srbi traže da se makar spomenu njihove žrtve koje su pale prve, mnogo pre Srebrenice

Nema tu ničeg novog i nema mesta čuđenju. Nikada u Evropi srpske žrtve nisu bile istovetne žrtvama drugih naroda, pa zašto bi danas bilo drugačije. Ko u Evropi i svetu zna za koncentracioni logor Jasenovac? Da li se negde spominje Jasenovac osim među Srbima. U tom selu na obali Save ubijeno je više od pola miliona Srba, desetine hiljada Jevreja, Cigana...

Nije ovo "velikosrpski jasenovački mit" već podatak Zemaljske komisije Republike Hrvatske, iz 1945/46. godine, komisije u kojoj nije bilo Srba. Od svih logora Drugog svetskog rata najstrašniji, po načinu ubijanja, bio je Jasenovac. Ali, kao da nije postojao. Evropa ne zna za Jasenovac, niti je Jasenovac interesuje.

Zna li neko u Evropi da je u prvoj godini rata Nezavisna Država Hrvatska u sistemu logora Jadovno likvidirala 40.000 Srba. Ne zna, niti je to zanima. A i zašto bi, žrtve su Srbi.

Ko je u Evropi čuo za pokolj u glinskoj crkvi, po načinu gde je izveden i kako je izveden, najstrašniji zločin u ljudskom rodu za poslednjih 200 godina. Ritualno klanje Srba, njih više od hiljadu, na svetom mestu, u crkvi, na oltaru. Evropa o tome ne govori. Razumljivo, žrtve su Srbi.

Ko danas u Evropi sme da spomene podatak da je iz Hrvatske, od 1990. do 1995. godine, proterano najmanje 450.000 Srba, da im je oteto 37.000 stanova, srušeno na desetine hiljada kuća, da ih je nekoliko hiljada ubijeno? Zna li Evropa da je u Sisku, u leto 1991. godine — prvi je o tome progovorio Stipe Šuvar — ubijeno više od 500 Srba? Ne zna, niko joj nije kazao. Zabranjeno je.

U Sarajevu je za vreme poslednjeg rata ubijeno oko 7.500 Srba. Uglavnom iz neposredne blizine. Najmanje ih je stradalo od dejstva srpske artiljerije, kao što želi da prikaže bošnjačka strana. Te Srbe niko ne spominje, oni nikome u Evropi nisu važni. Za njih nema deklaracije.

U okolini Srebrenice, od 1992. do 1995. godine, muslimanske snage ubile su, na strašan način, birajući dane velikih pravoslavnih praznika, 3.267 Srba, u ogromnoj većini žena, dece i staraca. Evropska javnost o tome ništa ne zna, nije joj kazano, ne sme da se kaže.

Zločin u Srebrenici niko ne poriče, Srbi svakako ne, ali Srbi traže, mole, da se makar spomenu njihove žrtve koje su, ovo je izuzetno važno, pale prve, mnogo pre Srebrenice. Ne vredi, ubijanje Srba međunarodna zajednica ne beleži kao zločin.

Znam da je sve ovo većini vas poznato, da vam je muka i od spominjanja srpskih stradanja i od odnosa Evrope prema tom stradanju, ali ako o ovome prestanemo da govorimo, ako zauvek zaćutimo, izgubićemo i to jadno pravo da se bar podsećamo mi Srbi između sebe. Druge to ne interesuje.

Ratko Dmitrović | 10.07.2015. | Večernje novosti
Sačuvana
Stranice: [1]   Idi gore
  Štampaj  
 
Prebaci se na: